วันนี้…ลืมอะไรหรือเปล่า
วันนี้
ผมยังไม่ได้กินกาแฟเลย
แปลกเหมือนกัน
วันธรรมดาวันหนึ่ง
ที่กาแฟเคยเป็นเหมือน
ส่วนหนึ่งของทุกเช้า
ตื่นขึ้นมา
ล้างหน้า
เปิดคอมพิวเตอร์
แล้วก็มีกาแฟอยู่ข้าง ๆ
ไม่ได้มีพิธีอะไรเป็นพิเศษ
ไม่ได้คิดว่า
ต้องกินกาแฟถึงจะเริ่มต้นวันได้
มันเพียงอยู่ตรงนั้น
เหมือนสิ่งเล็ก ๆ
ที่เราเคยชิน
จนแทบไม่รู้ตัว
แต่วันนี้
เวลาผ่านมาถึงตอนนี้แล้ว
ผมยังไม่ได้ดื่มเลย
ผมเลยถามตัวเองว่า
“ผมลืมกาแฟหรือเปล่า?”
อาจจะ
หรือบางที
วันนี้ผมไม่ได้ต้องการมันมากนัก
ก็อาจเป็นไปได้
ผมยังไม่รู้
…….
แต่พอคิดถึงเรื่องกาแฟ
ผมกลับนึกถึงเรื่องอื่นขึ้นมา
หลายเรื่อง
เรื่องที่ผมเคยอยากให้เกิดขึ้น
แต่ไม่ได้เกิด
เรื่องที่เคยคิดว่าจะเป็นแบบหนึ่ง
แต่กลับเป็นอีกแบบ
บางเรื่อง
สมหวัง
บางเรื่อง
ไม่สมหวัง
บางเรื่อง
ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่า
สุดท้ายแล้วมันจะไปทางไหน
แล้วผมก็คิดว่า
แปลกดีนะ
เราใช้ชีวิตอยู่กับเรื่องที่ยังไม่รู้
ตั้งมากมาย
แต่กลับพยายาม
หาคำตอบให้มันเร็ว ๆ
เหมือนกลัวว่า
ถ้าไม่รู้วันนี้
พรุ่งนี้จะอยู่ต่อไม่ได้
…….
บางที
กาแฟแก้วหนึ่ง
ก็อาจไม่ต่างจากหลายเรื่องในชีวิต
ถ้าอยากดื่ม
ก็ค่อยดื่ม
ถ้ายังไม่อยาก
ก็ยังไม่ต้องดื่ม
ไม่ได้แปลว่า
เราจะไม่ได้ดื่มอีก
เพียงแค่
ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลา
เรื่องบางเรื่อง
ก็อาจเหมือนกัน
เราอยากรู้ว่า
จะเกิดอะไรขึ้น
อยากรู้ว่า
ใครจะอยู่
ใครจะไป
สิ่งที่เรารอ
จะสมหวังหรือไม่
สิ่งที่เราพยายาม
จะคุ้มค่าหรือเปล่า
แต่บางคำถาม
อาจไม่ได้เกิดมา
เพื่อให้เราตอบในวันนี้
…….
ผมคิดว่า
ที่ผ่านมา
ผมอาจรีบเกินไปนิดหนึ่ง
รีบรู้
รีบเข้าใจ
รีบตัดสิน
รีบหาคำตอบ
ทั้งที่บางเรื่อง
ยังอยู่ระหว่างทาง
และบางที
การที่เรายังไม่รู้
ก็ไม่ได้หมายความว่า
เรากำลังหลงทาง
มันอาจหมายถึงว่า
เรื่องนั้น
ยังเดินทางมาไม่ถึง
ตรงหน้าของเราเท่านั้นเอง
…….
ผมหันกลับมามองโต๊ะ
กาแฟก็ยังไม่มี
ผมยิ้มกับตัวเอง
วันนี้
ผมอาจจะลืมจริง ๆ
หรือบางที
ร่างกายของผมอาจไม่ได้อยากดื่ม
ผมยังไม่รู้
และดูเหมือนว่า
ครั้งนี้
ผมไม่จำเป็นต้องรู้ด้วย
ถ้าเดี๋ยวผมอยากกาแฟ
ผมก็ค่อยเดินไปชง
ถ้ายังไม่อยาก
ก็ปล่อยมันไว้ก่อน
ไม่มีอะไรเสียหาย
…….
ชีวิตเองก็คงคล้ายกัน
บางวัน
เรารู้ว่าต้องทำอะไร
บางวัน
เราไม่รู้เลย
บางวัน
สิ่งที่เรารอคอย
ก็เดินเข้ามาหาเรา
บางวัน
เรารอเท่าไรก็ยังไม่มา
บางเรื่อง
เราได้ในสิ่งที่หวัง
บางเรื่อง
เราไม่ได้
และบางเรื่อง
อาจยังไม่มีคำตอบ
แม้ว่าเราจะถามมันมานานแล้ว
ผมเริ่มคิดว่า
เราอาจไม่จำเป็นต้อง
เร่งทุกอย่างให้ทันใจ
ไม่จำเป็นต้องรู้ว่า
ปลายทางอยู่ตรงไหน
เพียงเพราะเรากำลังเดินอยู่
บางครั้ง
การเดินต่อไป
โดยยังไม่รู้
ก็เป็นการเดินเหมือนกัน
…….
ตอนนี้
ผมยังไม่ได้กินกาแฟ
และผมก็ยังไม่รู้ว่า
เย็นนี้จะได้กินหรือเปล่า
แต่ก็ไม่เป็นไร
บางที
วันนี้อาจเป็นวันที่ผมลืมกาแฟ
หรืออาจเป็นวันที่
ผมเพิ่งค้นพบว่า
ผมไม่ได้ต้องการกาแฟ
ทุกวันก็ได้
เหมือนกับหลายสิ่งในชีวิต
เราไม่ได้ต้องการคำตอบ
ทุกวัน
ไม่ได้ต้องการความชัดเจน
ทุกเรื่อง
และไม่ได้จำเป็นต้องรู้ว่า
ทุกอย่างกำลังจะไปทางไหน
บางเรื่อง
ปล่อยให้มันเป็น
“ยังไม่รู้”
ก็ได้
…….
ผมมองนาฬิกาอีกครั้ง
วันยังไม่จบ
กาแฟยังไม่มา
คำตอบบางอย่าง
ก็ยังไม่มาเหมือนกัน
แต่ผมไม่ได้รีบแล้ว
เอาไว้ถ้าอยากรู้
ค่อยถามใหม่
ถ้าอยากดื่มกาแฟ
ค่อยไปชง
ถ้ายังไม่อยาก
ก็ปล่อยมันไว้ตรงนั้น 🌙
——-
บางที
ชีวิตอาจไม่ได้ต้องการให้เรา
รีบไปถึงคำตอบ
มันอาจเพียงอยากให้เรา
อยู่กับวันนี้
ให้นานพอที่จะเห็นว่า
วันนี้กำลังมีอะไรเกิดขึ้น
ส่วนเรื่องของพรุ่งนี้
ค่อยให้พรุ่งนี้
เป็นคนเล่าให้เราฟัง
ก็แล้วกันครับ 🌙
——-
บันทึก… จากความเงียบ
วันนี้
ผมยังไม่ได้กินกาแฟ
และก็ยังไม่รู้ว่า
ลืมมันไปจริง ๆ
หรือเพียงแค่
วันนี้ผมยังไม่อยากดื่ม
ผมปล่อยคำถามนั้นไว้
เหมือนที่ผมกำลังฝึก
ปล่อยคำถามอีกหลายเรื่องในชีวิต
บางอย่าง
ยังไม่ต้องรู้
บางอย่าง
ยังไม่ต้องรีบ
บางอย่าง
อาจต้องปล่อยให้เวลา
เป็นคนตอบ
ส่วนวันนี้
ถ้าอยากกาแฟ
ก็ค่อยไปชง
ถ้ายังไม่อยาก
ก็ไม่เป็นไร
เพราะชีวิต
ไม่ได้หนีเราไปไหน
และบางที
การไม่รีบรู้คำตอบ
ก็อาจเป็นวิธีหนึ่ง
ของการอยู่กับชีวิต
อย่างเต็มที่
🌙
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
