Blockdit Logo (Mobile)
G
Gman7
•
8 ก.ย. เวลา 13:51 • ไลฟ์สไตล์

ภาคที่ 1 : เวลาแห่งการเริ่มต้น

บทที่ 4 : บ้านหลังแรกของเวลา
“ก่อนที่เราจะรู้จักโลก
เรามีบ้านหลังหนึ่ง
ที่คอยบอกเราอย่างเงียบ ๆ
ว่าโลกควรเป็นอย่างไร”
⸻
ผมจำบ้านหลังแรกของตัวเองได้ไม่ทั้งหมด
จำได้เพียงบางมุม
บางเสียง
บางกลิ่น
และบางช่วงเวลาที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่า
ทำไมถึงยังจำได้
ประตูบานหนึ่ง
หน้าต่างบานหนึ่ง
พื้นบ้านที่เคยเดินผ่านทุกวัน
โต๊ะตัวเดิม
หรือเสียงเรียกจากอีกห้อง
สิ่งเหล่านี้
อาจไม่ได้สำคัญอะไร
ในวันที่มันยังอยู่ตรงนั้น
แต่เมื่อเวลาผ่านไป
ผมกลับพบว่า
บ้านบางหลัง
ไม่ได้หายไปพร้อมกับวันที่เราย้ายออก
มันยังอยู่
ในบางส่วนของเรา
เสมอ
ตอนเด็ก
ผมไม่เคยคิดว่าบ้านคืออะไร
ผมเพียงรู้ว่า
ถ้าเดินกลับมาถึงตรงนี้
ก็ถึงบ้านแล้ว
ถ้าเปิดประตูเข้าไป
ก็จะมีคนที่คุ้นเคยอยู่ข้างใน
มีอาหาร
มีที่นอน
มีเสียงพูดคุย
มีวันที่ธรรมดา
และมีพรุ่งนี้
บ้านจึงไม่ได้เป็นเพียงสถานที่
แต่มันคือโลกใบแรก
ที่เราค่อย ๆ เรียนรู้ว่า
การมีชีวิตอยู่
รู้สึกอย่างไร
เราเรียนรู้ความอบอุ่น
จากอ้อมแขนของคนในบ้าน
เรียนรู้ความเงียบ
จากวันที่ไม่มีใครพูดอะไร
เรียนรู้การรอ
จากการรอใครบางคนกลับบ้าน
เรียนรู้ความกลัว
จากเสียงบางอย่างในความมืด
และเรียนรู้ความรัก
จากสิ่งเล็ก ๆ
ที่ไม่มีใครเคยบอกว่า
กำลังทำเพื่อเรา
เวลาผ่านไป
เราโตขึ้น
ออกจากบ้าน
มีงาน
มีห้องของตัวเอง
มีชีวิตที่ต้องรับผิดชอบ
จนบางครั้ง
บ้านหลังนั้น
กลายเป็นเพียงสถานที่หนึ่ง
ที่เราแวะกลับไป
เมื่อมีเวลา
แต่เมื่อกลับไปอีกครั้ง
ผมกลับรู้สึกว่า
บ้านยังจำเราได้
แม้บางอย่างจะเปลี่ยนไป
สีของผนังอาจไม่เหมือนเดิม
เฟอร์นิเจอร์บางชิ้นอาจหายไป
ต้นไม้ที่เคยเล็กอาจโตขึ้น
บางคนที่เคยอยู่
อาจไม่ได้อยู่ตรงนั้นแล้ว
แต่บางอย่างยังคงอยู่
ในความรู้สึก
ผมเคยเดินผ่านมุมเดิม
แล้วนึกถึงตัวเองตอนเด็ก
เด็กคนหนึ่ง
ที่ยังไม่รู้จักคำว่าอนาคต
ยังไม่รู้ว่าจะทำงานอะไร
จะเดินทางไปที่ไหน
หรือจะกลายเป็นคนแบบไหน
เขาเพียงใช้ชีวิต
ในบ้านหลังนั้น
วันแล้ววันเล่า
โดยไม่รู้เลยว่า
วันธรรมดาเหล่านั้น
กำลังกลายเป็นความทรงจำ
บางที
เราอาจไม่ได้คิดถึงบ้าน
เพราะคิดถึงสถานที่
เราอาจคิดถึงบ้าน
เพราะคิดถึงตัวเราเอง
ในช่วงเวลาที่เคยอยู่ที่นั่น
เด็กคนนั้น
คนที่ยังไม่ต้องรีบไปไหน
คนที่ยังมีเวลาทั้งวัน
สำหรับเรื่องเล็ก ๆ
คนที่ยังเชื่อว่า
พรุ่งนี้จะมาถึงเสมอ
ผมคิดถึงเขา
ไม่ใช่เพราะอยากกลับไปเป็นเขา
แต่เพราะเมื่อมองย้อนกลับไป
ผมเพิ่งเห็นว่า
เขาเคยมีความสุข
กับสิ่งที่วันนี้
ผมต้องใช้ความพยายาม
เพื่อกลับมามองเห็นอีกครั้ง
บ้านหลังแรก
จึงอาจเป็นสถานที่แรก
ที่เวลาสอนเรา
โดยไม่ต้องพูดอะไร
มันสอนว่า
สิ่งที่อยู่กับเราทุกวัน
วันหนึ่งจะกลายเป็นอดีต
เสียงที่เราได้ยินจนชิน
วันหนึ่งอาจกลายเป็นเสียงที่เราคิดถึง
คนที่เราคิดว่าจะอยู่ตรงนั้นเสมอ
วันหนึ่งอาจไม่ได้อยู่ตรงนั้นอีก
และบ้านที่เราเคยคิดว่า
จะกลับมาเมื่อไรก็ได้
วันหนึ่ง
อาจเหลือเพียงความทรงจำ
ผมจึงเริ่มมองบ้าน
ต่างไปจากเดิม
มันไม่ใช่เพียงที่ที่เราเคยอยู่
แต่มันคือสถานที่
ที่เวลาเคยฝากเรื่องราวของเราไว้
ก่อนที่เราจะรู้จักคำว่า
ความทรงจำ
ก่อนที่เราจะรู้ว่า
เวลาผ่านไปอย่างไร
และก่อนที่เราจะรู้ว่า
วันธรรมดา
ก็มีวันสุดท้ายของมัน 🌙
⸻
บางที
บ้านหลังแรกของเรา
ไม่ได้อยู่ในอดีต
มันยังอยู่กับเรา
ในคนที่เราเติบโตมาเป็น 🌙
⸻
บันทึก… จากความเงียบ
วันนี้ผมลองนึกถึงบ้านหลังแรกอีกครั้ง
ผมจำรายละเอียดได้ไม่มากนัก
แต่กลับจำความรู้สึกบางอย่างได้
ความรู้สึกว่า
ตอนนั้น
ผมมีที่ให้กลับไป
มีคนให้เรียกหา
และมีวันพรุ่งนี้
ที่ยังดูเหมือนอยู่ไกลมาก
เวลาผ่านไป
บ้านอาจเปลี่ยน
คนอาจเปลี่ยน
และตัวเราเองก็เปลี่ยน
แต่เมื่อหันกลับไปมอง
ผมเพิ่งรู้ว่า
บ้านหลังนั้น
ไม่ได้เก็บเพียงของเก่าไว้
มันเก็บ
ช่วงเวลาที่ผมเคยเป็นตัวเอง
โดยยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่า
วันหนึ่ง
ผมจะต้องใช้เวลาทั้งชีวิต
เพื่อทำความรู้จักตัวเอง
🌙
โฆษณา