สูญเสีย หรือ ปรับเปลี่ยน? ตั้งคำถามอนาคต Soft Power พิจิตร หลังขบวนเรือพระราชพิธีจำลองหายไปจากลำน้ำน่าน
พิจิตร – ท่ามกลางกระแสการผลักดัน Soft Power ด้านวัฒนธรรมไทยสู่ระดับสากล สนามแข่งเรือยาวประเพณีวัดท่าหลวง พระอารามหลวง จังหวัดพิจิตร กลับกำลังถูกตั้งคำถามจากคนในพื้นที่ถึงทิศทางการอนุรักษ์มรดกทางวัฒนธรรมที่แท้จริง เมื่อเอกลักษณ์สำคัญอย่าง "ขบวนเรือพระราชพิธีจำลองและเสียงกาพย์เห่เรือ" ไม่ได้ถูกจัดขึ้นในงานประเพณีประจำปี พ.ศ. 2569
ขบวนเรือพระราชพิธีจำลอง ซึ่งเริ่มจัดขึ้นมาตั้งแต่ พ.ศ. 2539 ไม่เพียงแต่เป็นจุดขายทางท่องเที่ยวที่งดงามเหนือลำน้ำน่าน แต่ยังเป็น “Soft Power สายตรง” ที่เกิดจากการมีส่วนร่วมของชุมชน ทั้งครู นักเรียน ช่างฝีมือ และเยาวชนในท้องถิ่น ซึ่งร่วมกันแกะสลัก ตกแต่งเรือ และฝึกซ้อมจังหวะการพายและการเห่เรือเรื่อยมา
การหายไปของขบวนเรือในปีนี้ จึงนำมาซึ่งข้อสงสัยและประเด็นที่น่าคิดต่อหลายประการ:
เรากำลังเน้นแค่ "อีเวนต์" แต่ละเลย "รากเหง้า" หรือไม่? การแข่งขันเรือยาวอาจสร้างความตื่นเต้นและมูลค่าทางเศรษฐกิจในระยะสั้นได้ แต่สิ่งที่ทำให้พิจิตรแตกต่างจากสนามอื่นคือวัฒนธรรมเชิงลึก การลดทอนพิธีการและงานศิลปกรรมท้องถิ่นจะทำให้งานประเพณีเหลือเพียงแค่ "สนามแข่งขัน" สโมสรทั่วไปหรือไม่
สายใยการถ่ายทอดจะขาดสะบั้นลงอย่างไร? Soft Power ที่ยั่งยืนต้องเกิดจากคนในชุมชน หากเยาวชนรุ่นใหม่ไม่มีพื้นที่ลงมือทำ บทเห่เรือไม่มีผู้ฝึกซ้อม และงานช่างไม่มีผู้สืบทอด พิจิตรกำลังเสี่ยงต่อการเหลือไว้เพียง "เรื่องเล่าในอดีต" ให้ลูกหลานฟังหรือไม่
โจทย์ใหญ่ของผู้บริหารท้องถิ่น: ในยุคที่เมืองต่างๆ พยายามดึงจุดขายทางวัฒนธรรมมาสร้างมูลค่า คำถามสำคัญที่ส่งถึงผู้กำหนดนโยบายและผู้จัดงานคือ เราจะสร้างสมดุลระหว่างความบันเทิงสมัยใหม่ กับการรักษาอัตลักษณ์ทางวัฒนธรรมให้คงอยู่อย่างไรในปีต่อ ๆ ไป
แม้การปรับเปลี่ยนรูปแบบงานอาจเกิดขึ้นตามยุคสมัย แต่เสียงสะท้อนจากชาวพิจิตรในครั้งนี้ คือสัญญาณเตือนสำคัญว่า วัฒนธรรมทรงคุณค่าจะคงอยู่เป็น Soft Power ได้จริง ก็ต่อเมื่อมันยังคงมีชีวิตอยู่ในสายน้ำและความทรงจำที่จับต้องได้ของคนรุ่นต่อไป ไม่ใช่เพียงภาพถ่ายในหนังสือประวัติศาสตร์เท่านั้น
รายงานโดย : เออาร์ทีนิวส์
- 1
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
