โลกอนาธกาล
บทที่ 3 : ท่วงท่าที่หลงเหลือ
อาคารคณะโบราณคดี
รุจน์รีบก้าวลงจากบันไดพร้อมกระเป๋าสะพายข้าง
ในหัวของเขามีแต่คำพูดของ ดร.ภาคิน
“…ถ้าเป็นแค่โบราณสถานธรรมดา ฉันคงไม่โทรหาเธอ”
คำพูดนั้นยังวนเวียนไม่หยุด
ทำให้เขาเร่งฝีเท้าไปยังอาคารอาจารย์
ระหว่างทาง…
เขาต้องเดินผ่านอาคารคณะนาฏศิลป์
เสียงระนาดเอกดังแว่วมาตามสายลม
ตามด้วยเสียงฆ้องวงและฉิ่งที่บรรเลงอย่างอ่อนช้อย
รุจน์ไม่ได้สนใจนัก
เขากำลังจะเดินผ่านไป
แต่…
สายตากลับเหลือบเข้าไปในห้องซ้อมโดยบังเอิญ
แล้วฝีเท้าก็หยุดลง
…
หญิงสาวในชุดซ้อมนาฏศิลป์ไทยกำลังร่ายรำอยู่กลางห้อง
ทุกจังหวะของปลายนิ้ว
ทุกการยกมือ
ทุกการก้าวเท้า
ลื่นไหลราวกับสายน้ำ
อ่อนช้อย…
แต่กลับแฝงพลังบางอย่างที่อธิบายไม่ถูก
รอบตัวเธอ
นักศึกษาหลายคนนั่งซ้อมอยู่เช่นกัน
แต่อย่างน่าประหลาด…
สายตาของรุจน์กลับมองเห็นเพียงเธอ
“เอ๊ะ…”
เขาขมวดคิ้ว
ไม่ใช่เพราะความสวย
ไม่ใช่เพราะความประทับใจ
แต่เพราะ…
ท่ารำนั้น…เขาเหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน
เป็นความรู้สึกประหลาด
เหมือนความทรงจำที่เลือนราง
เหมือนลวดลายบางอย่างกำลังซ้อนทับอยู่ในสมอง
หญิงสาวหมุนตัวช้า ๆ
ปลายนิ้วเหยียดออกอย่างงดงาม
ท่วงท่านั้น…
กลับทำให้รุจน์นึกถึงลายสลักบนแผ่นศิลาโบราณที่เขาศึกษาเมื่อหลายเดือนก่อน
“เป็นไปไม่ได้…”
เขาพึมพำกับตัวเอง
ลายสลักนั้นมีอายุกว่าเจ็ดร้อยปี
แล้วเหตุใด…
ท่ารำของนักศึกษาคนหนึ่ง
จึงแทบจะเหมือนกับภาพที่สลักไว้ไม่มีผิด
ขณะนั้นเอง…
เสียงอาจารย์ดังขึ้นจากในห้อง
“ฟ้า…ดีมาก”
“แต่ท่าที่เมื่อครู่ ยังขาดรายละเอียดของการส่งปลายนิ้วนิดหนึ่ง”
หญิงสาวหยุดรำ
ยกมือไหว้อาจารย์อย่างอ่อนน้อม
“ค่ะ อาจารย์”
รุจน์เพิ่งรู้…
เธอชื่อ
ฟ้า
นักศึกษาชั้นปีที่ 4 เอกนาฏศิลป์ไทย
ลูกสาวคนเดียวของ กษาป
เจ้าของร้านของเก่าและโบราณวัตถุชื่อดัง ผู้เป็นที่รู้จักในหมู่นักสะสมทั่วประเทศ
แต่สำหรับรุจน์…
เธอเป็นเพียงนักศึกษาที่เขาไม่เคยรู้จักมาก่อน
และเขาก็ไม่ได้สนใจจะทำความรู้จักด้วย
สิ่งที่ทำให้เขาหยุดมอง…
ไม่ใช่ตัวฟ้า
แต่คือ…
ท่ารำเมื่อครู่นั้น
ที่เหมือนกำลังบอกเล่าเรื่องราวบางอย่างจากอดีต
“รุจน์!”
เสียงเรียกดังมาจากปลายระเบียง
ผู้ช่วยอาจารย์ยืนโบกมืออยู่
“ดร.ภาคินรออยู่!”
รุจน์สะดุ้ง
รีบดึงสายตาออกจากห้องซ้อม
ก่อนจะหันหลังและวิ่งตรงไปยังอาคารอาจารย์
โดยไม่รู้เลยว่า…
ฟ้าเองก็หยุดมองแผ่นกระจกหน้าห้องอยู่ครู่หนึ่ง
เธอมีความรู้สึกแปลกประหลาด
เหมือนเมื่อครู่…
มีใครบางคนมองการรำของเธอ
ไม่ใช่ด้วยสายตาของผู้ชม
แต่เป็นสายตาของคนที่…
“เข้าใจความหมายของมัน”
ทั้งที่…
ตลอดหลายปีที่ผ่านมา
ไม่เคยมีใครมองท่ารำของเธอด้วยแววตาแบบนั้นเลย…
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
