Blockdit Logo (Mobile)
มุมนิยายธุรกิจ
•
16 ส.ค. เวลา 00:00 • ธุรกิจ

บทที่ 158: คำตอบที่ซ่อนอยู่ — เมื่อแม่ซึ่งเป็นตัวหลักล้มป่วยกะทันหัน แต่ยอดขายของร้านไก่ทอดกลับ...

ไม่ลดลงเลยสักเหรียญ สูตรลับที่ถูกซีลปิดแน่นในถุงกระดาษกำลังท้าทายระบบพึ่งพาฝีมือแบบเดิมๆ หากเจ้าของร้านขนมปังยังเลือกกอดทักษะเฉพาะตัวไว้ โอกาสขยายสาขาก็คงต้องถูกฝังกลบไปตลอดกาล
เสียงหมุนตัวเดินไปเปิดตู้เก็บของด้านหลังของ Mark ยังดังก้องในความเงียบเปรียบเสมือนจุดเปลี่ยนสำคัญที่ Ethan กำลังเผชิญ...
เสียงน้ำมันเดือดปุดปุดดังสม่ำเสมอสะท้อนแว่วมาจากหลังเคาน์เตอร์ ผสมปนเปกับกลิ่นเครื่องเทศที่โชยเข้ากระทบจมูกทันทีที่ผลักประตูเข้าไปในร้านไก่ทอดเล็กๆ อย่าง The Crispy Drum
Ethan ก้าวเดินเข้าไปด้วยรอยยิ้มที่คุ้นเคย สองสายตากวาดมองไปยังพนักงานเบื้องหน้าที่กำลังขะมักเขม้นช้อนไก่ทอดขึ้นจากหม้อ
"ปีก 4 ชิ้นครับ"
Mark ลูกชายเจ้าของร้านเงยหน้าขึ้นจากหม้อทอดที่เขากำลังยืนคุมด้วยตัวเอง แทนที่จะเป็นตำแหน่งหน้าเครื่องรับเงินตามปกติ ใบหน้าของเขาเปื้อนยิ้มแห้งๆ
"อ้าว วันนี้ลงมาทอดเองเหรอ"
"คุณแม่เข้าโรงพยาบาลครับ ไมเกรนกำเริบหนัก หมอสั่งพักหลายวัน" Mark เอ่ยพลางดับไฟหม้อทอด
"แล้วร้านล่ะ" Ethan ถามพลางสบตา
"ก็เปิดปกติครับ"
"หมายถึงเรื่องรสชาติน่ะ"
Mark ยิ้มบาง "ก็เหมือนเดิมครับ"
Ethan เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย "แน่ใจนะ"
"แน่ใจครับ"
Mark หมุนตัวเดินไปเปิดตู้เก็บของด้านหลัง มือเอื้อมหยิบถุงกระดาษหนาขนาดใหญ่ที่ปิดผนึกปากถุงไว้อย่างหนาแน่นออกมาวางลงบนเคาน์เตอร์
"แม่เตรียมไว้หมดแล้ว" Mark เคาะนิ้วลงบนถุง "ภายในนี้เป็นผงหมักมีทั้งส่วนผสมสำหรับหมักไก่และแป้งคลุกที่แบ่งสัดส่วนเรียบร้อย ทุกสัปดาห์แม่จะผสมเองครับ"
Ethan ทอดสายตามองถุงกระดาษตรงหน้าอย่างสนใจ
"พวกเรามีหน้าที่แค่ทำตามขั้นตอน ต่อให้เป็นผม พ่อ หรือน้องชาย รสชาติก็ออกมาเหมือนกัน"
Mark อธิบายพลางบรรจุไก่ทอดร้อนๆ ลงถุงกระดาษไก่ทอดขนาดย่อม
Ethan รับถุงไก่ทอดอุ่นๆ มาไว้ในมือ ความรู้สึกบางอย่างแล่นเข้ามาในหัว
คำอธิบายเรื่องระบบการทำงานจาก Yara และ Robert ย้อนกลับเข้ามาในความคิด
เขาเข้าใจหลักการบริหารจัดการวัตถุดิบนี้ดีอยู่เต็มอก ทว่าสิ่งที่ประจักษ์อยู่ตรงหน้ากลับไม่ใช่เพียงหลักการในตำรา มันกำลังปรากฏอยู่ตรงหน้า ผ่านเสียงประตูร้านที่เปิดเข้าออกไม่ขาดสาย และภาพลูกค้าที่ยังคงเนืองแน่น แม้ไร้เงาผู้เป็นแม่ที่อยู่ต้องในครัว
"แม่ผมทำแบบนี้มาหลายปีแล้วครับ ถ้าร้านต้องหยุดทุกครั้งที่แม่ป่วย พวกเราคงอยู่ไม่ได้"
Ethan พยักหน้าช้าๆ มือกระชับถุงไก่ทอดแน่นขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะก้าวเท้าเดินออกจากร้าน ทว่าประโยคสุดท้ายของ Mark ยังคงดังก้องอยู่ในหัวตลอดเส้นทางเดินกลับบ้าน ร้านต้องเดินต่อได้ แม้คนสำคัญที่สุดจะไม่อยู่
กลิ่นไก่ทอดหอมกรุ่นอบอวลไปทั่วห้องอาหารขนาดเล็ก Clara กำลังหยิบชิ้นไก่ทอดส่งเข้าปากคำแรกพลางเคี้ยวด้วยความเอร็ดอร่อยแล้วส่งยิ้มให้ทันที
"ยังอร่อยเหมือนเดิม"
"รู้ไหมว่าใครทอด" Ethan นั่งลงฝั่งตรงข้าม มือประสานกันบนโต๊ะ
"ก็แม่ของ Mark สิ"
Ethan ส่ายหน้าช้าๆ "วันนี้ Mark ทำเอง"
Clara ชะงักข้อมือที่กำลังจะหยิบชิ้นถัดไป ตาเบิกกว้าง "จริงเหรอ"
"จริง"
"ฉันแยกไม่ออกเลย" Clara วางไก่ทอดกลับลงในจาน
Ethan จ้องมองควันจางๆ ที่ลอยเหนือจานอาหารอย่างเงียบงัน ความทรงจำในอดีตเริ่มผุดขึ้นมา หลายปีที่ผ่านมาความฝันที่อยากเห็น ร้าน Vale Bakery เติบโตมากกว่า 1 สาขา เคยเป็นเป้าหมายสูงสุดของเขา ภาพผู้คนในต่างเมืองที่ได้ลิ้มลองแป้งนุ่มๆ ของ Premium Loaf , Fresh Loaf หรือ Baguette รสชาติเยี่ยมจากฝีมือของเขา
แต่เมื่อตรากตรำในโลกธุรกิจนานวันเข้า แรงเสียดทานหน้างานกลับบอกเขาว่าขนมปังที่อร่อยต้องพึ่งพาฝีมือ ความชำนาญ และสัมผัสอันละเอียดอ่อนของช่างอบ ข้อมูลเหล่านั้นบีบให้เขาต้องพับความฝันเก็บลงกล่องเพราะมองไม่เห็นวิธีควบคุมคุณภาพให้คงที่ได้จริง
กลางดึกคืนนั้น Ethan ยังคงนอนลืมตาโพลงในความมืดมิด เสียงลมหายใจสม่ำเสมอของคนข้างกายไม่ได้ช่วยให้จิตใจเขาสงบลง ภาพถุงผงหมัก (Premix) ที่ปิดผนึกแน่นหนาในร้าน The Crispy Drum ยังคงลอยเด่นในความคิด
คำถามเดิมๆ เกี่ยวกับเม็ดเงินลงทุนและผลตอบแทนที่ยังคลุมเครือย้อนกลับมาหลอกหลอนซ้ำๆ ร่วมกับประโยคคำถามของ Clara ในคืนก่อนที่ว่า 'ถ้าคุณไม่ได้เชื่อในมัน แล้วทำไมคุณยังคิดถึงมันอยู่ล่ะ'
Ethan พลิกตัวซุกหน้ากับหมอน ก่อนจะตัดสินใจลุกขึ้นนั่งช้าๆ ในความมืด หัวใจเริ่มเต้นแรงขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้
ความจริงที่เขาพยายามบดบังไว้เริ่มเผยออกมา แป้ง Premix ไม่ใช่แค่เรื่องของการหาทางทำกำไรก้อนใหม่ หรือตรรกะการกระจายความเสี่ยงทางการค้า แต่มันคือเครื่องมือปลดล็อกอุปสรรคทางกายภาพที่ตรึง ร้าน Vale Bakery เอาไว้มานานหลายปี
สิ่งนี้คือการแปลงทักษะเฉพาะตัวที่อยู่ในหัวของช่างอบไม่กี่คน ให้กลายเป็นสูตรสำเร็จที่พนักงานทุกคนสามารถทำตามได้ในมาตรฐานเดียวกัน
ความลังเลตลอดหลายสัปดาห์ที่ผ่านมาคลายปมออกจนหมดสิ้น เขารู้แจ้งแล้วว่าตัวเองไม่เคยปล่อยมือจากความฝันที่จะขยายสาขาร้านขนมปังเลยแม้แต่เสี้ยววินาทีเดียว
เพียงแต่ความกลัวเรื่องความสม่ำเสมอของฝีมือคนทำได้ทลายกรอบความคิดเขาไปก่อนหน้านี้เท่านั้น
Ethan เอื้อมมือไปแตะไหล่ Clara เบาๆ จนเธอเริ่มขยับกายด้วยความงัวเงีย
"Clara..."
"คะ..." เสียงงึมงำตอบกลับในความสลัว
"ผมคิดว่าผมรู้แล้ว"
"รู้อะไร" Clara ปรือตาขึ้นมองฝ่าความมืด
Ethan ทอดสายตาออกไปนอกหน้าต่างห้องนอน มองฝ่าความมืดมิดไปยังแสงไฟรำไรของเมืองเบื้องล่าง มือหนาลูบแหวนแต่งงานบนนิ้วมือเบาๆ
"ผมรู้แล้วว่าทำไมผมถึงหยุดคิดเรื่อง Premix ไม่ได้" Ethan เอ่ยเสียงเรียบ ทว่าหนักแน่น "เพราะลึกๆ แล้ว ผมไม่เคยเลิกอยากขยายร้าน Vale Bakery เลย"
Clara ไม่ได้เอ่ยคำใดตอบกลับมา มีเพียงความเงียบสงบที่แผ่เข้ามาโอบล้อมทั่วทั้งห้องนอน Ethan คลายมือออกจากวงแขน เอนหลังลงนอนอีกครั้ง สายตาจับจ้องไปยังความว่างเปล่าบนเพดานด้วยแววตาที่นิ่งสงบและเปี่ยมไปด้วยจุดหมายใหม่
📖 [เบื้องหลังงานเขียน —บทที่ 158: คำตอบที่ซ่อนอยู่]
[มุมนิยายธุรกิจ] [เบื้องหลังงานเขียน — บทที่ 158: คำตอบที่ซ่อนอยู่] โครงสร้างธุรกิจที่พึ่งพาความสามารถเฉพาะตัว (Human Capital) มากเกินไป ไม่ใช่ความสำเร็จที่ยั่งยืน แต่เป็นกรงขังลวงตาที่พร้อมจะพังทลายลงทันทีเมื่อคนสำคั
เยี่ยมชม
blockdit.com
[มุมนิยายธุรกิจ] [เบื้องหลังงานเขียน — บทที่ 158: คำตอบที่ซ่อนอยู่] โครงสร้างธุรกิจที่พึ่งพาความสามารถเฉพาะตัว (Human Capital) มากเกินไป ไม่ใช่ความสำเร็จที่ยั่งยืน แต่เป็นกรงขังลวงตาที่พร้อมจะพังทลายลงทันทีเมื่อคนสำคั
โครงสร้างธุรกิจที่พึ่งพาความสามารถเฉพาะตัว (Human Capital) มากเกินไป ไม่ใช่ความสำเร็จที่ยั่งยืน แต่เป็นกรงขังลวงตาที่พร้อมจะพังทลายลงทันทีเมื่อคนสำคัญที่สุดเดินออกจากระบบไป
#เกียรติธร วีรอัศวปรีชา
#ธุรกิจ
#พัฒนาตัวเอง
#นิยายธุรกิจ
#การลงทุน
#การบริหารจัดการ

ดูเพิ่มเติมในซีรีส์

โฆษณา