24 ส.ค. เวลา 15:21 • ปรัชญา
เราไม่รู้ว่า ความสำเร็จมันอยู่ตรงไหนกัน เส้นชัยของจิตวาง ที่ตรงไหน มีเรื่องราว ของสิ่งที่เรียกว่ากรรม นั้นไม่รู้จะมาเกิดขึ้นตอนไหน กรรมตัดรอน ให้เจ็บป่วย อุปสรรคต่าง ที่เกิดขึ้นที่กาย .ในการใช้ชีวิต ไม่รู้ว่า วันไหน ลมจะดับ ไม่ให้หายใจ เราก็ได้แต่ เพียรรักษา กายให้เป็นปกติ ให้ใช้งานได้ . เป็นปกติ
แต่นั้นแหละ มันก็มีเรื่องราวอารมณ์นึกคิด ขันธ์ห้าเปลื่นแปลงไปตลอด ไม่คงที่ อะไรที่ว่า สำเร็จตามที่ใจปรารถนา มันก็ผ่านไป ก็ต้องใช้ชีวิตเป็นปกติ หายใจปกติ เหมือนความสุขของอารมณ์ เดี๋ยวก็ทุกข์ เดี๋ยวก็สุข ในสุขที่สมหวัง ทุกข์ในสิ่งที่ไม่สมหวัง
คราวนี้ เราก็ได้ยินพระที่ท่านเล่าให้ฟัง ขนาดจิตท่านบรรลุพระอรหันต์แล้ว แต่กายนั่น มีกรรมที่ต้องชดใช้ ท่านเดินบิณฑบาต โยมก็เอาก้อนหินขว้างปา หัวร้างข้างแตก ท่านก็มาตรวจสอบ เอ้ากายที่มีธาตุทั้งสี่เคยใช้ธาตุทั้งสี ไปทำร้ายพ่อแม่
แม้เวลาผ่านมาเป็นแสนกัปป์ นับชาตินะ ไม่ใช่เวลา กรรมนี้ก็ติดข้าง ท่านก็ต้องใช้กายนี้ชดใช้กรรม ให้เค้าทำร้ายตาย ท่านว่า สมัยนี้ เค้าว่า ตายโหง .แต่จิตท่านดี .จิตท่านก็ไปอยู่เบื้องขวาพระพุทธเจ้า แล้วปุถุชนอย่างเรา ไม่รู้ว่า กรรมนั่น ที่ต้องชดใช้ จะมาเกิดขึ้น วันเวลาใด . เราก็มีแต่ว่า สร้างบุญกุศลไป สะสมไป เพราะอย่างเสีย เมื่อเกิด ก็ต้องตาย ถึงคราวตายก็ให้มีบุญกุศลหนุนนำจ้ต
โฆษณา