บทกวี : ผู้เฒ่า จักรยาน และความฝัน
ตะวันพร่าง แสงเรือง เมืองระยอง
มองทุ่งทอง ลมแผ่ว ลอยผ่านผาย
ผู้เฒ่าชรา นามว่า ตาบุญมา
กายอ่อนล้า แต่หัวใจ ไม่เคยโรย
แววตาซึม มองดู สองล้อเก่า
ยางมัวเทา จอดนิ่ง อิงเสาโฮย
สนิมจับ เหล็กคร่ำ ยามลมโบย
ดั่งคอยโหย วันเวลา ที่ล่วงเลย
จักรยาน คันโปรด เคยโลดแล่น
ผ่านทั่วแคว้น เส้นทาง ไม่นิ่งเฉย
เคยเคียงคู่ สู้ชีวิต ดั่งเพื่อนเคย
บัดนี้เฉย สงบนิ่ง ในพุ่มไม้
ความฝันเก่า ยามเยาว์ ยังเอ่อล้น
อยากไปพ้น ขอบฟ้า อันกว้างใหญ่
ปั่นขึ้นเขา ชมทะเล ที่ไกลโพ้น
เติมหัวใจ ให้สดชื่น อีกสักที
แม้สังขาร โรยรา ขาเริ่มสั่น
แต่ความมั่น ในอก ไม่ถอยหนี
จับผ้าเช็ด สนิมเกรอะ อย่างปราณี
หวังคืนชีวิต ให้ล้อนี้ ได้หมุนตาม
หยอดน้ำมัน ขันน็อต ค่อยๆ ปรับ
เสียงดังแกร๊ก สลับ ลมลอยข้าม
รอยยิ้มจาง ปรากฏ บนหน้าตาม
ความงดงาม แห่งความหวัง เริ่มพรูพราย
เช้าวันใหม่ แสงทอง ส่องทอฟ้า
ตาบุญมา เริ่มก้าว ขาข้างซ้าย
ขึ้นอานเก่า ปั่นช้าๆ อุ่นร่างกาย
แม้ลมหาย- ใจจะหอบ ไม่ย่อท้อ
ล้อหมุนรอบ พาใจ ลอยเลื่อนเคลื่อน
มีเพียงเพื่อน สองล้อ ที่ร่วมก่อ
ผ่านเส้นทาง ทุ่งกว้าง คอยชะลอ
ใจไม่ท้อ มุ่งหน้า สู่เนินเขา
ผ่านหมู่บ้าน ทักทาย ผู้คนผ่าน
เสียงจดจำ ยิ้มแย้ม ไร้ซบเซา
"จะไปไหน ตาบุญ?" เสียงเย้าเย้า
ตาตอบเบา "ไปตามฝัน ที่คอยรอ"
ทางเริ่มชัน แรงขา เริ่มอิดโรย
หยดเหงื่อโบย ร่วงพรำ ลงบนคอ
เขาลูกใหญ่ ท้าทาย ไม่เคยพอ
เสียงใจท้อ เริ่มแว่ว ในอารมณ์
"ก้าวต่อไป อย่าหยุด อยู่แค่นี้"
เสียงในใจ ร้องชี้ ให้ขื่นขม
ชนะตน ชนะกาย ชนะลม
อย่าจมปล่อม อยู่กับ คำว่าร่วงโรย
ฮึดสุดท้าย กัดฟัน ปั่นสุดแรง
แสงตะวัน ส่องแซง ลมเฉื่อยโหย
ผ่านโค้งสุดท้าย ที่ลมโกรก เคลื่อนและโบย
ยอดเขาโผล่ อยู่เบื้องหน้า สมใจจินต์
ถึงยอดเขา สายลม พัดผ่านหน้า
ตาบุญมา ยืนมอง ทั่วไพรสิณฑ์
ทะเลกว้าง ท้องฟ้า ชิดแผ่นดิน
หยาดน้ำตา ไหลริน ด้วยยินดี
ความฝันน้อย ในวัย สดใสเยาว์
ถูกเติมเต็ม บนยอดเขา ในวันนี้
ไม่ต้องรอ โชคชะตา หรือปราณี
แค่สองขา ที่มี พาเคลื่อนไป
นั่งพักกาย อิงแอบ จักรยาน
ฟังเสียงลาน ลมพัด สดใสใหม่
ความสุขแท้ ไม่ใช่ ที่แสนไกล
หากแต่อยู่ ที่ใจ ได้ลงมือ
ตะวันคล้อย ลอยต่ำ เริ่มบ่ายคล้อย
แผ่แสงย้อย ส้มสาด ดั่งหนังสือ
บันทึกวัน สำคัญ ด้วยสองมือ
ที่ตากล้า เลือกลุกขึ้น สู้เส้นทาง
เริ่มปั่นกลับ ลงเขา อย่างระวัง
สองล้อยัง มั่นคง ไม่เคว้งคว้าง
สายลมเย็น ปะทะ กายเบาบาง
ใจสว่าง สดใส ไร้กังวล
มองสองข้าง ทางกลับ ที่เคยผ่าน
ดูตระการ สดชื่น ทุกแห่งหน
เพียงเปลี่ยนความคิด ในจิตตน
โลกทั้งชน ก็เปลี่ยน ไปทันที
ถึงบ้านน้อย ยามเย็น ฟ้าเริ่มมืด
ความง่วงอืด เข้าเยือน กายสิ้นศรี
วางล้อเก่า ไว้ที่เดิม อย่างปราณี
แต่คืนนี้ หัวใจ ไม่เหมือนเดิม
เพราะหัวใจ ไดเร่ง เติมไฟฝัน
สร้างพลัง ในอก ได้กระเตื้อง
อายุกาย เป็นเพียง ตัวเลขเหลือง
ใจปราดเปรื่อง ยังหนุ่ม อยู่เสมอ
นอนมองดาว ผ่านหน้าต่าง ห้องนอนเก่า
รอยยิ้มเบา ปรากฏ ไร้ความเผลอ
พรุ่งนี้เช้า จักรยาน จะพาเจอ
เส้นทางใหม่ ให้เพ้อ และเดินตาม
ไม่มีคำ ว่าสาย ในชีวิต
หากเราคิด ก้าวไป ไม่เกรงขาม
ความฝันเล็ก หรือใหญ่ ทุกโมงยาม
ล้วนงดงาม เมื่อเรา กล้าเริ่มลง
ผู้เฒ่าชรา สองล้อ และความฝัน
ผูกผสาน รวมกัน อย่างซื่อตรง
เป็นตำนาน บทเล็ก ที่มั่นคง
สอนให้คง ความหวัง ไว้ในใจ
ตราบใดที่ สองล้อ ยังหมุนได้
ก้าวต่อไป ตามฝัน อันสดใส
ไร้พรมแดน ขวางกั้น หัวใจไกล
ปั่นต่อไป ตาบุญมา ผู้ไม่ยอม
โดย Wayo panapai
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
