Season 2 — หัวใจเรียนรู้ที่จะเข้าใจ
บทที่ 1 — ทำไมเราต้องรีบตัดสินตัวเอง
“บางครั้ง
สิ่งที่ทำให้เราเหนื่อย
อาจไม่ใช่ความรู้สึกที่เกิดขึ้น
แต่อาจเป็นเพราะ
เราพยายามตัดสินมัน
เร็วเกินไป”
——
มีอยู่หลายครั้ง
ที่ผมรู้สึกบางอย่างขึ้นมา
แล้วสิ่งแรกที่ทำ
ไม่ใช่การถามตัวเองว่า
“กำลังรู้สึกอะไร”
แต่กลับเป็นการถามว่า
“ทำไมถึงรู้สึกแบบนี้”
“เราควรรู้สึกแบบนี้หรือเปล่า”
หรือบางครั้ง
หนักกว่านั้น
ผมรีบบอกตัวเองว่า
“อย่าคิดมาก”
“อย่ารู้สึกแบบนี้”
“มันไม่มีเหตุผล”
“เรื่องแค่นี้เอง”
แล้วก็พยายาม
ทำให้ความรู้สึกนั้นหายไป
เหมือนกับว่า
ความรู้สึกบางอย่าง
เป็นสิ่งที่เราต้องรีบแก้
ก่อนที่มันจะกลายเป็นปัญหา
แต่เมื่อมองย้อนกลับไป
ผมกลับคิดว่า
บางที
มันอาจไม่จำเป็นต้องเป็นแบบนั้น
เพราะความรู้สึก
ไม่ได้ถามเราก่อนว่า
มันควรเกิดขึ้นหรือไม่
มันเพียงเกิดขึ้น
เราอาจคิดถึงใครบางคน
ทั้งที่ไม่ได้ตั้งใจจะคิดถึง
เราอาจน้อยใจ
ทั้งที่รู้ว่าอีกฝ่ายไม่ได้ทำอะไรผิด
เราอาจกลัว
ทั้งที่รู้ว่าเรื่องนั้นอาจไม่ได้อันตรายอย่างที่คิด
เราอาจเหงา
ทั้งที่รอบตัวมีผู้คนมากมาย
หรือบางวัน
เราอาจรู้สึกดี
โดยไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเพราะอะไร
ความรู้สึกเหล่านี้
ไม่ได้ทำให้เราเป็นคนดีขึ้น
หรือแย่ลง
มันเพียงเป็นสิ่งที่เกิดขึ้น
ข้างในตัวเรา
แต่สิ่งที่เรามักทำต่อจากนั้น
คือการตัดสินมัน
เราบอกตัวเองว่า
ไม่ควรคิดถึง
ไม่ควรน้อยใจ
ไม่ควรกลัว
ไม่ควรอ่อนแอ
ไม่ควรรู้สึกมากเกินไป
จนสุดท้าย
จากความรู้สึกหนึ่ง
กลับกลายเป็นสองเรื่อง
เรื่องแรก
คือสิ่งที่เรารู้สึก
และเรื่องที่สอง
คือการที่เราตำหนิตัวเอง
เพราะรู้สึกอย่างนั้น
ผมเริ่มสังเกตว่า
บางครั้ง
สิ่งที่ทำให้ใจเหนื่อย
จึงไม่ใช่ความรู้สึกแรก
แต่อาจเป็นความคิด
ที่เข้ามาซ้อนทับมัน
ต่างหาก
เราเสียใจ
แล้วบอกตัวเองว่า
“ทำไมต้องเสียใจ”
เราคิดถึง
แล้วถามตัวเองว่า
“จะคิดถึงเขาทำไม”
เรากลัว
แล้วตำหนิตัวเองว่า
“แค่นี้ยังกลัว”
เหมือนเรามีผู้พิพากษา
ตัวเล็ก ๆ อยู่ข้างใน
คอยบอกว่า
ความรู้สึกไหน
อนุญาตให้เกิด
และความรู้สึกไหน
ไม่ควรเกิด
แต่วันนี้
ผมอยากลองทำอะไรต่างออกไป
ถ้าความรู้สึกเกิดขึ้น
ผมจะยังไม่รีบตัดสินมัน
ถ้าคิดถึง
ก็ลองยอมรับว่า
“ตอนนี้กำลังคิดถึง”
ถ้าเสียใจ
ก็ยอมรับว่า
“ตอนนี้กำลังเสียใจ”
ถ้ากลัว
ก็เพียงรู้ว่า
“ตอนนี้กำลังกลัว”
ไม่ต้องรีบหาคำตอบ
ไม่ต้องรีบหาสาเหตุ
และไม่ต้องรีบทำให้มันหาย
เพียงแค่
รู้ว่ามันอยู่ตรงนั้น
ก่อน
แล้วค่อย ๆ ฟังมัน
ทีหลัง
เพราะบางที
ความรู้สึกไม่ได้ต้องการให้เราแก้
มันอาจเพียงต้องการ
ให้เรารับรู้ว่า
มันเกิดขึ้นแล้ว
….
มีอีกเรื่องหนึ่ง
ที่ผมกำลังเรียนรู้ไปพร้อมกัน
คือ
”ความรู้สึกของเรา
ไม่ใช่ความจริงทั้งหมด“
และในขณะเดียวกัน
ความรู้สึกของเรา
ก็ไม่ได้เป็นสิ่งที่ผิด
ผมสามารถรู้สึกคิดถึงใครบางคน
โดยที่ไม่รู้ว่า
เขาคิดถึงผมหรือเปล่า
ผมสามารถเป็นห่วงใครบางคน
โดยที่ไม่รู้ว่า
เขาต้องการให้ผมเป็นห่วงหรือไม่
ผมสามารถรู้สึกบางอย่าง
โดยไม่จำเป็นต้องสรุปว่า
อีกคนหนึ่ง
รู้สึกเหมือนกัน
เพราะ
”ความจริงของเรา
เป็นของเรา“
และ
”ความจริงของเขา
เป็นของเขา“
สองสิ่งนี้
สามารถอยู่พร้อมกันได้
โดยไม่จำเป็นต้องขัดแย้งกัน
ผมรู้สึกอย่างหนึ่ง
เขาอาจรู้สึกอีกอย่างหนึ่ง
และทั้งสองอย่าง
ก็เป็นความจริง
ของแต่ละคน
สิ่งที่ผมต้องรับผิดชอบ
จึงอาจไม่ใช่
การทำให้ความรู้สึกของเขา
เป็นอย่างที่ผมต้องการ
แต่คือ
การซื่อสัตย์กับความรู้สึกของตัวเอง
โดยไม่เอามันไปตัดสินอีกคน
และโดยไม่เอามัน
กลับมาตัดสินตัวเอง
….
ผมยังทำแบบนี้ได้ไม่เก่ง
บางครั้ง
ผมก็ยังเผลอตีความ
เผลอคิดไปไกล
และเผลอตำหนิตัวเอง
เหมือนเดิม
แต่ผมเริ่มเห็นแล้วว่า
การเข้าใจตัวเอง
อาจไม่ได้หมายความว่า
เราจะไม่มีความคิดเหล่านั้นอีก
แต่อาจหมายถึง
เมื่อมันเกิดขึ้น
เราเริ่มมองเห็นมันเร็วขึ้น
แล้วพูดกับตัวเองเบา ๆ ว่า
“เอาไว้ก่อนก็ได้”
“ตอนนี้เรากำลังรู้สึก”
ยังไม่ต้องตัดสิน
ยังไม่ต้องแก้
ยังไม่ต้องหาคำตอบ
เพียงอยู่กับมัน
สักพัก 🌙
——
บางที
การเข้าใจตัวเอง
ไม่ได้เริ่มจากการรู้ว่า
เราควรรู้สึกอย่างไร
แต่มันอาจเริ่มจาก
”การยอมให้ตัวเองรู้สึก
โดยไม่รีบตัดสิน“ 🌙
——
บันทึก… จากความเงียบ
วันนี้
ผมลองไม่ถามตัวเองว่า
“ความรู้สึกนี้ถูกหรือผิด”
ผมเพียงถามว่า
“ตอนนี้ผมกำลังรู้สึกอะไร”
คำถามง่าย ๆ
แต่กลับทำให้บางอย่าง
เงียบลง
เพราะเมื่อเราไม่ต้องรีบอธิบายตัวเอง
ไม่ต้องรีบแก้ตัว
และไม่ต้องรีบทำให้ความรู้สึกหายไป
หัวใจก็มีพื้นที่
ให้เราได้ฟังมันมากขึ้น
บางที
การเข้าใจตัวเอง
อาจไม่ได้เริ่มจาก
การหาคำตอบ
แต่อาจเริ่มจาก
การหยุดตัดสินตัวเอง
แล้วนั่งอยู่ข้าง ๆ
ความรู้สึกนั้น
สักพัก
อย่างเงียบ ๆ
🌙
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
