11 ก.ย. เวลา 04:00 • ธุรกิจ

[เบื้องหลังงานเขียน — บทที่ 184: สัญญาที่ไม่มีใครเคยเสนอ]

"สัญญาที่ดี ไม่ใช่สัญญาที่ผู้เสนอได้เปรียบที่สุด แต่คือสัญญาที่อีกฝ่ายยอม ตกลง โดยไม่รู้สึกว่าเสียประโยชน์"
ทุกคนพูดเรื่อง Win-Win แต่ไม่มีใครกล้าเขียนมันลงเป็นตัวเลขจริงบนกระดาษ
บทนี้ Ethan ทำสิ่งที่นักธุรกิจมือใหม่ไม่กล้าทำ เขาเดินเข้าไปขอ "ความร่วมมือ" แต่ยื่นเอกสารที่มีแต่ "เงื่อนไขที่เขาต้องเสีย" ก่อนเงื่อนไขที่เขาจะได้
รับผิดชอบค่าซ่อมเครื่องจักรทั้งหมด นี่ไม่ใช่ความใจดี (Generosity) นี่คือการบริหารความเสี่ยง (Risk Management) เขารู้ว่าสหกรณ์กลัวอะไรที่สุด ไม่ใช่ราคาที่ตกต่ำ แต่กลัว "เครื่องพัง" แล้วไม่มีเงินซ่อม เขาจึงซื้อความกลัวนั้นด้วยเงินของตัวเอง
แต่จุดที่สั่นสะเทือนห้องประชุมจริงๆ คือเพดานราคา 85 เหรียญ...
Ethan ยอมรับตรงๆ ว่าถ้าราคาตลาดพุ่งสูง เขาจะได้เปรียบ สหกรณ์จะเสียโอกาส (Opportunity Cost) ตรงนี้คือจุดที่นิยายเรื่องนี้ได้ตีแผ่ออกมา เพราะธุรกิจจริงไม่มีฝ่ายไหนยอมเสียประโยชน์ทั้งหมดเพื่อ "ความสัมพันธ์ที่ดี"
สิ่งที่ทำให้ข้อเสนอนี้ไม่ล่ม คือ Ethan ให้ทางออกกับสหกรณ์โดย ถ้าราคาตลาดสูงกว่าเพดานต่อเนื่อง 90 วัน พวกเขามีสิทธิ์ขายให้รายอื่น นี่คือกลไกที่ทำให้สัญญา "หายใจได้" ไม่ใช่กรงขังที่รัดแน่นจนอีกฝ่ายอึดอัด
แต่คำถามของประธานกรรมการกลับทำให้บรรยากาศในการเจรจาตึงเครียดขึ้นอีกครั้ง ด้วยประโยคปิดท้ายของเขา "ผมยังไม่เห็นว่ามันยุติธรรมกับพวกเราตรงไหน"
คือสิ่งที่ทำให้บทนี้มีน้ำหนัก เพราะมันได้พิสูจน์ว่าถึงแม้ Ethan จะวางตัวเลขมาดีแค่ไหน แต่ความยุติธรรมก็ยังเป็นเรื่องที่ต้องพูดออกมาให้ชัดเจน
ธุรกิจที่ยั่งยืน ไม่ได้เกิดจากฝ่ายหนึ่งต้องเสียสละ แต่อีกฝ่ายหนึ่งกอบโกย มันเกิดจากการที่ทั้งสองฝ่ายมองเห็นตัวเลขเดียวกัน แล้วต่างยอมรับร่วมกัน...
ถ้าข้อเสนอที่ดีที่สุดของคุณ ยังทำให้อีกฝ่ายรู้สึกว่า "เสียเปรียบ" มันยังไม่ใช่ข้อเสนอที่สามารถจบงานได้...
📖 บทที่ 184: สัญญาที่ไม่มีใครเคยเสนอ
— เกียรติธร วีรอัศวปรีชา
#นิยายธุรกิจ
#ข้อคิด
#ธุรกิจ
#กลยุทธ์ธุรกิจ
#ความร่วมมือทางธุรกิจ
โฆษณา