ช่วงชีวิต
วันนี้ตั้งใจจะเข้าไปเคลียร์พื้นที่ในคลาวด์เพราะ storage มันเต็ม แต่กลับกลายเป็นว่าพื้นที่ในใจโดนความทรงจำตีกลับจนล้นออกทางตา…
บังเอิญเลื่อนไปเจอโฟลเดอร์รูปสมัย ม.ปลาย แล้วก็นั่งจ้องรอยยิ้มตัวเองในตอนนั้นอยู่นานมากรอยยิ้มที่กว้างจนแทบจำไม่ได้ว่าเราเคยมีความสุขกับเรื่องง่ายๆนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่
ช่วงเวลานั้นมันโคตรจะมีความสุข ได้อยู่กับเพื่อน ได้เล่น สนุก หัวเราะจนปวดท้อง ร้องเพลงมั่วๆ ไปด้วยกัน ความสุขแบบที่ไม่ต้องพยายาม ไม่ต้องมีเงื่อนไข แค่มีพวกมันในวันนั้น โลกทั้งใบก็สดใสไปหมดแล้ว
ตอนนั้นตลกดีที่เอาแต่ฝันอยากโตเป็นผู้ใหญ่ อยากทำงาน อยากมีชีวิตอิสระเป็นของตัวเอง
แต่พอตัดภาพมาที่ปัจจุบัน… นี่เหรอวะชีวิตผู้ใหญ่ที่เคยเรียกหา? มันโคตรจะใจร้ายกว่าที่คิดไว้เป็นร้อยเท่า แบกภาระ แบกหน้าที่ แบกความรู้สึกจนใจจะพัง
เพื่อนที่เคยหัวเราะด้วยกันก็แยกย้ายกันไปเติบโตจนแทบไม่ได้เจอ
รอยยิ้มในวันนี้กลายเป็นเพียงหน้ากากที่สร้างขึ้นมาเพื่อให้คนรอบข้างสบายใจ และยิ้มกลบเกลื่อนเพื่อให้ตัวเองผ่านไปได้ในอีกวัน
ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ อยากไปกระซิบบอกตัวเองตอนนั้นว่า
"ไม่ต้องรีบโตหรอก เสพความสุขตอนเป็นเด็กให้เต็มที่ ยิ้มให้เยอะๆ กอดเพื่อนไว้แน่นๆ เพราะพอโตขึ้นมา เธอจะไม่มีวันยิ้มออกมาจากใจได้แบบนั้นอีกแล้ว"
ตอนนี้ย้อนกลับไปไม่ได้ หยุดเวลาก็ไม่ได้ ทำได้แค่จมอยู่กับความทรงจำที่แตกสลาย แล้วฝืนสังขารรับมือกับปัจจุบันที่โคตรจะใจร้ายนี้ต่อไป...
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
