Home (เรื่องเล่า เด็ก ตจว.)
ฉันใช้ชีวิตช่วงประถมที่ต่างจังหวัด โรงเรียนของพวกเราอยู่ไม่ไกลจากบ้านและนักเรียนส่วนใหญ่ มักจะเดินเท้าไปโรงเรียน
มันเป็นทางเดินเท้าเลียบกับถนน 2 เลน ระยะทางจากบ้านนั้น น่าจะไม่เกิน 1 กิโลเมตร เป็นทางตรงมีถนนตัดผ่านบ้าง แต่ด้วยความที่รถไม่เยอะและความที่เป็นต่างจังหวัดด้วยมั้ง สัญญาณจราจรหรือทางม้าลายไม่มีหรอก เรามีแต่น้ำใจ สายตาที่ว่องไว และถ้าเป็นเด็กใส่ชุดนักเรียนด้วยแล้ว รถก็จะหยุดให้เราข้าม พร้อมกับโบกมือ ให้เรารีบข้ามไปไว ๆ บางครั้งเราจะได้ยินเสียงตะโกนว่า "ตั้งใจเรียนนะหนู"(แบบนี้ หาไม่ได้แล้วนะ)
เช้าตรู่ของทุกวัน เราเดินออกจากบ้าน พร้อมด้วยข้าวของพะรุงพะรัง ปลายทางคือ โรงเรียน เรามักจะแน่วแน่ที่จะต้องไปให้ถึงก่อนเพลงชาติจะดังขึ้น เร่งฝีเท้าบ้าง บางวันก็วิ่งไปบ้าง เรื่องเลวร้ายที่สุดก็คือ หากระหว่างทาง นึกขึ้นได้ว่าลืมอะไรไว้ นั่นล่ะ! การตัดสินใจที่ยิ่งใหญ่เลยทีเดียว ฮ่า ฮ่า ฮ่า
ในส่วนของขากลับนั้น เชื่องช้ากว่ามาก ฉันจะลดสปีดลง เดินเอ้อระเหย บางครั้งมีเพื่อนร่วมทางไปด้วย ก็จะคุยกับเพื่อน จำได้ว่าคุยกันเยอะ แต่จำไม่ได้ว่าคุยกันเรื่องอะไรบ้าง พอถึงทางแยก เพื่อน ๆ แต่ละคน ก็จะแยกย้ายกันไป ตามทางกลับบ้านของตัวเอง
ระหว่างที่รำลึกถึงเรื่องราวนั้น ฉันก็ตกผลึกขึ้นมาได้ว่า ชีวิตตอนนี้ แม้จะผ่านมาหลายสิบปีแล้ว แต่การเดินทางนั้น ไม่ได้ต่างเลย เราเคยเจอเพื่อนร่วมทาง ที่เมื่อถึงเวลาต้องแยกย้าย เราพบเจอกับการตัดสินใจครั้งยิ่งใหญ่ ว่าจะวิ่งกลับไปเอาของที่ลืมไว้ หรือ เลือกที่จะเผชิญกับทางเลือกข้างหน้าเราพบเจอคนมีน้ำใจมากมาย คนใจร้ายก็เช่นกัน อยู่ที่เราจะมองเห็นมันหรือไม่
และเลือกว่าจะตอบกลับสิ่งเหล่านั้นอย่างไร
แต่ท้ายที่สุดแล้ว
พบเจอ แล้วจากกัน
ฉันมาจากบ้าน และฉันต้องกลับบ้าน
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
