ฟางเส้นสุดท้ายของการลาออกอาจไม่ใช่วันที่เจ้านายพูดอะไร
ผิดหูหรือองค์กรทำให้ผิดหวัง
ที่สุดแต่เป็นวันที่เราถามตัวเองอย่างจริงจังว่า
“ความสามารถที่เรามีกำลังถูก
ใช้ไปในที่ที่เห็นคุณค่าของมัน
หรือไม่”
การทำงานเหมือนการวางฟาง
ไว้ให้ม้ากิน เราทำงานเพื่อสร้าง
ผลงานแก้ปัญหาแบกรับความ
รับผิดชอบและส่งมอบสิ่งที่ดีที่สุดของเราให้องค์กรทุกวัน
ฟางแต่ละเส้นนั้นจึงไม่ใช่เพียงแรงงานแต่คือเวลาประสบการณ์ ความคิด ความสามารถและพลังชีวิตของเราทั้งสิ้น
แต่เมื่อถึงจุดหนึ่งฟางของเรา
ก็อาจกลายเป็น“ฟางเส้นสุดท้าย” ไม่ใช่เพราะฟางนั้นไม่มีค่าหาก
เพราะเราตระหนักว่าฟางของเรา
มีกลิ่นหอมและมีคุณภาพเกินกว่าจะถูกวางทิ้งไว้ในที่ที่ไม่มีใครเห็นคุณค่า
ดังนั้นฟางเส้นสุดท้ายจึงไม่ใช่
การเอาฟางไปทิ้งแต่คือการบอกนายจ้างว่า“ฟางกองนี้ของเรา
ให้นายจ้างกินเป็นมื้อสุดท้าย” แล้วหลังจากนั้นผมจะเก็บฟาง
หอมของตัวเองกลับไปให้ม้า
ตัวใหม่ที่รู้จักคุณค่าของมัน
ม้าฮ่วยๆต่อให้เป็นฟางชั้นดี
ม้าก็อาจกินไปโดยไม่เคยรู้ว่า
มันหอมเพียงใดแต่ถ้าเราเลือก
ม้าตัวใหม่ที่แข็งแรงมีฝีเท้าดี
และกำลังวิ่งไปสู่อนาคตฟางกองเดิมนั้นอาจกลายเป็นพลังที่ช่วย
ให้มันวิ่งได้ไกลกว่าเดิม
การลาออกจึงไม่จำเป็นต้องเกิดจากความโกรธและไม่จำเป็นต้องเป็นการแก้แค้นองค์กรดอก
บางครั้งมันคือการเคารพตัวเอง เป็นการยอมรับว่ “เรามีศักยภาพมากกว่าบทบาทที่กำลังถูกจำกัดอยู่”และเมื่อถึงเวลาที่เราต้องนำศักยภาพนั้นออกมาใช้อย่างเหมาะสมกว่า
ไม่ได้ทิ้งนายจ้างเพราะไม่มีอะไรจะให้แต่ผมกำลังจากไปเพราะยังมีอะไรอีกมากที่จะให้คนที่เห็นค่า
ฟางเส้นสุดท้ายไม่ได้หมายถึง
การหมดความอดทนแต่หมายถึงวันที่เราเลิกถามว่า “องค์กรจะให้อะไรกับเรา”แล้วหันกลับมาถามตัวเองว่า“ความสามารถของเรา
จะสร้างคุณค่าได้มากที่สุดที่ไหน”
ถ้าเราเป็นม้าดี การเดินออกจากคอกเดิมก็ไม่ใช่การหนีแต่คือ
ม้าอย่างเรา มีฝีเท้าดี มีทิศทาง และมีอนาคตมากกว่านี้
สุดท้ายแล้วชีวิตการทำงานไม่ได้มีหน้าที่เพียงเลี้ยงให้นายจ้างอิ่มในวันนี้ แต่นายจ้างที่ดีที่เข้าใจ
เขาควรพาเราไปถึงทุ่งหญ้าที่
กว้างกว่าในวันพรุ่งนี้ด้วย
สำคัญว่าเราเป็นม้าดีหรือ
คนสร้างฟางดีๆหอมๆมีคุณค่า
รึไม่มากกว่า?
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
