ตอน ความสุขของหมีขาว ก่อนจำศีล
ณ หมู่บ้านเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง มีคุณตาใจดีคนหนึ่งที่เด็ก ๆ เรียกว่า “คุณตานักเล่านิทาน”
ทุกเย็นหลังพระอาทิตย์ใกล้ลับขอบฟ้า คุณตาจะนำเก้าอี้ตัวโปรดมานั่งใต้ต้นไม้ใหญ่ แล้วเรียกเด็ก ๆ มานั่งล้อมวง
“วันนี้ตาจะเล่านิทานให้ฟัง ฟรีเหมือนเดิมนะลูก ๆ” คุณตายิ้ม
เด็ก ๆ หัวเราะอย่างมีความสุข เพราะคุณตาไม่เคยคิดเงินแม้แต่บาทเดียว สิ่งที่คุณตาอยากได้มีเพียงรอยยิ้มของเด็ก ๆ เท่านั้น
วันหนึ่ง คุณตาเริ่มเล่านิทานเรื่อง “หมีขาวก่อนจำศีล”
ในป่าหิมะ มีหมีขาวตัวหนึ่งชื่อว่า เจ้าขาว ก่อนเข้าสู่ฤดูหนาว เจ้าขาวเดินทางไปทั่วป่าเพื่อหาสถานที่พักผ่อนที่แสนสบาย
วันหนึ่งมันพบเก้าอี้นวดอัตโนมัติตัวหนึ่งอยู่ในบ้านพักกลางป่า
เจ้าขาวค่อย ๆ ปีนขึ้นไปนั่ง
“ครืด...ครืด...”
เก้าอี้เริ่มนวดหลัง นวดไหล่ และนวดขา
เจ้าขาวหลับตาพริ้ม
“อา...ความสุขไม่จำเป็นต้องเป็นของราคาแพงเลย แค่ได้หยุดพัก ได้หายเหนื่อย และมีความสุขกับสิ่งเล็ก ๆ รอบตัวก็พอแล้ว”
เด็กคนหนึ่งถามคุณตาว่า
“แล้วทำไมเจ้าขาวต้องพักก่อนจำศีลด้วยครับ?”
คุณตายิ้มแล้วตอบว่า
“เพราะแม้แต่หมีที่แข็งแรง ก็ยังรู้จักพักเลยลูก คนเราก็เหมือนกัน ทำงานให้เต็มที่ แต่เมื่อเหนื่อยก็ต้องรู้จักพัก เพื่อเตรียมแรงไว้สำหรับวันพรุ่งนี้”
เด็ก ๆ เงียบลงและตั้งใจฟัง
คุณตาเล่าต่อว่า ก่อนที่เจ้าขาวจะหลับยาว มันมองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นหิมะตกลงมาอย่างช้า ๆ
มันยิ้มและพูดว่า
“วันนี้ฉันมีความสุข เพราะฉันได้พักอย่างสบาย พรุ่งนี้ค่อยเริ่มต้นใหม่”
เมื่อเรื่องจบ เด็ก ๆ ปรบมือดังสนั่น
“คุณตา! พรุ่งนี้เล่าอีกนะครับ!”
คุณตาหัวเราะ
“ได้สิลูก ฟรีเหมือนเดิม เพราะนิทานดี ๆ ถ้าแบ่งปันกันแล้ว ความสุขจะเพิ่มขึ้น ไม่ได้ลดลงเลย”
คืนนั้น เด็ก ๆ กลับบ้านพร้อมรอยยิ้ม ส่วนคุณตานั่งมองดาวอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ และคิดในใจว่า
“ความสุขที่แท้จริง ไม่ใช่การมีทุกอย่าง แต่คือการรู้จักพัก รู้จักแบ่งปัน และทำให้คนรอบข้างมีความสุขไปพร้อมกับเรา”
ข้อคิดจากนิทาน
เหนื่อยก็พัก มีความสุขก็แบ่งปัน และอย่าลืมว่า…ความสุขบางอย่างไม่จำเป็นต้องซื้อด้วยเงิน แค่มีน้ำใจให้กันก็เพียงพอแล้ว 🐻❄️❤️
- 1
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
