23 ส.ค. เวลา 03:17 • ปรัชญา
เรื่อวราวที่เราทำผิด .เหมือนเดิม มันก็เรื่องราวนิสัย ที่เรามี ..เกิดอารมณ์นึดคิด .อารมณ์อุปโลกน์เรื่องนั้นเรื่องนี้ .ว่าดี ไม่มีดี ทำอย่างนี้ ใช้กายวาจาใจอย่างนี้ ไปตามอารมณ์ เคยชินเป็นนิสัย . มันเกิดในกายนี้ . เอง . ที่เค้าว่า. เป็นกรรม ของจิต ที่มาอาศัยกาย นี้มีกรรมซ่อนเร้นอยู่
กายที่มีกรรม หนุนนำกาย จิตก็ยึดสิ่งต่างๆที่ไหลมาเทมา จิตเคยชินเป็นนิสัย เขื่อในอารมณ์ นึกคิดที่ปรุงแต่งกาย . ที่เค้าเรียกว่า จิตทาสีทาสา เป็นทาสของอารมณ์ จนเคนชิน เป็นเหมือนคนเมาเหล้า ทำอะไร ก็นึกว่าตนเองมีสติ สติตทำตามอารมณ์ ฝืนอารมณ์ไม่ได้ .เพราะมึนเมา
เรื่องราวที่จะช่วยเหลือจิต รู้จักว่า กายนี้มีกรรม เราก็อาศัยกายนี้ เอาน้ำดีเข้ามา นำกายนี้มาสร้างสิ่งดี สร้างบุญกุศลบารมี การสร้างบุญกุศลบารมี ให้กายนี้มีบุญ เราก็เรียนรู้ขึ้นมา อาศัยกายนี้ฝึกหัดขึ้นม่า ไปอ่านไปจดจคำภีร์ตำรา ก็ได้แค่จดจำ หลงว่ารู้ แต่ไม่ได้ใข้กายนี้ มาฝึกหัด ลงมือทำ มันก็เรียนรู้จัก คำว่า สติสัมปชัญญะไม่ได้
เราก็ต้องฝึกหัดให้จิต มีสติสัมปชัญญะของจิตเกิดขึ้น จะได้ มองเห็นรู้จัก สิ่งต่างๆ ที่เกิดขึ้นในกายที่จิตนี้อาศัยชั่วขณะหนึ่ง รู้จักอารมณ์นึกคิด เราก็เรียนรู้ตัก อารมณ์นึกคิดตัวทุกข์ ทิ้งไป เราก็ต้องตรวจสอบ ตัวเอง ในสิ่งที่จิตอาฃศัยกายนี้
เหมือนเช่น ว่า เดินทางมา ร่างกายมันร้อน เค้าบอกว่าไปอาบน้ำซิ เราไม่อาบก็ ทนร้อนไป .มีอารมณ์โกรธใครมา เค้าบอกว่า ให้ทิ้งมันไป เราไม่ทิ้งยึดอารมณ์โกรธนั้น .มันก็แผดเผากายเราเอง หรือว่า ไม่ชอบคนนั้นคนนี้ นิสัยไม่ดี นั่นก็เรื่องรารกรรมของเค้า เราก็ยึดเอามาคิดนึก เอาของร้อนมาเผากาายตนเอง .ไปยึดของร้อน .กายมันก็ร้อนกระสับกระส่าย นิางเฉยไม่ได้ ทุรนทุราย อารมณ์กรรมกระพือขึ้นมา หาความสุขกายไม่ได้
เรื่องเกลียดคนนั้นคนนี้ เราก็ต้องพิจารณา ว่า ที่เราเกลียดนั้น เกลียดตรงไหน ที่รูป ทีคิ้ว ที่ปาก . น้ำเสียง .เราเกลียดตรงไหน . สิ่งที่ดีๆจองเค้ามีมั้ย .
จิตที่อาศัย ในกายนี้. ไม่รู้จักอารมณ์ พออารมณ์มา .เกิดขึ้น อยากกิน อยาก .ดู อยากรู้อยากเห็น .จิตก็ไปยึดอารมณ์ ใช้กายวิญญาณทั้งหก ไปเสาะแสวงหา สิ่งนอกกาย ..เอามายึดถือ ไปเอาเรื่องราวต่างๆ คนนั้นคนนี้มานึกมาคิด คนนั้นดี ไอ้คนโน้น ไม่ดี .คนนี้น่ารัก ลูกแมวตัวนี้ น่ารัก ก็ไปเอามา เลี้ยวดูปูเสื้อ ให้เกิดเป็นภาระ ภาระต่างๆที่เกิดขึ้น ด้วยอารมณ์ในการ .นั้นคือ กรรม ที่ยังปลดเปลื้องออกไปไม่ได้ ก็ต้องชดใช้ กันไป เหมือนที่เค้า ว่า เดินช้ำอยู่ในรอยเกวัียน ปลักควาย . ออกจากปลักควายไม่ได้ .
โฆษณา