Blockdit Logo (Mobile)
มุมนิยายธุรกิจ
•
26 ส.ค. เวลา 00:00 • ธุรกิจ

บทที่ 168 : พื้นที่แห่งความเชื่อ — Gabrial ขยับผังห้องครัวจำลองขนาด 100 ตารางเมตร...

เพื่อขอนำเสนอซื้อตึกข้างร้านราคา 45,000 เหรียญ ที่ทำให้ Ethan ต้องอนุมัติกระแสเงินสดก้อนสุดท้าย
หากตัดสินใจลงเงินเพื่อเปิดพื้นที่สาธิตแป้ง Premix แต่กลับเปลี่ยนเป็นยอดขายไม่ได้ภายใน 90 วัน เงินสำรองก้อนนี้จะหายไปทันทีและดึงให้ร้านเบเกอรี่ขาดสภาพคล่องจนสายป่านขาด
Ethan กวาดสายตามองพิมพ์เขียวสัดส่วนห้องครัวทดลองที่ว่างเปล่าก่อนเงยหน้าขึ้นสบตากับคนเสนอโครงการ...
Gabrial ขยับตัวสับเปลี่ยนแผ่นพิมพ์เขียวและตารางตัวเลขหนาเตอะที่กระจายอยู่บนโต๊ะมาตลอดช่วงเช้าออกไป
เขาหยิบแผนผังอาคารขนาดเล็กวางลงตรงหน้า Ethan แผ่นกระดาษในมือเขามีเพียงไม่กี่แผ่น ดูน้อยชิ้นเหลือเกินเมื่อเทียบกับแผนงานหลักก่อนหน้านี้
"ผมมีข้อเสนออีกเรื่องครับ" สำนวนพูดของ Gabrial นิ่งสนิททว่าจริงจัง ท่ามกลางความเงียบของห้องประชุมที่เพิ่งจะคลายความตึงเครียดลงไปได้ไม่นาน
Ethan พยักหน้ารับพลางส่งสายตาราบเรียบเป็นสัญญาณ "ว่ามาเลย"
"อาคารข้างร้านกำลังจะว่างครับ" Gabrial ชี้ปลายนิ้วลงบนตำแหน่งผังที่ติดกับอาคาร Vale Bakery "พื้นที่ประมาณ 100 ตารางเมตร เจ้าของเสนอราคาขายที่ 45,000 เหรียญ"
สายตาหลายคู่ในห้องประชุมจับจ้องตามปลายนิ้วนั้น สำหรับฝั่งโรงงานอุตสาหกรรมแล้ว พื้นที่ขนาดนี้แทบไม่มีนัยสำคัญต่อการวางเครื่องจักร แต่ในแง่ของธุรกิจค้าปลีกหน้าร้าน มันกลับกลายเป็นพื้นที่ใช้สอยที่กว้างขวางเกินกว่าจะปล่อยให้หลุดมือ
"คุณจะเอาพื้นที่ตรงนี้ไปทำอะไร" Ethan ถามเจาะเข้าประเด็นหลักทันทีโดยไม่เสียเวลา
Gabrial สูดลมหายใจเข้าลึกพลางกระชับขอบแผ่นกระดาษผังเมือง "ผมอยากทำพื้นที่สาธิต Premix ครับ"...
คำตอบนั้นทำให้หลายคนในห้องขมวดคิ้วด้วยความไม่เข้าใจ แต่ Gabrial ไม่ปล่อยให้ความคลางแคลงใจค้างคา เขาหยิบปึกเอกสารใบสั่งซื้อเก่าขึ้นมากางออก
"ช่วงหลายเดือนที่ผ่านมา ผมพบปัญหาเดิมซ้ำ ๆ ลูกค้าไม่ได้ปฏิเสธสินค้าของเรา แต่พวกเขาไม่เข้าใจมันเลย" เขายื่นเอกสารให้เห็นตัวเลขการปฏิเสธซื้อ "หลายคนคิดว่ามันเป็นแค่แป้งธรรมดา บางคนเข้าใจผิดว่ามันเหมาะกับโรงงานอุตสาหกรรมขนาดใหญ่เท่านั้น หรือไม่เชื่อว่าจะช่วยประหยัดเวลาและลดต้นทุนได้จริง"
Gabrial กวาดสายตามองคนในห้อง "เราเสียเวลาอธิบายกันเป็นชั่วโมง ทั้งที่จริงควรทำให้เห็นและเข้าใจได้ภายใน 5 นาที"
ความเงียบเข้าปกคลุมห้องประชุมทันที คำพูดนั้นกระแทกใจคนทำงานหน้างาน เพราะทุกคนต่างเคยเจอปัญหาสินค้าดีแต่ลูกค้าไม่เข้าใจ และเมื่อไม่เข้าใจ ยอดขายย่อมไม่เกิด
Richard เอนตัวมาข้างหน้าเล็กน้อย สายตาคมกริบจับจ้องไปที่ผังจำลอง "แล้วคุณคิดจะแก้ปัญหานี้ยังไง"
Gabrial คลี่แผนภาพร่างด้านในออกเผยให้เห็นการจัดสรรพื้นที่ "ผมจะให้ลูกค้าเห็นด้วยตาตัวเองครับ"
ในแผนภาพร่างถูกแบ่งสัดส่วนเป็นห้องครัวทดลอง (Test Kitchen) พื้นที่สาธิต มุมอบขนม และพื้นที่จัดแสดงสินค้าหน้าร้านอย่างลงตัว
"ลูกค้าจะได้เห็นขั้นตอนการผสม Premix จริง ๆ เห็นตอนอบ ออกมาจากเตาร้อน ๆ วางขาย และได้ชิมตรงนั้นเลย" เขายกหน้าขึ้นสบตาคนฟัง "เมื่อคนเห็นผลลัพธ์ด้วยตาตัวเองในทุกขั้นตอน ความลังเลใจจะหมดไปเอง"
Richard ยิ้มบาง ๆ ที่มุมปาก พลางเอื้อมมือไปหยิบแผนภาพร่างขึ้นมาดูใกล้ ๆ
"ยอดขายไม่ได้มาจากตัวคุณภาพสินค้าเพียงอย่างเดียวหรอกครับ แต่มันเกิดจากความเชื่อ และคนเราจะเชื่อได้สนิทใจที่สุดก็ต่อเมื่อได้เห็นกับตาตัวเอง" Gabrial เสริมน้ำหนักเข้าไปอีก
Ethan มองผังพื้นที่ 100 ตารางเมตรนั้นด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป ตลอดทั้งวันพวกเขามัวแต่หมกมุ่นอยู่กับกำลังการผลิตและต้นทุนเครื่องจักร แต่นี่คือตรรกะการปฏิบัติงาน (Operational Logic) อีกด้านที่ถูกมองข้าม เพราะต่อให้สร้างโรงงานใหญ่โตแค่ไหน หากไม่มีความต้องการซื้อ โรงงานก็เป็นแค่สิ่งก่อสร้างราคาแพง
Richard วางปากกาลงบนโต๊ะเสียงดังแก๊ก "ผมเห็นด้วยกับแนวคิดนี้" เขาลุกขึ้นเดินไปที่ภาพร่างแล้วใช้นิ้วเคาะลงบนพื้นที่ว่างตรงกลาง "แต่คุณกำลังคิดเล็กเกินไป อย่าทำให้ที่นี่เป็นแค่ห้องโชว์รูมสินค้าหรือร้านขายของธรรมดา"...
ทุกคนในห้องขยับตัวนั่งตรงด้วยความสนใจ Richard หมุนตัวกลับมาสบตา Gabrial
"ทำให้มันเป็นศูนย์วิจัยและพัฒนาที่มีชีวิต บริษัทใหญ่มีโรงงาน มีเงินทุน มีระบบกระจายสินค้าหนาแน่น แต่สิ่งหนึ่งที่พวกเขาไม่มีทางสร้างได้ คือความใกล้ชิดกับลูกค้าตัวจริง"
เขาลดเสียงต่ำลงทว่าทรงพลัง "พวกเขาส่งสินค้าออกไปปีละหลายล้านชิ้น แต่ไม่เคยเห็นหน้าลูกค้า ไม่รู้ว่าชอบอะไร หรือบ่นเรื่องอะไร แต่พวกคุณรู้ Gabrial"
Richard เคาะนิ้วลงบนแผนผังอีกครั้ง "ถ้าสร้างพื้นที่ที่ลูกค้าสามารถเดินเข้ามาลองสินค้าใหม่ได้ทุกวัน คุณจะได้ข้อมูลตลาดที่โรงงานยักษ์ใหญ่ไม่มีวันเข้าถึง สูตรใหม่ ผลิตภัณฑ์ใหม่ ควรเริ่มจากตรงนี้ อย่าสร้างแค่ร้านค้า แต่จงสร้างห้องทดลองของตลาดที่มีชีวิต"
ห้องประชุมเงียบกริบ แม้แต่ Niran ยังพยักหน้ารับอย่างเห็นด้วย ทันใดนั้นพื้นที่ 100 ตารางเมตรไม่ได้เป็นเพียงแค่อสังหาริมทรัพย์ราคา 45,000 เหรียญอีกต่อไป แต่มันคือเครื่องมือทางการตลาดที่มีประสิทธิภาพสูง...
Ethan มองผังร้านอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเงยหน้าถาม "ถ้าผมอนุมัติให้ซื้อ คุณจะใช้พื้นที่นี้สร้างยอดขายระยะสั้น หรือใช้มันสร้างอนาคต"
Gabrial ยิ้มออกมาเป็นครั้งแรก "ทั้งสองอย่างครับ ยอดขายคือผลลัพธ์หน้างาน แต่สิ่งที่ผมต้องการจริง ๆ คือการเรียนรู้ว่าลูกค้าจะป้อนคำสั่งซื้ออะไรในอีก 5 ปีข้างหน้า"
Ethan ได้ยินคำตอบที่ต้องการจึงเผยรอยยิ้มออกมา "อนุมัติ"
Gabrial เป่าลมหายใจยาวราวกับยกภูเขาออกจากอก ทว่า Ethan ยังคงยกมือขึ้นเป็นเชิงให้รอ "แต่ผมมีเงื่อนไข 1 ข้อ เพิ่มพื้นที่สำหรับการพัฒนาโดนัทเข้าไปด้วย"
เสียงหัวเราะเบา ๆ ดังขึ้นรอบโต๊ะประชุม แต่สายตาของ Ethan ไม่มีแววล้อเล่น
"Premix จะช่วยสร้างรากฐานของโรงงาน ส่วน Soft Baguette จะช่วยเจาะตลาดใหม่ แต่โดนัทจะช่วยสร้างการจดจำในใจคน" Ethan หันไปทาง Richard "ถ้าวันหนึ่งมีคู่แข่งรายใหญ่บุกเข้ามา ผมต้องการให้คนในเมืองนี้นึกถึงชื่อ Vale Bakery เป็นอันดับแรก"...
Richard หัวเราะในลำคอพลางพยักหน้าอย่างพอใจ "ตอนนี้คุณเริ่มคิดและตัดสินใจเหมือนเจ้าของธุรกิจที่กำลังเริ่มขยายสเกลแล้ว Ethan"
Clara ก้มลงกวาดสายตาตรวจเช็กตัวเลขในกระดาษทำการ (Worksheet) แผ่นสุดท้ายก่อนจะรวบรวมเอกสารเข้าด้วยกัน "สรุปงบประมาณลงทุนรวมทั้งสิ้น 340,000 เหรียญค่ะ เรายังมีวงเงินสำรองเหลืออีก 10,000 เหรียญ"
Ethan พยักหน้ารับ ทั่วทั้งห้องรับรู้ร่วมกันว่าโรงงานใหม่ กำลังการผลิตใหม่ และพื้นที่ทดลองสำหรับการตลาดได้รับการอนุมัติเสร็จสิ้น แต่มันไม่ใช่จุดสิ้นสุด มันคือจุดเริ่มต้นของการพิสูจน์เม็ดเงินลงทุนต่างหาก
"เลิกประชุมได้ครับ"
เมื่อทุกคนทยอยออกไป เหลือเพียง Richard ที่ยืนมองถนนสายหลักนอกหน้าต่าง เขาหันกลับมาหา Ethan ที่กำลังรวบรวมแผ่นพิมพ์เขียว
"คุณรู้ไหมว่าผมชอบอะไรที่สุดในวันนี้" Richard ยิ้มบาง "ไม่มีใครเสนอให้ใช้เงินแก้ปัญหาของวันนี้เลย พวกคุณกำลังใช้เงินดักหน้าปัญหาของวันพรุ่งนี้ต่างหาก"...
เขากระชับเสื้อสูทแล้วหมุนตัวเดินนำออกไปทางประตู Ethan มองตามแผ่นหลังนั้นก่อนก้าวเท้าตามออกไปสู่ระเบียงทางเดินไม้ด้านนอก
📖 [เบื้องหลังงานเขียน —บทที่ 168 : พื้นที่แห่งความเชื่อ]
[มุมนิยายธุรกิจ] [เบื้องหลังงานเขียน — บทที่ 168: พื้นที่แห่งความเชื่อ] ความล้มเหลวของโรงงานขนาดใหญ่ ไม่ใช่เพราะไม่มีกำลังการผลิต แต่เป็นเพราะไม่มีพื้นที่สร้างความเข้าใจให้ตลาด
เยี่ยมชม
blockdit.com
[มุมนิยายธุรกิจ] [เบื้องหลังงานเขียน — บทที่ 168: พื้นที่แห่งความเชื่อ] ความล้มเหลวของโรงงานขนาดใหญ่ ไม่ใช่เพราะไม่มีกำลังการผลิต แต่เป็นเพราะไม่มีพื้นที่สร้างความเข้าใจให้ตลาด
ความล้มเหลวของโรงงานขนาดใหญ่ ไม่ใช่เพราะไม่มีกำลังการผลิต แต่เป็นเพราะไม่มีพื้นที่สร้างความเข้าใจให้ตลาด
#เกียรติธร วีรอัศวปรีชา
#ธุรกิจ
#พัฒนาตัวเอง
#นิยายธุรกิจ
#การลงทุน
#การบริหารจัดการ

ดูเพิ่มเติมในซีรีส์

โฆษณา