รูปมนุษย์นั้นไม่ได้เปลื่ยนแปลง แม้ว่า จะมีหน้าตา ไม่เหมือนกัน เมื่อแรกเกิดมา ก็มาเรียนรู้กันใหม่ หัดเดิน หัดพูด เรียนรู้กันใหม่ ไปตามชาติ ภาษา อาหาร การกิน อยู่บ้านช่อง ไปตาม .เรียนรู้ไปตามถิ่นเกิด มัการเดินทางไป ที่นั้น ที่นี้ ไปเจอะเจอะ อะไรก็จดจำมา ไปเจอทีวี เครื่องเสัยง ก็ขนมาค้าขาย กระจายสินค้า เรื่องราวต่าง สิ่งอำนวยความสะดวกสบาย . เรื่องราวต่างๆ ในกายในจิต มนุษย์มันมีเรื่องราวความยึดถือ ตัวยึดถือ อยากได้ อยากเป็นเจ้าของ .ว่าสิ่งนี้ จะช่วยให้ กายมีความสุข .
แต่อนิจจา .กายนี้ ก็เปลี่ยนแปลงไป จากกายเด็ก เป็นหนุ่มสาว จากหนุ่มสาว ก็ไปแก่ ไปเป็น เจ็บปวด โรคภัย ก็เกิดขึ้นในกาย กายกรรม ค่อยปรากฏขึ้น ใช้งานได้ไม่เหมือนตอนหนุ่มสาว แม้ว่า จะมีเทคโนโลยี เกิดขึ้นมา ช่วย ฮะไรต่างๆมากมาย นั้นเรื่องนอกกาย เรื่องในกาย มันเปลื่อนแปลง เป็นวัยทอง ก็อารมณ์ไม่ค่อยปกติ จิตมาอาศัยกายมนุษย์ แตกต่างกันด้วยนิสัย สันดาน บ้างก็สันดานมนุษย์มีน้อย สันดานสัตว์มีมาก .มีให้พบเห็น ด้วยสายตา หูที่ฟังเสียง รับรู้ได้ กลั่นกรอง เหตุผลได้
กายนี้ กายมนุษย์ ยังคงเดินทาง เช่นนี้ คือ เกิดมา ให้จิตอาศัย แล้วก็แก่เฒ่าชราตาย เหมือนในอดีตที่ผ่านมา ตั้งแต่อดีตเป็นพันๆปี จนมาถึงปัจจุบัน กายนี้ ก็เป็นที่อาศัย มีชีวิตขั่วขณะหนึ่ง อยู้ได้ไม่นานเกิดแปดสิบร้อยปี .ตาย หายไปจากโลก
แล้ว ที่จิตมาอาศัย ชั่วขณะหนึ่ง นี้ชั้นเค้าให้จิตมาใช้กายนี้ ทำอะไีร จิตได้อะไรไป เมื่อไม่มีกายให้ใช้ .จิตจะไปสถานที่ใด จะมีกายเป็นอะไรต่อไป .น้อยคนที่จะเรียนรู้จัก เรื่องราวอย่างนี้ ว่าจิตของตน ต้องเดินทางออกจากกาย เมื่อถึงเวลา . เรียนรู้ได้ ก่อนกายนี้จะดับลง . ที่คนเค้าพูดส่านรกเป็นอย่างไร เคยเห็นนรก ก็ไม่เคยกลัว เพราะเค้าปิดกั้นไม่ให้รับรู้ ความทุกข์ร้อน ในนรก เพราะรับปุ๊บ ร่างกายทนไม่ไหว .ตาย ไม่มีกายให้ใช้แล้ว
เรามาดู เรื่องราวสถานรักษาพยาบาล โอ้ว. ทีเทคโนโลยีช่วยรักษามากายมากมาย .เข้าไปรักษา บ้างก็ ถูกเฉือนถูกตัด .เอาไอ้นั้นนี้ มาเสริมบ้าง .แล้วร่างกาย เค้าก็ . เดินทางของเค้า เจ็บป่วยตาย อาการที่ว่า ครบสามสิบสอง ค่อยๆหายไป .ก็อาศัยเทคโนโลยี . จะรักษากายให้คงทนมันเป็นไม่ได้เลย กายนี้มีกรรม ถึงคราวเค้าบอกว่า ให้ลมมันหยุด .เข้าออก จิตก็ต้องออกจากกาย .เพราะมันจะเน่าเหม็น ทนไม่ไหว
บางที่การไปอยู่เฝ้า คนป่วยในในห้องรวมที่ต่างจังหวัด ก็ได้เรียนรู้ ได้มองดู บางที่หมอมา.ก็ผ่านไป .เรื่องราวอที่ว่าตัวอุปถัมภ์ บางคนไม่มีเลย เจ็บป่วยก็ไม่ใครมาช่วย เอ้า..ไอ้เตียงโน้น สีกาฬ ลงจับ ดำไปหมด สองสามวันตาย .
ไปดูอีกเตียงหนึ่ง .โอ้ย .คนป่วยถูก น่าจะสามสิบต้นๆ ผูกมัดมือ แขนขา โยงตืดเตียง .เมียก็จะป้อนข้าวให้กิน คนป่วยก็สะบัดอาระวาด กูไม่กิน .เมียก็โมโห . เอาข้าวยัดปาก .มึงจะกิรไม่กิน . ระหว่างนั้น ก็มีพยาบาล เดืนถื่อเข็ม เข้ามา . คนป่วยเห็น ก็ยิ่งอาวาด เหวี่ยงแขนขา จะเตะถีบพยาบาล . .นี้นแหละ คนมีกรรม ถึงเค้าเจ็บป่วย ใยต้องถูกมัดแขนมัดขา .เยี่ยงนี้ . กรรมของสัตว์โลก เราก็ได้เรียนรู้ชัดเจน ที่โรงพยาบาลนี้แหละ
บ้างก็ว่า คนป่วยเป็นเศรษฐี มีเงินทองมากมาย มีอุปกรณ์ เทคโนโลยี ยื้อชีวิตมากมาย สายระโยงระยาง นอนไม่กระดุกกระดิก มีอาหารกรอกใส่เข้าไป ไม่ต้องผ่านลิ้น นอนไม่กระดุกกระดิก ยาวนาน . ที่ว่า มีเงินทอง ร่ำรวย เวลานี้ เงินทอง ที่กอง หามาได้ เอาไปใช้อะไรได้ .วาระสุดท้าย .ใกล้หมดเวลา . สิ่งที่หามากอวไว้ .ใครเอาไปใช้ . เมื่อตนเอง เอาไปไม่ได้ แม้แต่กายที่อาศัย ที่ว่า ของๆโลก ก็ต้อง ทิ้งไว้ในโลก
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
