บทกวี ข้างหลังภาพ ยังมีหัวใจ
บนภูเขามิตาเกะวันนั้น
ลำธารไหลผ่านก้อนหินอย่างไม่รู้จักอาวรณ์
ใบไม้รับแสงแห่งฤดู
และหญิงผู้หนึ่งนั่งอยู่ข้างชายหนุ่ม
ราวกับโลกทั้งโลก
ลืมกฎเกณฑ์ของมนุษย์ไปชั่วขณะ
เขายี่สิบสอง—
วัยซึ่งพรุ่งนี้ยังกว้างใหญ่กว่าท้องฟ้า
เธอสามสิบห้า—
วัยซึ่งชีวิตได้สร้างกำแพงไว้รอบหัวใจ
ด้วยยศ ด้วยนาม ด้วยหน้าที่
และคำว่า “สมควร”
แต่หัวใจไม่เคยเรียนหนังสือเรื่องจารีต
มันไม่รู้จักอายุ
ไม่รู้จักฐานันดร
ไม่รู้ด้วยซ้ำว่า
บางคนเกิดมาเพื่อพบกัน
แต่ไม่ได้เกิดมาเพื่ออยู่ด้วยกัน
ญี่ปุ่นในวันนั้นงามนัก
งามจนความจริงดูเหมือนอยู่ไกล
ขุนเขาเก็บเสียงสนทนา
สายน้ำเก็บเงาของคนสองคน
ส่วนภาพวาดเก็บช่วงเวลาหนึ่งไว้
ก่อนกาลเวลาจะเดินเข้ามา
พรากทุกสิ่งกลับคืนสู่โลกจริง
เรือแห่งชีวิตต้องออกจากฝั่ง
เธอกลับสยาม
เขายังคงอยู่กับวัยหนุ่มและอนาคต
ระหว่างคนสองคน
จึงเหลือเพียงระยะทาง
จดหมาย
คำมั่น
และความคิดถึง
โอ้ ความรัก—
เหตุใดเมื่ออยู่ไกลจึงงดงามนัก
แต่เมื่อชีวิตเคลื่อนผ่าน
หัวใจมนุษย์กลับเปลี่ยนสี
เหมือนใบไม้ซึ่งเคยเขียวบนมิตาเกะ
มิอาจขอฤดูใบไม้ผลิ
ให้อยู่กับมันชั่วนิรันดร์
บางคนรักษาความรักไว้ด้วยการรอ
บางคนรักษามันไว้เพียงในความทรงจำ
และบางครั้ง
ผู้ที่รักยาวนานที่สุด
กลับเป็นผู้ที่ไม่มีสิทธิ์เรียกร้องสิ่งใดเลย
ภาพภูเขายังคงเป็นภูเขา
ลำธารในภาพยังคงไหล
ฟ้ายังคงมีสีของวันเก่า
ไม่มีสิ่งใดแก่ลง
ไม่มีสิ่งใดจากไป
มีเพียงมนุษย์หน้าภาพ
ที่เปลี่ยนไปตามกาลเวลา
และนั่นอาจเป็นความเศร้าที่สุดของความรัก—
มิใช่การที่เราไม่ได้ครอบครองใคร
หากคือวันหนึ่งเราได้พบว่า
สิ่งซึ่งเป็นนิรันดร์อยู่ข้างหลังภาพ
ไม่ใช่ข้างหน้ามัน
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
