ยายผีปอบในป่าลึก
เสียงเพรียกจากพงไพร: กระท่อมกินคน
กลิ่นดินปืนยังติดอยู่ที่ปลายนิ้ว แต่มันไม่ได้ช่วยให้ผมรู้สึกปลอดภัยขึ้นเลย ป่าดงดิบแถบชายแดน ในเวลาพลบค่ำดูเหมือนปากของอสูรกายที่ค่อยๆ หุบลง แสงอาทิตย์สุดท้ายถูกยอดไม้หนาทึบบดบังจนมืดสนิท ผมหลงทาง... เข็มทิศหมุนคว้างเหมือนคนเสียสติ และเสียงนกแสกที่ร้องรับกันเป็นทอดๆ ทำให้สันหลังของผมเย็นวาบ
1. แสงไฟในความมืด
หลังจากเดินโซเซผ่านดงหนามมาหลายชั่วโมง ผมก็พบกับสิ่งที่ไม่อยากเชื่อสายตา กระท่อมไม้เก่าๆ ตั้งอยู่กลางลานโล่งที่ดูผิดที่ผิดทาง กลิ่นเหม็นสาบเหมือนซากสัตว์ตายลอยมาตามลม แต่นั่นคือทางเลือกเดียวของผม ผมเคาะประตูไม้ที่ผุพัง
"ใครน่ะ... มาหาแม่รึลูก..." เสียงแหบพร่าดังออกมาจากด้านใน
หญิงชราคนหนึ่งนั่งอยู่หน้าเตาไฟ ผิวหนังของแกเหี่ยวหย่นจนดูเหมือนเปลือกไม้ ดวงตาที่ขุ่นมัวสะท้อนแสงไฟเป็นสีแดงจางๆ แกเชื้อเชิญให้ผมกิน "แกงเนื้อ" ในหม้อดินที่เดือดปุดๆ กลิ่นของมันคาวจัดจนผมแทบพะอืดพะอม แต่ด้วยความหิว ผมจึงจำใจรับมา
2. ความลับในใต้ถุน
กลางดึกที่เงียบสงัด ผมสะดุ้งตื่นเพราะเสียง "กึด... กึด... แคร่ก..." มันมาจากใต้เตียงที่ผมนอน ผมแนบหูลงกับพื้นกระดานไม้ที่มีช่องโหว่ ภาพที่เห็นทำให้เลือดในกายแข็งตัว
ยายแก่คนนั้นไม่ได้นอน... แขนนางยืดยาวออกไปอย่างผิดธรรมชาติ นางกำลังใช้เล็บที่แหลมคมฉีกทึ้ง "ตับไตไส้พุง" ของซากกวางที่ผมล่ามาได้เมื่อตอนบ่าย แต่ที่สยองกว่านั้นคือ นางหันมาสบตาผมผ่านช่องไม้ ดวงตาที่เคยขุ่นมัวบัดนี้กลายเป็นสีแดงฉานและเบิกกว้าง
"ตับของแก... ดูสดกว่าเจ้ากวางนั่นเยอะเลยนะ..." นางขยับกรามจนเสียงกระดูกลั่นดังสนั่น
3. การล่าในเงาจืด
ผมคว้าปืนลูกซองคู่กายแล้วถีบหน้าต่างกระโดดหนีออกมาในความมืด เสียงหวีดร้องอย่างโหยหวนของนางผีปอบดังไล่หลังมา มันไม่ใช่เสียงมนุษย์ แต่มันคือเสียงของปีศาจที่กระหายเลือด
ผมวิ่งลัดเลาะไปตามพงหนาม ความเหนื่อยล้าและความกลัวทำให้ทัศนวิสัยพร่าเลือน ผมเห็นเงานางแวบไปมาตามยอดไม้ ราวกับว่านางกำลังสนุกที่เห็นผมดิ้นรน
"มึงหนีไม่พ้นหรอก... ป่านี้เป็นของกู!"
เท้าของผมสะดุดรากไม้จนล้มลง หัวกระแทกกับหินอย่างแรง ภาพสุดท้ายที่ผมเห็นคือใบหน้าเน่าเฟะของยายแก่ที่อ้าปากกว้างจนเห็นลำคอที่ลึกโบ๋...
บทสรุป: แสงสว่างที่ปลายอุโมงค์
ผมตื่นขึ้นมาพร้อมกับเสียงวิทยุสื่อสารและกลิ่นบุหรี่
"เฮ้ย! ทางนี้ เจอคนแล้ว!" เสียงเจ้าหน้าที่ป่าไม้คนหนึ่งตะโกนขึ้น
ผมถูกพบนอนสลบอยู่กลางลานโล่งที่ไม่มีกระท่อม ไม่มีหญิงชรา มีเพียงซากสัตว์ที่ถูกควักไส้ออกมาวางเรียงรายรอบตัวผมเป็นวงกลม เจ้าหน้าที่บอกว่าผมโชคดีมากที่รอดมาได้ เพราะจุดที่พบผมคือ "ป่าช้าเก่า" ที่ชาวบ้านหวาดกลัวกันมาหลายชั่วอายุคน
จนถึงทุกวันนี้ เมื่อใดที่ผมได้กลิ่นคาวเลือดหรือเสียงไม้ลั่นกลางดึก ผมจะยังรู้สึกเหมือนมีดวงตาสีแดงคู่หนึ่งจ้องมองมาจากความมืดเสมอ...
อยากให้ผมขยายความช่วงไหนเป็นพิเศษไหมครับ? เช่น ฉากการไล่ล่าในป่า หรือฉากที่เข้าไปเจอความลับในครัวของยายสยองคนนี้?
โดย Wayo panapai
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
