ไข่ 2 ใบ
“บางครั้ง
เราไม่ได้แวะที่ไหน
เพราะอยากกินอะไร
เราอาจเพียงอยาก
นั่งอยู่ตรงนั้น
สักพักหนึ่ง“
——
เย็นวันศุกร์
หลังเลิกงาน
ระหว่างทางกลับ
ผมแวะทานไข่ปิ้ง
ไม่ได้หิวอะไรมาก
แค่อยากรู้ว่า
ความรู้สึกบางอย่าง
กำลังบอกอะไร
….
วันนี้
คนยังไม่มีเลย
ผมสั่งไข่ลวกสองใบ
แม่ค้าเลือกหยิบไข่
จากบนเตาร้อน ๆ
จับดูทีละใบ
จนได้ความสุกที่ต้องการ
แล้วตอกใส่แก้ว
ส่งให้ผม
ผมรับมา
วางลงบนม้านั่งยอง ๆ
ปรุงเหมือนที่เคยปรุง
แต่ไม่ได้ทานทันที
ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา
เปิดหน้าจอต่าง ๆ
เลื่อนผ่านไปเรื่อย ๆ
ไม่ได้สนใจอะไรเป็นพิเศษ
เพียงแค่
ปล่อยเวลา
ให้ผ่านไป …
สักพัก
เริ่มมีคนมานั่ง
จากหนึ่งคน
เป็นสองคน
แล้วค่อย ๆ เพิ่มขึ้น
ทีละคน
สถานที่เดิม
เริ่มมีเสียงพูดคุยมากขึ้น
ผมมองไปรอบ ๆ
แล้วก็รู้สึกว่า
ถึงเวลาที่ควรกลับ
ผมจึงจ่ายเงิน
แล้วลุกเดินออกมา
ทั้งที่
ไข่สองใบนั้น
ยังไม่ได้ทาน
….
ระหว่างเดินกลับ
ผมไม่ได้รู้สึกเสียดายไข่
แต่กลับรู้สึกบางอย่าง
เหมือนตอนแรก
ผมไม่ได้หิว
และที่แวะมา
ก็ไม่ได้เพราะอยากกินจริง ๆ
บางที
ผมอาจเพียงอยาก
นั่งอยู่ตรงนั้น
สักครู่หนึ่ง
โดยไม่ต้องรีบไปไหน
แต่พอคนเริ่มมากขึ้น
สถานที่เดิม
กลับไม่เหมือนเดิม
ไม่มีใครไล่ผม
ไม่มีใครทำอะไร
ทุกอย่างยังเป็นเหมือนเดิม
มีเพียง
ความรู้สึกของผม
ที่เปลี่ยนไป
ผมจึงลุกออกมา
….
ระหว่างทางกลับ
ผมลองถามตัวเองว่า
เมื่อครู่นี้
ผมกำลังหนีอะไรอยู่หรือเปล่า
หรือจริง ๆ แล้ว
ผมเพียงรู้ว่า
ถึงเวลาที่ควรกลับ
ผมยังตอบไม่ได้
และครั้งนี้
ผมไม่จำเป็นต้องตอบก็ได้
เพราะบางความรู้สึก
ไม่ได้เกิดขึ้นมา
เพื่อให้เรารีบหาคำอธิบาย
บางทีมันเพียงเกิดขึ้น
เพื่อให้เราเห็นว่า
ในบางสถานที่
ในบางช่วงเวลา
เราอยากอยู่ต่อ
และในบางจังหวะ
เราอยากเดินออกมา
ทั้งสองอย่าง
อาจเป็นเรื่องจริง
ได้พร้อมกัน
ผมเดินต่อไป
พร้อมกับคำถามเล็ก ๆ
ที่ยังไม่มีคำตอบ
แต่แปลกดี
คืนนี้
ผมไม่ได้รู้สึกว่า
ต้องหาคำตอบแล้ว
แค่รู้ว่า
เมื่อกี้ผมรู้สึกอย่างนั้น
และผมเห็นมันแล้ว
ก็พอ 🌙
——
บางครั้ง
การรู้จักตัวเอง
อาจไม่ได้หมายถึง
การรู้ว่า
“ทำไม”
เสมอไป
แต่อาจเป็นเพียง
การรู้ว่า
**เมื่อครู่นี้
เรารู้สึกอย่างไร** 🌙
⸻
บันทึก… จากความเงียบ
ไข่สองใบ
ยังอยู่ในแก้ว
แต่ผมเดินกลับบ้านแล้ว
ตอนแรก
ผมคิดว่าตัวเอง
แค่แวะกินอะไรสักอย่าง
แต่สุดท้าย
กลับได้เห็นว่า
บางครั้ง
เราไม่ได้ต้องการสิ่งที่อยู่ตรงหน้า
เราเพียงต้องการ
ช่วงเวลาหนึ่ง
ที่ได้อยู่กับตัวเอง
โดยไม่ต้องทำอะไร
พอผู้คนเริ่มเข้ามา
ผมก็เลือกเดินออกมา
ไม่ได้มีเหตุผลใหญ่โต
ไม่ได้มีใครทำอะไรผิด
และผมก็ไม่จำเป็นต้อง
หาความหมายให้มันมากกว่านั้น
บางที
หัวใจของเรา
ก็รู้เองว่า
เมื่อไหร่ควรอยู่
และเมื่อไหร่ควรไป
เราอาจไม่รู้ว่า
มันรู้ได้อย่างไร
แต่ถ้าเราเงียบพอ
เราอาจได้ยินมัน
วันนี้
ผมไม่ได้คำตอบ
ว่าทำไมผมถึงเดินออกมา
แต่ผมได้รู้อย่างหนึ่งว่า
**ผมไม่จำเป็นต้องอยู่
ในที่ที่ผมไม่อยากอยู่
เพียงเพราะ
ไม่มีเหตุผลมากพอ
ที่จะเดินออกมา**
และบางที
การเคารพความรู้สึกเล็ก ๆ
ของตัวเอง
ก็อาจเป็น
การดูแลตัวเอง
อีกรูปแบบหนึ่ง
เท่านั้นเอง
🌙
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
