13 ก.ย. เวลา 14:42 • ไลฟ์สไตล์

วันที่ใจยังคิดถึงเสียงคีย์บอร์ด ⌨️🤍

นี่มัน… นานแค่ไหนแล้วนะ?
ที่ไม่ได้เขียนไดอารี่ออนไลน์เลย
เวลาและพลังงานชีวิตหมดไปกับงาน
ตั้งแต่วันจันทร์ถึงศุกร์ 💼
ถึงจะเลิกงานแล้วในแต่ละวัน
เดินออกจากออฟฟิศ
ห่างออกไปทีละก้าว… แล้วก็ตาม
แต่…
ก็ยังสลัดความคิดเรื่องงาน
ที่ฝังในหัวไม่ออกเสียที
มันตีกันไปมาไม่หยุดหย่อน 🌪️
จนต้องถอนหายใจอยู่บ่อยครั้ง
งานประจำก็เร่งรัดในแต่ละวัน
งานที่รักก็รอคอยให้แตะมันอยู่เสมอ ✍️
เสียงท้องที่ร้องก็คอยเตือนขึ้นมาว่า…
ได้เวลาที่กระเพาะจะต้องเจอเพื่อนแล้ว 🍜
จะทานอาหารให้อิ่มก่อน
แล้วค่อยเดินเล่นช่วยย่อยก็ดีเหมือนกัน 🚶‍♀️
แต่เวลามันก็จะเหลือน้อยลงไปอีก
เพียงไม่นานก็ต้องรีบกลับบ้าน
เตรียมตัวเข้านอนเพื่อรอวันใหม่ 🌙
มาถึงตรงนี้…
หลายคนอาจมองว่า
วันหยุดสุดสัปดาห์ก็มีนี่นา!
เสาร์อาทิตย์จะไม่ได้พักเลยเหรอ?
การพักผ่อนและพื้นที่ส่วนตัวนั้น
ไม่ปรากฏมานานแล้ว
ชีวิตนี้มันช่างเป็น… สาธารณะจริง ๆ
กัดกินใจชะมัดเลย 🫠
วันแล้ววันเล่า…
สิ่งที่รักที่อยากทำนั้น
ไม่ได้สัมผัสเลยสักนิด
แค่พิมพ์ไปไม่กี่ตัวอักษร
ก็เริ่มมีอาการนิ้วพันกัน
เอือมระอากับ Laptop ตรงหน้า
ไม่อยากจับ Mouse ที่เลื่อนไปมาทุกวัน 💻🖱️
จนต้อง…
วางมันเอาไว้อย่างนั้น
เก็บสิ่งที่ต้องการเอาไว้ก่อน
เลือกเอางานประจำตรงหน้า
กด ๆ ลบ ๆ ทำไปเรื่อย ๆ
ให้เสร็จไปวัน ๆ ให้ได้มากที่สุด
เท่าที่จะทำได้…
แล้ววันหนึ่ง…
ฉันก็นึกอะไรบางอย่างได้ 💡
รีบพิมพ์ ๆ ออกมาให้มาก ๆ
ไม่มีลำดับก่อนหลังใด ๆ
เพราะมันคือรายละเอียด
ของนิยายเรื่องสั้นที่ผุดขึ้นในความคิด
เลิกงานแล้ว…
รีบพุ่งตัวออกมาหาที่นั่งพิมพ์
ก่อนที่จะหาเพื่อนให้กระเพาะเสียอีก 😆⌨️
และแล้ว…
ห้วงเวลาแห่งความพิศวง ✨
ก็ออกมาให้เธอได้อ่าน
ช่วงที่เขียนตอนแรกกับตอนที่สอง
เป็นเวลาที่เหนื่อยมาก ๆ
จนหน้าจอ Laptop กับหน้าตัวเอง
แทบจะรวมร่างกันเลยทีเดียว 😂
สำหรับตอนที่หกนั้น
พิมพ์เอาไว้ค่อนเรื่องแล้ว
แต่ก็ยังไม่เสร็จสมบูรณ์เสียที
ยังปรับแก้และทวนเนื้อเรื่องอยู่หลายครั้ง
เพื่อให้ออกมาดีที่สุด
ก็อยากให้เธออ่านแล้วชอบนี่นา 🤍
หวังว่า…
ช่วงที่ฉันหายไปนั้น
เธอจะคิดถึงฉันสักนิด
เพราะฉันเอง
คิดถึงเธอและเสียงคีย์บอร์ด
ที่ดังเป็นจังหวะจากใจของตัวเอง
เหมือนกัน… ⌨️💗
ลมลัลลา
คนเล่าเรื่องในพื้นที่เล็ก ๆ
#ลมลัลลา
#คนเล่าเรื่องในพื้นที่เล็กๆ
#ไดอารี่ออนไลน์
#บันทึกความรู้สึก
#ชีวิตคนทำงาน
#เขียนไปเรื่อย
โฆษณา