[มุมนิยายธุรกิจ] บทที่ 171 : วันประหารวิสัยทัศน์ — ผลลัพธ์จากการประเมินคุณลักษณะของผลิตภัณฑ์ (Sensory Test) ของลูกค้า... 7 ใน 12 คน คือความจริงที่เกิดขึ้นบนโต๊ะสามตัวกลางห้องทดลอง เมื่อไม่สามารถควบคุมปัจจัยเช่นความร้อ

สำรวจ
ลงทุน
คำถาม

มีบัญชีอยู่แล้ว?หรือ

•

29 ส.ค. เวลา 00:00 • ธุรกิจ

บทที่ 171 : วันประหารวิสัยทัศน์ — ผลลัพธ์จากการประเมินคุณลักษณะของผลิตภัณฑ์ (Sensory Test) ของลูกค้า...

7 ใน 12 คน คือความจริงที่เกิดขึ้นบนโต๊ะสามตัวกลางห้องทดลอง เมื่อไม่สามารถควบคุมปัจจัยเช่นความร้อนของน้ำมันหรือเวลาที่ใช้ในการทอด การดันทุรังขอโอกาสแก้มืออีกครั้งจะกลายเป็นการเผาผลาญวัตถุดิบและแรงงานเพิ่มโดยไร้ประโยชน์

การประกาศยุติโปรเจกต์โดนัททันทีในวันนี้ หรือยอม แบกต้นทุนจมเพื่อกอดสิ่งที่ไม่ใช่ ไปจนกว่าบริษัทจะเสียหายเป็นสิ่งที่ Ethan ต้องตัดสินใจทันที

Ethan จ้องมองกระดาษที่เขียนคำว่า “14 วันไปต่อหรือจบ” บนผนังปูนพลางสูดหายใจลึกก่อนจะเอ่ยปากพูดอะไรบางอย่างที่สะท้อนถึงวิสัยทัศน์ของตัวเองออกมา...

ห้องประชุมเล็กเงียบสงัดหลังสนทนายาวมาทั้งเช้า ทุกคนก้มสายตามองโต๊ะสแตนเลส ความเงียบครั้งนี้ไม่ใช่เพราะกลัวคำถามถัดไป แต่เพราะพวกเขาเพิ่งมองเห็นความจริงเกี่ยวกับความคิดของตัวเอง สิ่งที่ยอมรับยากที่สุดไม่ใช่ตัวเลขคู่แข่ง แต่คือความเชื่อที่มั่นใจตลอดมาว่าถูกต้อง

Richard มองแท่งชอล์กบนโต๊ะ หยิบเสื้อโค้ตขึ้นพาดบ่าพลางยิ้มบางๆ "ธุรกิจที่อยู่รอดไม่ใช่ธุรกิจที่คิดใหญ่ที่สุด แต่คือธุรกิจที่โกหกตัวเองน้อยที่สุด" เขากวาดสายตามองทุกคน "ถ้าพวกคุณเข้าใจเรื่องนี้จริง ช่วงบ่ายเราจะพิสูจน์มัน" แล้วก้าวเดินออกไป

บ่ายวันเดียวกัน กลิ่นน้ำมันทอดร้อนจัดและแป้งดิบอบอวลทั่วห้องทดลองหลังโรงงาน เครื่องทอดโดนัทตั้งอยู่กลางพื้นที่ที่จัดใหม่คล้ายลานทดสอบเครื่องจักร Richard พิงขอบโต๊ะสแตนเลสเคาะนิ้วเป็นจังหวะ

Ethan จ้องมองเครื่องทอดที่เคยเชื่อว่าเป็นอนาคต Richard หันมาถามตรงๆ "สมมติโดนัทคืออนาคต บอกผมว่าโปรเจกต์นี้จะล้มเหลวเมื่อไร ห้ามใช้คำว่ายอดขายไม่ดี เพราะนั่นคือคำปลอบใจ ไม่ใช่ตัวชี้วัด"

Ethan สูดหายใจ "ถ้าภายใน 3 เดือนยอดขายไม่ถึงเป้าครับ"

Richard ส่ายหน้า "นั่นคือการสร้างทางหนีให้ตัวเอง"

Gabrial เสนอ "ถ้าลูกค้าไม่กลับมาซื้อซ้ำในเดือนแรกครับ"

"ตัวเลขนั้นวัดผลได้ยากเกินไป"

Yara ขยับแว่นสายตาก่อนสมทบ "ถ้าคุณภาพสินค้าไม่คงที่ตามมาตรฐานค่ะ"

Richard ยิ้ม "วิสัยทัศน์ที่ทำได้จริงต้องกล้ากำหนดวันสิ้นสุดให้ตัวเอง"

Ethan นิ่ง รู้ดีว่าเงื่อนไขที่จะกำหนดต่อไปนี้จะผูกมัดโดยไม่มีทางถอย ...

"ถ้าภายใน 14 วัน ทีมไม่สามารถผลิตโดนัทจาก Premix สูตรเดียวกันให้รสชาติและเนื้อสัมผัสเหมือนกัน โดยใช้พนักงาน 3 คนแยกทำคนละกะ จากนั้นทำ Blind Test กับลูกค้า 12 คน ให้ลูกค้าเป็นผู้ตัดสินคุณภาพ" เขาหยุดพร้อมถอนหายใจเบาๆ

"ผมจะระงับโปรเจกต์โดนัทนี้ทันที"...

ความเงียบเข้าปกคลุมห้อง Richard ถามเบาๆ "เจ็บไหมถ้าต้องหยุดจริง"

Ethan หัวเราะแห้ง "เจ็บแน่นอนครับ"

Richard ยิ้ม หยิบกระดาษจรดปากกาเขียนตัวใหญ่สะดุดตา

"14 วันไปต่อหรือจบ" แล้วแปะลงบนผนังปูน "วิสัยทัศน์เพ้อฝันจะไม่มีวันกำหนดเงื่อนไขของการจบ แต่วิสัยทัศน์ที่แท้จริงจะยอมจบเร็ว เพื่อให้บริษัทยังเดินต่อไปได้"

...

คืนวันที่ 6 ไฟในห้องทดลองยังสว่างจ้า แก้วกาแฟกระจายทั่วโต๊ะ Yara ตวงแป้งครั้งละกรัมด้วยเครื่องชั่ง Gabrial จดอุณหภูมิน้ำมันทุกล็อต Ethan ไล่เรียงตัวเลขบนกระดาน ไม่มีคำสั่งจากผู้บริหาร แต่ไม่มีใครยอมวางมือ

Richard มองจากนอกห้องผ่านกระจกบานเลื่อน เปรยเบาๆ

"วิสัยทัศน์เพ้อฝันดึงดูดคนที่ชอบฟัง แต่วิสัยทัศน์ที่ทำได้จริงจะดึงดูดคนที่อยากลงมือ"

Lukas ช่างซ่อมบำรุงเดินถือสมุดหนาเข้ามารายงาน "ตรวจพบปัญหาอุณหภูมิน้ำมันแกว่งตัว ผมออกแบบ Thermostat ใหม่ น่าจะเสร็จพรุ่งนี้โดยไม่ต้องซื้ออุปกรณ์เพิ่มครับ"

Ethan หันไปสบตา Richard ซึ่งยิ้มตอบบางๆ "คุณไม่ได้เรียกเขามา แต่วิสัยทัศน์ที่ดีจะเรียกคนที่พร้อมไปด้วยกันเข้ามาเอง และถ้ามันผิดปกติ คนเหล่านี้จะเป็นกลุ่มแรกที่เดินเข้ามาเตือน ธุรกิจไม่เคยพังเพราะวิสัยทัศน์ผิด แต่พังเพราะผู้นำเลือกล้อมรอบตัวเองด้วยคนที่ไม่กล้าพูดความจริง"

...

เช้าวันที่ 14 โต๊ะสามตัววางเรียงกลางห้อง โดนัทจัดแยกตามรหัส Zone A, B, C โดยไม่มีป้ายชื่อสูตร Richard หยุดตรงหน้ากลุ่มผู้ทดสอบ "วันนี้ไม่มีการนำเสนอใดๆ เพียงแต่ปล่อยให้ผลลัพธ์ทำหน้าที่ของมันเอง" ลูกค้า 12 คนหยิบขนมเข้าปากทีละชิ้น จดบันทึกความเห็นลงบนกระดาษเงียบๆ

เวลาผ่านไปนานพอสมควรจนเสียงพลิกกระดาษดังขึ้น Yara เงยหน้าทันที มือสั่นเล็กน้อย "ลูกค้า 7 คนจาก 12 แยกความแตกต่างของเนื้อสัมผัสได้ชัดเจน"

ความเงียบปกคลุมห้อง Ethan จ้องตัวเลข ในใจเต็มไปด้วยข้ออ้าง ถ้าขอเวลาอีก 7 วัน ถ้าเปลี่ยนเครื่องทอด ถ้าปรับสัดส่วน Premix อีกครั้ง แต่เมื่อหันไปเห็นสีหน้าอิดโรยของ Lukas, Yara และ Gabrial ที่อดนอนมาสองสัปดาห์ เขาก็ตระหนักว่าความยากในการแจ้งล้มเลิกไม่ได้เกิดจากตัวสินค้า แต่เกิดจากราคาของต้นทุนจมที่ทุกคนทุ่มลงไปต่างหาก

Richard ยืนมองอยู่เงียบๆ "ตอนนี้คุณกำลังคิดถึงเวลา วัตถุดิบ และแรงงานที่เสียไปจนอยากจะขอโอกาสแก้มืออีกครั้งใช่ไหม" เขาเอ่ยออกมาเมื่อเห็น Ethan นิ่งไป

"นี่คือกับดักสุดคลาสสิกที่ทำให้บริษัทล้มละลาย สิ่งที่เสียไปก็เปรียบเหมือนน้ำหมึกที่แห้งแล้ว คำถามเดียวที่คุณต้องตอบคือ ถ้าวันนี้โปรเจกต์นี้ยังไม่เคยเกิดขึ้น คุณยังจะเลือกทำมันหรือไม่"...

Ethan หันหน้ามองแผ่นกระดาษ "14 วันไปต่อหรือจบ" บนผนัง ถอนหายใจยาว แล้วหันไปสบตาช่างซ่อมบำรุงและทีมนักวิจัย "โปรเจกต์โดนัทไม่ผ่านครับ เราควบคุมปัจจัยในกระบวนการผลิตไม่ได้ เราจะไม่ดันทุรังทำต่อ" ไม่มีเสียงโต้แย้ง มีเพียงความโล่งใจที่แผ่ซ่านผ่านความเงียบ

Richard ตบไหล่ Ethan เบาๆ "วันนี้คุณสอบผ่าน ไม่ใช่เพราะสูตรขนมสำเร็จ แต่เพราะคุณกล้ายืดอกยอมรับความจริง ผู้บริหารที่มีความรับผิดชอบต้องไม่ดื้อแพ่งพิสูจน์ว่าไอเดียตัวเองถูก แต่คือคนที่พิสูจน์ได้เร็วที่สุดว่ามันผิดตรงไหน สิ่งที่แพงที่สุดในโลกธุรกิจไม่ใช่เงินที่จ่ายไป แต่คือโอกาสใหม่ที่สูญเสียเพราะมัวแต่ยึดติดในสิ่งที่ไม่ใช่"

Niran วางปากกาลงบนโต๊ะจนเกิดเสียงคลิกเบาๆ สายตาจับอยู่ที่ตัวอักษรบนผนัง

Richard ไม่กล่าวคำชมหรืออธิบายทฤษฎีใดต่อ เขาหยิบเสื้อโค้ตสวม หมุนตัวเปิดประตูบานเลื่อน แล้วก้าวเดินจากไปท่ามกลางเสียงประตูที่ลงกลอนเงียบเชียบ...