บทกวี เมื่อฟ้าพรากเราไว้คนละฝั่ง
หากวันหนึ่งเหนือเมฆขาวอันเงียบงัน
เราบังเอิญเดินสวนกันกลางนิรันดร์
ดวงตาคู่นั้นจะยังจำฉันได้ไหม
หรือกาลเวลาลบรอยของเรา
จนเหลือเพียงความว่างเปล่าในสายลม
หากฉันยื่นมือออกไป
มือของเธอจะยื่นกลับมาหรือเปล่า
จะประคองคนซึ่งเคยล้มลงเพราะการจากลา
ให้ยืนขึ้นอีกครั้ง
ใต้ฟ้าที่ไม่มีวันค่ำหรือไม่
แต่วันนี้—
ฉันยังเป็นมนุษย์ของพื้นดิน
ยังต้องเดินผ่านกลางวันอันยาวนาน
และกลางคืนซึ่งความคิดถึง
สว่างกว่าดวงดาวทุกดวง
เวลาช่างเป็นแม่น้ำที่ไร้เมตตา
มันพัดวัยเยาว์ พัดเสียงหัวเราะ
พัดมือที่เคยกุมมือ
ให้ไกลออกไปทุกที
บางคืนฉันถามความมืด
เหตุใดผู้จากไปจึงไม่อาจย้อนคืน
เหตุใดคนที่ยังอยู่
ต้องเรียนรู้การหายใจ
ด้วยหัวใจซึ่งขาดบางส่วนไปตลอดกาล
ไม่มีคำตอบจากท้องฟ้า
มีเพียงดาวดวงหนึ่งสั่นไหว
คล้ายจักรวาลกำลังบอกว่า
บางการจากลา
มิได้ต้องการให้เราตามไป
เพราะชีวิตยังเรียกชื่อเราอยู่บนโลกนี้
ยังมีรุ่งเช้าให้เปิดหน้าต่าง
ยังมีถนนซึ่งเท้าต้องก้าว
แม้ทุกก้าวจะหนักด้วยความทรงจำ
ฉันจึงเก็บน้ำตาไว้กับคืนวัน
เก็บชื่อของเธอไว้ในส่วนลึกของหัวใจ
แล้วเดินต่อไปอย่างผู้ยอมรับว่า
ความเข้มแข็งมิใช่การไม่ร้องไห้
แต่คือการร้องไห้—แล้วยังเลือกมีชีวิต
และหากหลังประตูแห่งกาลเวลา
มีสถานที่ซึ่งความเจ็บปวดเดินทางไปไม่ถึง
ขอให้เธอพักอยู่ตรงนั้นอย่างสงบ
ส่วนฉันจะอยู่ตรงนี้
เดินให้ครบเส้นทางของมนุษย์
จนกว่าวันหนึ่ง
ฟ้าจะไม่ต้องพรากเราไว้คนละฝั่งอีกต่อไป
- 1
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
