ของขวัญจากการรู้จัก
🤝 เวลาที่เรามีโอกาสรู้จักใครสักคนหนึ่ง เราอาจจะไม่คาดหวังอะไรจากเขามากนัก
แต่พอวันหนึ่ง เขากลับมีน้ำใจมอบให้เราอย่างนึกไม่ถึง...
หาความหมายของ "การรู้จัก" ในมุมนี้และมุมอื่น ๆ ร่วมกันครับ...
🌝 ยามเช้าวันหนึ่ง...ผมมีธุระต้องรีบเดินทางออกจากบ้านพัก แถบชานเมือง จ.นนทบุรี ตั้งแต่ 7 โมงเช้า
เพื่อไปพบคุณหมอ ตามเวลาที่นัดไว้ 9 โมงเช้า ที่โรงพยาบาลแห่งหนึ่งในกรุงเทพฯ
โดยวางแผนการเดินทางไว้คร่าว ๆ ว่า จะขับรถออกจากบ้านพักในซอยท่าอิฐ ติดกับถนนรัตนาธิเบศร์
แล้วไปจอดรถที่บริเวณใกล้สถานีรถไฟฟ้า (สถานีศูนย์ราชการ จ.นนทบุรี) ซึ่งอยู่ด้านหน้าศาลากลาง จ.นนทบุรี ถ.รัตนาธิเบศร์
ถ.รัตนาธิเบศร์ มีรถไฟฟ้าวิ่งคู่ขนาน
เพื่อนั่งรถไฟฟ้าสายสีม่วง ต่อไปยังสถานีเตาปูน กรุงเทพฯ
ทว่า...สถานการณ์หน้างานที่เกิดขึ้นจริงกลับไม่เป็นไปตามแผน 🥺
โดยในจังหวะที่ขับรถใกล้ถึงปากซอย กำลังจะเลี้ยวเข้า ถ.รัตนาธิเบศร์
แล้วมองไปยังท้องถนน ปริมาณรถหนาแน่น รถเคลื่อนตัวได้ช้า
ถ.รัตนาธิเบศร์ ยามสาย ๆ
เมื่อคิดทบทวนและใคร่ครวญดูแล้ว
รถที่ขับอยู่ น่าจะกลายเป็น "ภาระ" มากกว่าเป็น "พาหนะ"
จึงปรับเปลี่ยนแผนใหม่ เพื่อหลีกเลี่ยงรถติด โดยมองหาที่จอดริมทางที่อยู่ใกล้ที่สุด
ไม่ไปจอดที่สถานีศูนย์ราชการฯ จ.นนทบุรี ซึ่งอยู่เลยไปอีก 4-5 กิโลเมตร ตามที่ตั้งใจไว้เดิมแต่แรก
โดยเล็งไปยังสถานีบริการน้ำมัน(ปั๊ม) ขนาดเล็ก ที่ตั้งอยู่ด้านหน้าปากซอย เป็นที่จอดรถแทน
เพื่อขึ้นรถไฟฟ้าที่สถานีไทรม้า ซึ่งอยู่ติดกับปั๊มพอดี ไปยังสถานีเตาปูน
ปั๊มอยู่ติดกับสถานีรถไฟฟ้าไทรม้า
แต่ติดอยู่ที่ว่า เราไม่ได้รู้จัก "เจ้าของปั๊ม" ที่จะอนุญาตให้จอดได้
รู้จักมักคุ้นเฉพาะน้อง ๆ ที่ทำหน้าที่เติมน้ำมัน
เมื่อลองเข้าไปสำรวจภายในปั๊ม พอจะมีที่ว่างอยู่ จึงมีความหวังขึ้นมาบ้าง แม้ใจจะคิดแย้งอยู่แว้บหนึ่งว่า...
เราจะจอดได้อย่างไรตั้งครึ่งวัน...?
แต่ในที่สุด ก็ตัดสินใจจอดบริเวณใกล้จุดเติมลม
แล้วเดินเลียบ ๆ เคียง ๆ เข้าไปกึ่งถามกึ่งขออนุญาต จากน้อง ๆ พนักงาน ที่คุ้นหน้าคุ้นตากัน ถึงเหตุผลความจำเป็นที่ขอจอด
น้อง ๆ รับทราบ พร้อมแสดงท่าทีที่เห็นอกเห็นใจ อย่างคิดไม่ถึง โดยหนึ่งในสองคน พูดแกมขอร้องนิดนึงว่า
"รบกวนคุณพี่ย้ายไปจอดข้างห้องน้ำจะดีกว่า นะคะ"
"เพราะจะทำให้รถที่มาใช้บริการเติมลมไม่สะดวก ค่ะ"
ผมจึงย้ายรถจากจุดเดิมไปจอดที่ข้างห้องน้ำ ให้ความร่วมมือด้วยดี
ที่จอดบริเวณข้างห้องน้ำ
แม้จะกังวลอยู่บ้างว่า จะสร้างความลำบากใจให้กับน้อง ๆ หรือไม่ หากต้องอธิบายเหตุผลกับเจ้าของปั๊ม เมื่อถูกถาม
🫰 หลังจากจอดรถเสร็จเรียบร้อย ผมเดินไปขึ้นรถไฟฟ้า ใช้บัตรโดยสาร(ผู้สูงอายุ)เพื่อผ่านเข้าไปยังด้านใน
ปรากฏว่า บัตรโดยสารที่ใช้ประจำเกิดขัดข้องขึ้นมา
ยังดีที่มีน้องพนักงานคอยช่วยเหลือ
ให้คำแนะนำ อดทนอธิบาย
แก้ปัญหาผ่านไปด้วยดี ในนาที...แห่งความรีบเร่งที่เกิดขึ้นกับใจตัวเอง...💚
สะท้อนถึงความเป็นมืออาชีพในการให้บริการ และการทำตามหน้าที่ แม้จะไม่ "รู้จัก" มักคุ้นกันมาก่อน
สร้างความประทับใจไม่น้อยให้กับผู้ใช้บริการอย่างเรา ที่ขาดความชำนาญการใช้เทคโนโลยี
🤌ระหว่างที่อยู่บนรถไฟฟ้า ผมเริ่มคิดถึงสิ่งที่เกิดขึ้นในปั๊ม ราว ๆ ครึ่งชั่วโมงที่ผ่านมา...
ถึงคุณค่าของ "การรู้จัก" ในมิติที่กว้างขึ้นทันที
เพราะโดยทั่วไป เรามักจะภูมิใจที่มีโอกาสได้รู้จัก มักคุ้นกับบุคคล ผู้มีชื่อเสียงทางสังคม
หรือ ดำรงตำแหน่งในวงการต่าง ๆ
ไว้ใช้อ้างอิง และ แก้ไขปัญหาในบางเรื่อง
โดยบางคราวอาจจะออกไปในโทนของคำพูดอวดตนนิด ๆ ที่คุ้นกันดีว่า...
"คุณรู้จักผมน้อยเกินไป"
"ผมรู้จักผู้ใหญ่เยอะนะ..."
ในขณะที่อาจมองข้าม หรือให้ความสำคัญน้อยต่อการทำความรู้จักกับคนธรรมดา ตัวเล็ก ๆ ไว้บ้าง
โดยเฉพาะในบางกรณีที่มีความจำเป็น เร่งด่วน ฉุกเฉิน หรือ
มีบางเรื่องที่พบปัญหาติดขัดจากขั้นตอนการปฏิบัติงานในรายละเอียด
การรู้จักกับผู้ทำหน้าที่โดยตรงในหน้างาน นั้น ๆ ที่เป็นคนตัวเล็ก ๆ จะเกิดประโยชน์มากกว่า
สอดคล้องกับคำพูดของเจ้าของร้านอาหารแห่งหนึ่ง ย่านนนทบุรี ซึ่งเป็นคนใจคอกว้างขวาง รู้จักคนหลายระดับ เคยบอกผมว่า
การทำความรู้จักผู้หลัก ผู้ใหญ่ ผู้มีตำแหน่งไว้บ้าง เป็นเรื่องที่ดี แต่ก็ควรรู้จักมักคุ้นคนตัวเล็ก ๆ ทั่วไป ไว้ด้วย ควบคู่กัน
ยกตัวอย่าง...
เราอาจจะรู้จักผู้หลัก ผู้ใหญ่ ระดับ นายกเทศมนตรีเทศบาลใด เทศบาลหนึ่ง
แต่ไม่มักคุ้นเท่ากับรู้จักพนักงานผู้ทำหน้าที่ดูดส้วม
เวลาเรามีปัญหาส้วมเต็ม ซึ่งเป็นเรื่องค่อนข้างเล็ก และเป็นเรื่องเฉพาะแบบนี้
การติดต่อไปยังพนักงานดูดส้วม ย่อมสะดวกมากกว่า ที่จะไปรบกวนนายกเทศมนตรีโดยตรง
แถมหยอดคำพูด รับปากผมอย่างมั่นเหมาะว่า...
"หากที่บ้านพี่มีปัญหาส้วมเต็ม บอกผมได้เลยนะ ผมจะติดต่อน้องที่ทำหน้าที่โดยตรงให้ ครับ"
พอได้คิดเปรียบเทียบถึงสิ่งที่เกิดขึ้นแล้ว...
ไม่เสียดายเลย ครับ...ที่ไม่ได้รู้จักเจ้าของปั๊ม 🤓
🫴เมื่อรถไฟฟ้าใต้ดินที่ผมนั่งมาจากสถานีศูนย์ราชการ จ.นนทบุรี มาถึงสถานีเตาปูน เรียบร้อยแล้ว
ผู้โดยสารจำนวนมากต่างเร่งรีบทยอยเดินออกจากรถไฟฟ้า มายืนเข้าแถวตอนลึก สั้น ยาว เรียงรายกันหลายแถว
เพื่อรอขึ้นรถไฟฟ้าใต้ดิน สายสีน้ำเงิน เข้ากรุงเทพฯ
ราวกับยืนเบียดเสียดกันขึ้นรถเมล์ในยุคที่ยังไม่มีรถไฟฟ้าเป็นทางเลือก
ผู้คนรอขึ้นรถไฟฟ้าที่สถานีเตาปูน
ผมใช้จังหวะที่ยืนรอรถ ลองกวาดสายตามองไปยังรอบ ๆ ตัว เผื่อจะรู้จักใครบ้าง
ปรากฏว่า "ไม่รู้จัก มักคุ้น" ใคร แม้แต่คนเดียวในหมู่คนจำนวนมากที่ยืนอยู่
ทำให้นึกไปถึงชีวิตของผู้คนต่างถิ่นที่เข้าไปอยู่อาศัยในมหานครใหญ่ ๆ ในโลก เช่น โตเกียว ปักกิ่ง ลอนดอน และนิวยอร์ค
เพื่อทำงาน หรือ เรียนหนังสือ แล้วเผชิญกับความรู้สึกที่อ้างว้าง
"โดดเดี่ยวในฝูงชน" นั้น เป็นเช่นใด
และหากมีเรื่องราวใด ๆ ที่มิได้คาดคิดมาก่อนว่าจะเกิดขึ้น
ซึ่งต้องการขอความช่วยเหลือจากใครสักคน อาทิ กระเป๋าสตางค์ หรือ หนังสือเดินทางหาย
เมื่อถึงเวลานั้น จะได้เรียนรู้อย่างลึกซึ้งถึงคุณค่าของ "การรู้จัก"
ในมุมของการโหยหาความสัมพันธ์ เพื่อช่วยแก้ไขปัญหาที่เกิดขึ้น
อย่างไรก็ดี โลกใบนี้ยังคงมีพื้นที่ให้คนดีมีน้ำใจมาช่วยอุดช่องว่างเสมอ ดั่งเช่นเรื่องราวที่จะเล่าต่อไป...
🤘พอรถไฟฟ้าใต้ดินมาถึงสถานีจตุจักร ในเวลาประมาณ 8.30 น.
ผมรีบเดินออกจากรถโดยเร็ว เพื่อไปต่อรถไฟฟ้าบีทีเอส เดินทางเข้าอนุสาวรีย์ชัยสมรภูมิ ให้ทันเวลานัดหมอ 9 โมง
ระหว่างเดินมา ผมมองไปเห็นพี่ รปภ. กำลังช่วยพาน้องผู้พิการทางสายตาเดินออกจากรถไฟฟ้าใต้ดิน
พี่ รปภ. ผู้มากด้วยน้ำใจ
มารอขึ้นรถที่ป้ายรถเมล์ ตรงข้ามสวนจตุจักร แล้วเดินกลับไปปฏิบัติหน้าที่ต่อ...ช่างเป็นภาพที่งดงามนัก
ตอนแรกผมกะว่า จะไปช่วยรับไม้ต่อจากพี่ รปภ. พาน้องผู้พิการทางสายตาขึ้นรถเมล์ แต่ก็เกรงว่าจะไปไม่ทันนัด
ระหว่างที่เดินขึ้นบันได แล้วเดินต่อไปยังทางเชื่อมรถไฟฟ้าบีทีเอส ยังอดห่วงไม่ได้
มองลงไปเป็นระยะว่า...น้องผู้พิการทางสายตาจะเดินทางต่อไปอย่างไร
จนเวลาผ่านไป 3-4 นาที
แทบจะไม่เชื่อกับสายตาของผมที่ได้แลเห็น...!
คนไร้บ้าน เนื้อตัวมอมแมม สวมเสื้อผ้าเปรอะเปื้อน ที่ยืนอยู่ริมถนนถือกล่องขอบริจาคเงิน
ท่ามกลางผู้คนที่พากันเดินผ่านไปอย่างรวดเร็ว ไม่กล้าเข้าใกล้
เช่นเดียวกับผมที่เพิ่งเดินผ่านเขามาได้สักครู่
กลับมีน้ำใจที่งดงาม วางกล่องขอบริจาคไว้ชั่วคราว...!
กุลีกุจอมาประคองน้องผู้พิการทางสายตา ขึ้นรถจักรยานยนต์รับจ้าง ที่วิ่งเข้ามาจอดรับพอดี...
คนไร้บ้าน มีน้ำใจ ให้ผู้พิการทางสายตา
คำถามเชิงวิพากษ์ จึงผุดขึ้นในใจผมอีกครั้ง ว่า...🙂↔️
ทำไมคนไร้บ้านที่ไม่ได้ "รู้จัก" มักคุ้นกับน้องผู้พิการทางสายตา มาก่อน ?
กลับ "รู้จัก" คุณค่าของน้ำใจที่มีให้แก่น้องผู้พิการทางสายตาได้...🧑🦯
ซึ่งอาจเป็นผลมาจาก เขาเคยได้รับสิ่งนั้นมาจากผู้อื่น จึงรู้จักที่จะแบ่งปันต่อให้คนอื่นที่ต้องการความช่วยเหลือบ้าง
หรือ มีเหตุผลอื่น ๆ ที่เรามิอาจล่วงรู้ได้
ในส่วนของน้องผู้พิการทางสายตา ถ้ามีโอกาสได้พูดคุย และสัมผัสถึงจิตใจในส่วนลึกของ พี่ รปภ. และคนไร้บ้าน ก็คงเกิดความประทับใจไม่น้อยเช่นกัน
✨ ฤา ทั้งหมดที่เกิดขึ้นในวันนี้..ทั้งจาก พนักงานเติมน้ำมัน พนักงานขายตั๋ว พี่ รปภ. และ คนไร้บ้าน
จะเป็นบทเรียนราคาแพงให้ผม ตอบแทน "การรู้จัก" กลับไปยังผู้อื่น ทั้งที่รู้จักมักคุ้น รู้จักแบบผิวเผิน/เพิ่งรู้จัก
และที่ไม่รู้จัก ตามถนน หนทาง หรือ ใจกลางมหานคร
โดยจะเต็มใจช่วย ด้วยน้ำใจ หรือ เป็นเพราะหน้าที่ในฐานะพลเมืองดีคนหนึ่ง
จงฝึกทำไปเถิด...
แม้จะกินเวลาของเราไปบ้าง
แต่ก็คุ้มค่าที่จะได้เรียนรู้ไปในตัว ถึงหลักการที่ว่า...
รู้จัก(ใคร) ก็ยังไม่เท่ารู้จัก(ใจ)ตนเอง💌
🙏ขอบคุณมากครับ
มุมชัย นัยสอิ้ง/11 ก.ย.69
🙏ขอขอบคุณปั๊มบางจาก ใกล้สถานีไทรม้า จุดเริ่มต้นเรื่อง
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
