ความทรงจำบนสังเวียน
บทที่ 2 : เด็กชายที่ไม่มีใครมองเห็น
ช่วงปิดเทอม…
บ้านกำนัลธงเงียบกว่าปกติ
เพราะลูกสาวคนเดียวของเขาไม่ได้อยู่บ้านเหมือนเมื่อก่อน
“พิม”
เสียงกำนัลธงเรียก
หญิงสาวในชุดนักศึกษาหันมา
“ว่าไงพ่อ”
“เรียนตำรวจนี่…”
กำนัลธงยิ้ม
“ต้องจับโจรนะ ไม่ใช่ไปจับหัวใจใคร”
พิมชะงัก
“พ่อ!”
ชายวัยกลางคนหัวเราะ
“ทำไม ข้าพูดผิดเหรอ”
พิมทำหน้าบึ้ง
“พ่อก็ชอบแซว”
กำนัลธงมองลูกสาว
ก่อนยิ้ม
“ก็เห็นตั้งแต่เด็ก…”
“เวลาไอ้เข่งมันมาบ้าน เอ็งยิ้มกว่าปกติ”
พิมหน้าแดง
“เข่งเป็นเพื่อน”
“เพื่อน?”
กำนัลธงลากเสียง
“เพื่อนที่เอ็งจำวันเกิดได้”
“เพื่อนที่เอ็งทำข้าวกล่องให้”
“เพื่อนที่เอ็งห่วงเวลาไม่สบาย”
พิมเงียบ
กำนัลธงหัวเราะเบา ๆ
“เอ็งคิดว่าพ่อไม่รู้เหรอ”
พิมหลบหน้า
“เข่งเขาเป็นคนดี”
กำนัลธงพยักหน้า
“ใช่…”
“มันเป็นเด็กดี”
“จนก็จริง”
“แต่คนแบบนี้หาไม่ง่าย”
⸻
เย็นวันนั้น…
เสียงรถจักรยานดังเข้ามาหน้าบ้าน
เข่งจอดรถ
เสื้อเปื้อนฝุ่น เหงื่อเต็มหน้า
ในมือถือถุงกับข้าว
“ลุงธงครับ”
กำนัลธงหันมา
“อะไร”
“ยายทำกับข้าวมาให้ครับ”
เข่งยื่นถุงให้
“บอกว่าช่วงนี้ลุงช่วยงานหลายอย่าง เลยให้เอามาให้”
กำนัลธงรับไว้
ยิ้ม
“เอ็งนี่นะ…”
“บ้านตัวเองก็ไม่ได้สบาย”
“ยังคิดถึงคนอื่นอีก”
เข่งหัวเราะ
“ยายสอนครับ”
⸻
พิมมองเข่งจากด้านหลัง
เด็กหนุ่มธรรมดา
ไม่ได้มีรถดี
ไม่ได้มีเงินเยอะ
ไม่ได้มีชื่อเสียงอะไร
แต่ทุกครั้งที่เห็น…
เธอกลับรู้สึกว่า
ผู้ชายคนนี้…
น่าเชื่อใจ
⸻
หลายเดือนผ่านไป
หลังจากเก่งเข้ามาอยู่ในร่างเข่ง
บางอย่างเริ่มเปลี่ยนไป
เข่งเริ่มรู้สึกถึงความทรงจำที่ไม่ใช่ของตัวเอง
เสียงคนดู
กลิ่นน้ำมันมวย
เสียงระฆัง
และความรู้สึกของหมัด…
ที่ร่างกายเหมือนเคยรู้จักมาก่อน
⸻
วันหนึ่ง…
โปสเตอร์งานวัดถูกติดอยู่หน้าตลาด
“การแข่งขันมวยไทยสมัครเล่น”
เข่งหยุดมอง
หัวใจเต้นแรง
เขาไม่รู้ว่าเพราะอะไร
แต่ลึก ๆ…
เขารู้ว่าเวทีนั้น
กำลังเรียกหาเขา
⸻
คืนนั้น
เข่งเดินไปหากำนัลธง
“ลุงครับ”
“ผมอยากชกมวย”
กำนัลธงเงยหน้า
“อะไรนะ?”
“ผมอยากขึ้นชกงานวัด”
ความเงียบเกิดขึ้น
“เอ็งเคยชก?”
เข่งส่ายหน้า
“ไม่เคยครับ”
กำนัลธงหัวเราะ
“แล้วจะไปให้เขาต่อยทำไม”
เข่งกำหมัด
“ผมไม่รู้ครับ”
“แต่ผมรู้สึกว่า…”
“ผมทำได้”
กำนัลธงมองหน้าเข่งนาน
ก่อนตอบ
“ไม่ได้”
“ลุงไม่ให้ขึ้น”
⸻
หลายสัปดาห์ต่อมา…
ช่วงปิดเทอม
พิมกลับมาจากกรุงเทพฯ
พร้อมข่าวหนึ่งที่ทำให้ทุกคนตกใจ
เธอเดินผ่านหน้าค่ายมวยเก่า
แล้วเห็นเด็กหนุ่มคนหนึ่งกำลังซ้อมอยู่
เด็กที่เธอรู้จักมาตลอด
เด็กที่ทุกคนคิดว่าเป็นแค่เด็กบ้านนอกธรรมดา
แต่ตอนนี้…
เขากำลังเคลื่อนตัว
หลบ
สวน
ปล่อยหมัด
เหมือนคนที่อยู่บนเวทีมาทั้งชีวิต
พิมยืนนิ่ง
“เข่ง…”
“นี่มันอะไรกัน…”
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
