Blockdit Logo (Mobile)
มุมนิยายธุรกิจ
•
16 ก.ย. เวลา 00:00 • ธุรกิจ

บทที่ 189 : เงินสดไม่เคยรอใคร — ฝนทำให้โครงการล่าช้าเพียง 10 วัน แต่เงินสดของ Vale Bakery หายไปแล้ว 4,000 เหรียญ งวดชำระเงินก้อนถัดไปกำลังจะมาถึง...

ขณะที่ไซต์งานยังไม่ขยับแม้แต่นิ้วเดียว ถ้าต่อเวลาไม่ได้ เงินทุนสำรองอาจไม่พอที่จะรอวันเปิดโรงโม่
ระหว่างทางไปหาคู่ค้า Ethan รู้ดีว่าการเจรจาครั้งนี้ไม่ใช่การไปเพื่อขอส่วนลดราคาเครื่องจักร...
ปลายเดือน ปี 1971 ฝนฤดูใบไม้ร่วงตกต่อเนื่องมาเกือบ 2 สัปดาห์
พื้นที่ก่อสร้างด้านหลังไซโลของ Marcus กลายเป็นทะเลโคลนสีเทาเข้ม รถบรรทุกหลายคันจอดนิ่งกองเหล็กเส้นถูกคลุมด้วยผ้าใบหนา หลุมฐานรากเต็มไปด้วยน้ำฝนจนมิดระดับดินเดิม
Niran ยืนกอดอก รองเท้าบูตจมลงในโคลนเหลว เขาเลื่อนสายตามองสภาพงานตรงหน้าพลางส่ายหัว
“อย่างเร็วที่สุดก็อีก 10 วัน”
Ethan ละสายตาจากแผ่นกระดาษพิมพ์เขียวในมือ “ฐานรากเหรอครับ”
“ทั้งหมดนั่นแหละ” Niran ใช้ปลายเท้าเตะลิ่มโคลน “ดินอุ้มน้ำหนักขนาดนี้ ถ้าฝนไม่หยุดตกแล้วเราฝืนเทคอนกรีต อีกไม่กี่ปีฐานรากจะทรุดร้าวแน่นอน”
Ethan พยักหน้ารับคำวิศวกรอย่างสงบ ปัญหาทางโครงสร้างไม่ใช่สิ่งที่จะฝืนเอาชนะธรรมชาติได้ แต่ความล่าช้า 10 วันในสายตาของเขามันคือตัวเลขกระแสเงินสดหมุนเวียน (Cash Flow) ที่กำลังขยับลดลงอย่างเงียบ ๆ
ไฟในห้องทำงานของ Vale Bakery ยังสว่างอยู่กลางดึก Clara วางแผ่นกระดาษงบประมาณลงบนโต๊ะไม้
“ฉันคำนวณตัวเลขความเสียหายใหม่แล้ว”
Ethan เงยหน้าขึ้นจากกองเอกสารสบตาหญิงสาว “เสียหายไปเท่าไหร่”
“ความล่าช้า 10 วัน ดึงเงินสดเราเพิ่มขึ้นประมาณ 4,000 เหรียญ” Clara ชี้ไล่ตามบรรทัดข้อมูล “มันรวมทั้งค่าแรงคนงานหน้างานที่ยังต้องจ่ายรายวัน ค่าเช่าอุปกรณ์ก่อสร้าง และค่าเสียเวลาของเครื่องจักรที่รอส่งมอบ”
ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ เงิน 4,000 เหรียญอาจดูไม่มาก แต่สำหรับโครงการขยายโรงโม่มูลค่า 120,000 เหรียญ มันคือเงินสดส่วนเกินที่ไหลออกโดยไม่สร้างผลตอบแทนกลับมาเลยแม้แต่เซ็นต์เดียว
“ถ้าฝนตกลากยาวไปอีกเดือนล่ะ” Ethan ถามเสียงเรียบ
Clara ไม่ตอบแต่เลื่อนกระดาษการประเมินสถานะสภาพคล่องอีกแผ่นส่งให้ “ถ้าเกิน 30 วัน เงินทุนสำรองในมือของเราจะเข้าขั้นวิกฤต”
Ethan ก้มมองตัวเลขเป้าหมายเดิมที่เคยบันทึกไว้ในสมุด แผนการทุกอย่างระบุไว้อย่างแม่นยำ แต่ความจริงของโลกธุรกิจมักไม่เคยดำเนินไปตามหน้ากระดาษที่วางไว้
เช้าวันถัดมา Ethan ขับรถออกจาก โรงงาน Vale Bakery ตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง จุดหมายคือสำนักงานของบริษัทคู่ค้าผู้ผลิตเครื่องโม่แป้ง
ชายวัยกลางคนผู้ดูแลฝ่ายสินเชื่อเดินออกมาต้อนรับในห้องกระจก “คุณ Ethan ผมกำลังจะให้คนส่งจดหมายไปเตือนอยู่พอดี”
“เรื่องเงินงวดที่ 2 ใช่ไหมครับ”
“ถูกต้อง ตามสัญญาเดิมคุณต้องชำระเงินก้อนนี้ภายใน 2 สัปดาห์ข้างหน้า” อีกฝ่ายพยักหน้าพร้อมกางเอกสารข้อตกลง
Ethan นั่งลงฝั่งตรงข้ามแล้วเปิดกระเป๋าเอกสาร หยิบรายงานผลประกอบการล่าสุดของ Vale Bakery วางลงบนโต๊ะ “ผมไม่ได้มาเพื่อขอส่วนลดหรือเบี้ยวหนี้”
คู่ค้ายกมือขึ้นกอดอก เลิกคิ้วมองอย่างระแวดระวัง “แล้วคุณต้องการอะไร”
“ผมต้องการปรับเงื่อนไขตารางเวลาการชำระเงิน (Payment Term)” Ethan ดันแผ่นข้อมูลยอดขายที่ยังคงเติบโตคงที่ส่งไปให้ “ไซต์งานเราล่าช้าจากสภาพอากาศ แต่ตัวเลขการดำเนินงานฝั่งร้านขนมปังยังแข็งแกร่ง”
ชายวัยกลางคนหยิบรายงานขึ้นมาอ่านเงียบ ๆ สายตาไล่ดูตัวเลขกำไรสุทธิ Ethan นั่งนิ่งรอคอย เขารู้ดีว่าคนในแวดวงอุตสาหกรรมเครื่องจักรไม่เชื่อคำสัญญาลมปาก แต่เชื่อมั่นในตัวเลขบัญชีที่จับต้องได้เสมอ
“คุณอยากให้ช่วยยังไง”
“ขอโยกวงเงินบางส่วนจากงวดที่ 2 ไปรวมจ่ายในงวดสุดท้ายหลังติดตั้งเครื่องเสร็จ” Ethan สบตานิ่ง
“แล้วฝั่งผมจะได้ประโยชน์อะไรจากข้อเสนอผ่อนผันนี้”
Ethan ยิ้มบาง “เราจะเซ็นสัญญาซื้ออะไหล่และการบำรุงรักษาระยะยาว (Maintenance Contract) ร่วมกันทันที”...
ห้องทำงานเงียบสนิทลง คู่ค้าหนุ่มใหญ่ครุ่นคิดอย่างหนัก ธุรกิจเครื่องจักรได้กำไรจากการขายเครื่องเพียงครั้งเดียว แต่กำไรที่แท้จริงและต่อเนื่องมาจากค่าอะไหล่บำรุงรักษาในอีกหลายปีข้างหน้า
เวลาผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมง ปากกาหมึกซึมถูกจรดลงบนข้อตกลงฉบับใหม่ ทั้งสองฝ่ายลุกขึ้นจับมือกัน เงื่อนไขใหม่ไม่ได้ช่วยลดต้นทุนลงเลยแม้แต่เหรียญเดียว แต่มันช่วยรักษาปริมาณเงินสดในมือของ Vale Bakery ให้คงอยู่ได้นานขึ้น
แดดยามบ่ายเริ่มส่องแสงเมื่อ Ethan ขับรถกลับมาที่ไซต์งานก่อสร้าง เสียงคนงานเริ่มกลับเข้าประจำจุด ขุดลอกทางระบายน้ำ
Niran ยืนถือตลับเมตรอยู่ข้างหลุมฐานรากโม่แป้ง “ผลเป็นยังไงบ้าง”
“เรียบร้อย” Ethan เดินเข้าไปหยุดยืนข้าง ๆ
“คุยกับธนาคารลงตัวแล้วเหรอ” Niran ถามพลางจดบันทึก
“เปล่าครับ ผมไม่ได้ไปธนาคาร”
“งั้นคุณไปเอาเงินมาจากไหน”
“คู่ค้า” Ethan ตอบสั้น ๆ
Niran หันมามองหน้าอย่างไม่เข้าใจ Ethan ทำเพียงตบไหล่เบา ๆ ก่อนจะเดินไปดูคนงาน ขนย้ายแผ่นเหล็ก
---
ต้นเดือนตุลาคม ฝนฤดูใบไม้ร่วงหยุดตกในที่สุด พื้นดินหน้างานเริ่มจับตัวแข็งและแห้งพอที่จะรับน้ำหนัก
รถบรรทุกคอนกรีตคันแรกทยอยแล่นเข้าสู่พื้นที่ตั้งแต่เช้ามืด เหล็กเส้นหนาถูกเครนยกหย่อนลงสู่ก้นหลุม เสียงเครื่องยนต์ดังกระหึ่มดังก้องไปทั่วบริเวณ
Ethan ยืนกอดอก มองภาพโครงสร้างเหล็กที่กำลังถูกเติมเต็มด้วยเนื้อปูนอยู่
ห่าง ๆ ฐานรากของโรงโม่แป้งกำลังก่อตัวขึ้นทีละน้อยช้า ๆ และมั่นคง
Clara เดินเข้ามาหยุดยืนข้างเขา สายตามองตรงไปยังกลุ่มคนงานที่กำลังเกลี่ยหน้าปูน “ตอนแรกฉันคิดว่า ความเสี่ยงที่น่ากลัวที่สุดคือเงินลงทุน 120,000 เหรียญนั่นเสียอีก”
“แล้วตอนนี้ล่ะ” Ethan ถามโดยไม่ละสายตาจากไซต์งาน
“ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่า ปัญหาที่แท้จริงคือเราจะรักษาเงินสดในกระเป๋าให้อยู่รอดได้อย่างไร จนกว่าโครงสร้างเหล็กพวกนี้จะเริ่มหมุนเงินกลับมาให้เรา” Clara หันไปสบตาเขา...
Ethan พยักหน้าเงียบ ๆ พลางเอื้อมมือไปปิดสมุดบันทึกรายจ่ายในมือของเธอลงช้า ๆ จนเกิดเสียงกระทบแผ่วเบาท่ามกลางเสียงเครื่องจักร สื่อความหมายถึงการควบคุมกระแสเงินสดงวดนี้ได้เบ็ดเสร็จ
📖 [เบื้องหลังงานเขียน —บทที่ 189 : เงินสดไม่เคยรอใคร]
#เกียรติธร วีรอัศวปรีชา
#ธุรกิจ
#พัฒนาตัวเอง
#นิยายธุรกิจ
#การบริหารจัดการ
#การเงิน

ดูเพิ่มเติมในซีรีส์

โฆษณา