สวัสดีครับเรื่องเล่สของผมมันอาจจะดูไม่น่าอ่านเพราะเนื้อหายาวเหยียดข้อความเยอะแยะเต็มไปหมด แต่ผมอยากให้คุณแวะอ่านเรื่องเล่าของผม
ถ้าคุณเป็นพ่อแม่หรือผู้ปกครองที่มีลูกหลานในครอบครัว ผมชื่อเน(นามสมมุติ)ปีนี้19แล้วผมเรียนอยู่ปี2 ผมอยากแชร์เรื่องราวประสบการณ์ที่ผมเจอในวัยเด็กของผมเชื่อว่าคนที่อ่านก็อาจจะเคยเจอแบบผม
ตัวผมเองเป็นเด็กบ้านนอกจังหวัดใกล้กรุงเทพ ช่วงเด็กผมโดนเลี้ยงโดยคุณปู่และคุณย่า2คนผมมีน้องสาว1คน ชื่อเม(นามสมมุติ)อายุห่างจากผม1ปี
ด้วยความที่ไม่ได้อยู่ในเมืองกรุงระบบการเลี้ยงดูมักจะจบที่การฟาด/ตี/ดุว่า ตอนเด็กผมซนมากในตอนนั้นก็ตามประสาเด็ก พอผมซนปู่ผมมักจะถือไมัเรียวไล่ฟาดผม ไล่ตีผมในทุกครั้ง บางทีก้เป็นรอยช้ำ พ่อแม่ผมไม่รู้เรื่องนี้ดพราะเขาทำงานตจว.
และคุณป้าผมก้ไปมาระหว่างกทม.ทุกเสาร์อาทิตย์ไม่ได้กลับมาบ้านบ่อยนัก ผมมักจะโดนตีบ่อยๆเพราะผมชอบหนีไปเล่นกับเพื่อนบ้านไม่ยอมทำการบ้านช่วงนั้นผมประถมต้น ปู่มักจะมาไล่เพื่อนบ้านและตามผมกลับบ้านเสมอ และมักจะตบท้ายด้วยการตีผมด้วยไม้เรียว พอผมโตขึ้นผมก็ยังคงโดนตีอยู่แต่เพิ่มจากผมไม่ได้ทำผิดแค่คนเดียวในบางครั้งผมก้ทำผิดแต่น้องสาวก้ผิด ผมกลับเป็นคนที่โดนตีมากกว่าน้องสาว ในตอนนั้นผมอยู่ประถามปลาย และสิ่งที่ปู่ผมทำคือ
-ตีผมจนน่องช้ำ/บางทีก็เลือดออก
-ไม่บอกผมถึงสาเหตุ
-ด่าผมตะคอกผมด้วยถ้อยคำรุนแรง
-กักบริเวณ
คนที่อ่านมาถึงตรงนี้คุณเก่งมาก แต่ผมจอแวะถามคุณสักนิด ไม่ต้องตอบผมก้ได้ลองตอบตัวเองดู
คุณป.4คุณโดนตี เขาไม่บอกเหตุผลคุน คุณไม่รู้ว่าคุณผิดเรื่องอะไร เกิดคำถาม ด่าตะคอก
ถ้าเป็นคุณคุณจะทำยังไง
ผมในตอนนั้นได้แต่นั่งเงียบและร้องไห้ ไม่มีคนปลอบย่าไปขายของ ผมทำได้แค่นั้วปลอบตัวเองในมุม ใช่ครับมันเป็นแผลใจผม ผมโดนแบบนี้ซ้ำไปซ้ำมา
เดี๋ยวไปต่อโพสถัดไป