หลายคนรู้สึกท้อแท้
เพราะพวกเขาเผชิญกับ
“ความพ่ายแพ้” ติดต่อกัน
เป็นระยะเวลาอันยาวนาน
ยกตัวอย่างเช่น
คบกับแฟนกี่คน…
สุดท้ายก็โดนแฟนบอกเลิกตลอด
ทำงานที่ไหน…
สุดท้ายก็ไม่เคยได้รับการโปรโมท
ทำข้อสอบกี่รอบ…
แต่ผลการสอบก็ไม่เคยผ่านสักครั้ง
“ความพ่ายแพ้” ที่พวกเขาเผชิญมารัวๆ
ทำให้พวกเขาอดไม่ได้ที่จะตั้งคำถามกับตัวเองว่า
“แล้วฉันจะพยายามต่อไปเพื่ออะไร?
เพื่อที่จะได้เจอกับความพ่ายแพ้
(และความเจ็บปวด) อีกครั้งหรือ?”
มันทำให้พวกเขาคิดที่จะ
“ยกธงขาว” อย่างจริงจังขึ้นมา
แต่ในที่สุดแล้ว หลายคนก็ตัดสินใจ
“โยนธงขาวทิ้ง” และเดินหน้าพยายามต่อไปอยู่ดี
พวกเขาไม่ได้ตัดสินใจแบบนี้
เพราะความซาดิสม์ส่วนตัว
พวกเขาไม่ได้ตัดสินใจแบบนี้
เพราะอยากเห็นตัวเองเจ็บปวดเพิ่มเติม
แต่พวกเขามองว่า…
หากชีวิตของพวกเขาคือหนังสักเรื่อง
พวกเขาไม่อยากจะ “เขียนบท”
ให้ฉากสุดท้ายของหนังคือ
ฉากที่พวกเขายอมจำนนต่อ “ความพ่ายแพ้”
สิ่งที่พวกเขาอยากจะเห็น…
คือการที่พวกเขายังคง “เดินหน้าต่อไป”
ไม่ว่าจะเผชิญกับ “ความพ่ายแพ้” ที่เจ็บปวดแค่ไหนก็ตาม
…จนกระทั่งในที่สุด
พวกเขาก็สามารถคว้า “ชัยชนะ” มาอยู่ในมือได้
(ไม่ว่า “ชัยชนะ” นั้นจะใหญ่โตหรือเล็กน้อยก็ตาม)
ตอนนั้นแหละครับที่พวกเขาจะกำหนด
ให้เป็น “ฉากสุดท้าย” ในหนังของพวกเขา
ตอนนั้นแหละครับ…พวกเขาจะตัดสินใจ “ไม่ไปต่อ”
เพราะพวกเขามองว่า
ต่อให้หนังของพวกเขาจะเต็มไปด้วย “ความมืด”
แต่ถ้ามันจบลงด้วย “ความสว่าง” ได้
…นั่นก็คือหนังที่ “จบสวย” แล้วครับ
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
