เยอะแยะไป เรื่องปกติ
ภาษาเป็นเรื่องละเอียดอ่อน ที่ต้องการคนที่เข้าใจตรงกัน คนเรามักจะชอบคนที่พูดภาษาเดียวกัน เอาง่ายๆคนเรามักจะชอบพูดภาษาถิ่น ร้านไหนพูดภาษาเดียวกับเราได้ เราก็มักจะซื้อของกับร้านนั้น เพราะคุยกันรู้เรื่อง เช่นเดียวกับเวลาเราไปต่างประเทศ บางร้านจ้างพนักงานที่พูดไทยได้ เพื่อขายสินค้าให้กับคนไทยโดยเฉพาะ
คนอีสานเจอกัน ก็พูดอีสาน คนใต้เจอกันก็พูดใต้ คนกรุงเทพยืนฟังก็ยังงง ฟังไม่ออก แม้ว่าจะเป็นคนไทยเหมือนกัน เอาคนเหนือคุยกับคนใต้ก็ยังคุยกันไม่รู้เรื่อง เพราะภาษาถิ่นต่างกัน ต้องพูดภาษากรุงเทพถึงคุยกันได้
พนักงานพูดภาษาไหนได้ แปลว่าลูกค้าของเขาก็ใช้ภาษานั้น แล้วถ้าเขาพูดไทยไม่ได้ คนไทยก็ไม่ใช่ลูกค้าหลัก แม้ว่าจะอยู่ในประเทศไทยก็ตาม ถ้าเอาธุรกิจสีขาว อย่างโรงแรมบางแห่ง พนักงานเสริฟ หรือพนักงานบริการ ส่วนใหญ่ก็ไม่ใช่คนไทย เพราะลูกค้าของเขาเป็นนักท่องเที่ยว ต่างชาติเป็นหลัก พนักงานจึงต้องพูดภาษาอังกฤษได้ หรือพูดได้มากกว่า 2 ภาษา
แต่ถ้าเป็นธุรกิจที่ไม่ขาวเท่าไหร่ อย่างร้านอาหารจีน ที่ขายแต่สำหรับคนจีน เน้นขายคนชาติเดียวกันเป็นหลัก เขาก็แทบจะไม่จ้างคนไทยเลย คนไทยไปใช้บริการพนักงานก็ยังพูดไทยไม่ได้เลย เช่น แถวห้วยขวาง
ตัวอย่าง ที่เราเคยเจอเขาจ้างพม่า เพราะพม่าพูดอังกฤษได้ แต่พูดไทยไม่ได้ แล้วลูกค้าก็เป็นต่างชาติ เจ้านายก็ต้องคุยภาษาอังกฤษกับลูกน้อง เพราะลูกน้องพูดไทยไม่เก่ง แต่อังกฤษเก่งมาก ทำงานดี ขยัน
ส่วนแอนตี้ไหม เราไม่แอนตี้นะ มันเรื่องปกติ เวลาไปแถวสุขุมวิท ขึ้นรถไฟฟ้า เรายังแทบไม่ได้ยินภาษาไทยเลย ย่านคนญี่ปุ่นเขาก็คุยกันเป็นภาษาญี่ปุ่น คนไทยแถวนั้นก็คุยเป็นภาษาอังกฤษกัน เคยไปซื้อของในร้านคนอินเดียแถวบางรัก อินเดียแท้แบบคนขายพูดไทยไม่ได้ ก็ยังต้องคุยเป็นภาษาอังกฤษเลย
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
