อุดมการณ์ประชาธิปไตย
ตอนที่1: 94 ปี หลัง2475
(บทที่ 1)
ย้อนอดีต จารึก บันทึกสยาม
ประกาศนาม คณะราษฎร์ มาดมุ่งมั่น
เปลี่ยนปกครอง ระบอบ สมบูรณ์พลัน
เชิดชูฝัน ประชาธิปไตย
(บทที่ 2)
พระมหากษัตริย์ ทรงประมุข
บำรุงสุข ปวงราษฎร์ ชาติไสว
สองสี่เจ็ดห้าเบิกฟ้า มองไกล
เพื่อหวังใหม่ ทั่วหล้า ไทยธานี
(บทที่ 3)
สองสี่แปดแปด ก่อเกิด เสรีไทย
สู้เพื่อให้ สยามพ้น หม่นศักดิ์ศรี
ไม่ต้องจ่าย ดังพ่ายแพ้ แก่ไพรี
ส่องทวี ชาติไทย ในสากล
(บทที่ 4)
สองเหตุ เปลี่ยนประเทศ วิเศษฝัน
สู้โรมรัน อุดมการณ์ ขับขานผล
เพื่อประชา เพื่อชาติ กาจผจญ
ใช่เพื่อตน รวยร่ำ กำกอบโกย
(บทที่ 5)
ภายใต้ ระบอบใหม่ ใช่ราบรื่น
ผู้ถือปืน ข่มราษฎร์ ขลาดระโหย
สิทธิ์เสรี ปวดร้าว ราวถูกโบย
ประหนึ่งโรย หนามแหลม ทิ่มแทงตำ
(บทที่6)
ยึดอำนาจ ยึดขาม ปกครองเขต
ยึดประเทศ ย่ำเจตต์ เปรตขยำ
ให้มืดมน หมดสิ้น ยุติธรรม
ก่อเกิดกรรม นำไทย ไร้เสรี
(บทที่7)
ใครจะสู้ เผด็จการ ทหารโหด
ใครจะโจทย์ พวกเขา เมาศักดิ์ศรี
ร่างธรรมนูญ นานได้ ตั้งหลายปี
ไม่เห็นมี วันครบ กำหนดการ
(บทที่8)
สิบสามท่าน หาญกล้า ท้าเรียกร้อง
ถูกจับฟ้อง เป็นภัย ใคร่ประหาร
มวลชนฮือ เดินเท้า เข้าประจาน
คนนับแสน แน่นลาน ราชดำเนิน
(บทที่9)
สิบสี่ตุลา มหา วิปโยค
แค้นกระโชก โศกซ้ำ กระหน่ำเนิ่น
มือเปล่าเปล่า เจ้ายิง ทมิฬเกิน
ต้องเผชิญ มโนธรรม ต่ำกว่าคน
(บทที่10)
สองจอมพล ต้องเผ่น กระเด็นหนี
เปิดเสรี ฟ้าไทย ไปทุกหน
ธรรมนูญ ปกครอง ของปวงชน
ใช่ของตน ผูกขาด อำนาจครอง
(บทที่11)
สามเหตุการณ์ ขานขับ ระงับเหตุ
เปลี่ยนประเทศ ก้าวไป เพื่อไทยผอง
ให้รุ่งเรือง สุดหล้า ฟ้าสีทอง
ให้สมปอง ดั่งเวท เจตต์จำนง
(บทที่12)
พรรคการเมือง เรืองรุด แล้วทรุดกลับ
รุ่งสลับ ดับไป ใช่เลือนหลง
รัฐประหาร ด่านภัย ไม่ดำรง
แต่ยังคง ส่งต่อ ขอเสรี
(บทที่13)
ทำการเมือง ยุคใหม่ ต้องใช้ทุน
คอยเจือจุน อุดมการณ์ ผ่านวิถี
ชนะนำ กำชัย ใครว่าดี
ยังต้องมี พรรคใหญ่ ในสภา
(บทที่14)
ต้องมีมุ้ง มีกลุ่ม หนุนประโยชน์
จะได้โหวต ตำแหน่ง แบ่งโควต้า
ทะมนตรี มีแข่ง ต้องแย่งมา
ตามราคา ลูกเทพ เกรดกระทรวง
(บทที่15)
พรรคต้องมี กระสุน ตุนให้ครบ
ต้องมีงบ มีกล้วย ช่วยเงินหลวง
เลี้ยงสอสอ ขอภักดิ์ ดักทั้งพวง
ไว้ล่อลวง งูเห่า เข้าลอบไซ
(บทที่16)
ได้ประโยชน์ ลงตัว ก็ประสาน
อุดมการณ์ งานนี้ อยู่ที่ไหน
ซื้อเสียงมา หลายล้าน บานตะไท
ขอกำไร ถอนทุน ตุนเสบี่ยง
(บทที่17)
พรรคเล็กใหญ่ ไม่ต่าง เส้นทางเหิน
ต้องใช้เงิน ปูทาง หว่านหาเสียง
จะเงินบ่อน เทาดำ หรือแป้งเพียง
กวาดให้เกลี้ยง เลี่ยงหลบ สยบคำ
(บทที่18)
กอกอตอ ปอปอชอ รอก่อนนะ
เตะถ่วงซะ อย่ารีบ ถีบถลำ
ไม่เห็นเรอะ ศาลสังข์ ยังเสี่ยงทำ
ผิดจังดำ ยังพร่อง ไม่ตั้งใจ
(บทที่19)
สาระขันธ์ วันนี้ มีแต่ทรุด
เมื่อหัวหลุด โกงกิน กังฉินใหญ่
ราชการ งานหลวง ก็กลวงใน
เปิดทางให้ คนเลว ครอบครองเมือง
๏ปีเจ็ดห้าแกร่งกู้ เปลี่ยนผัง
สิบสี่ตุลาดัง ก่อฟ้า
เสรีไม่ยอมฝั่ง แพ้พ่าย นาพ่อ
เผด็จการหาญกล้า กลับเข้าครองเมืองฯ
๏เงินเทาลือเลื่องซื้อ เฟืองโกง
กวาดเก็บคนเข้าโถง โจ่งแจ้ง
เลี้ยงงูเห่าเผาโรง นายใหญ่ ฤาชอบ
เสบี่ยงตุนอุ่นแล้ง แบ่งให้ใครดมฯ
กวีนิรนาม75
1 สิงหาคม 2569
#กวีนิรนาม75 #กลอนแปด #โคลงสี่สุภาพ #ประวัติศาสตร์ #การเมือง #บทกวีร่วมสมัย(7)
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
