จุดจบ
คงถึงจุดจบแล้ว
คงถึงจุดที่ไม่ต้องคุยกันแล้ว
คงถึงจุด มี่พี่จะปล่อยมือแล้ว
คงเบื่อหนูเต็มที เบื่อที่จะต้องมางอนง้อ เบื่อที่จะต้องมาจัดการอะไรใดใด
หนูยอมแล้ว....ยอมทุกอย่างที่พี่เลือกและตัดสินใจ
เลือกที่จะไม่ต้องคุยกัน..ยอมรับ
เลือกที่ไม่ต้องเจอกัน...ยอมรับ
เลือกที่ไม่ต้องมายุ่งวุ่นวายกัน...ยอมรับ
เลือกที่จะทิ้งให้อยู่คนเดียว...ยอมรับเช่นกัน
พี่คงคิดว่า ทำแบบนี้ หนูไม่เจ็บหรอก
พี่คิดผิด
มันเจ็บจนจุก จนพูดไม่ออก
ทำไมไม่รีบตื่นอาบน้ำแต่งตัวให้เรียบร้อยจะได้คุยกัน
ถามหน่อยเถอะว่า ตอนที่หนูคุยด้วย พี่คุยอะไรกับหนู
คิดสิๆๆ
นึกออกมั้ย
ได้คุยกันแค่ตอนขับรถ..แป้บเดียว
ถึงร้านกาแฟ ก็เจอคนรู้จัก
ขึ้นลิฟต์ ก็เจอคนรู้จัก คุยไปตลอด
พอถึงห้อง ก็คุยกับทุกคน
ถามหน่อย...สิบกว่านาทีนี้ หนูมีสิทธิ์พูดอะไรได้บ้าง
รู้มั้ยว่า หนูติดคำว่านึกไม่ออก
เพราะพอหนูกำลังเล่า พี่ก็ไม่ฟัง พี่ก็คุยกับทุกคน
แล้วค่อยถามหนูว่า...เมื่อกี้ว่าอะไรนะ
หมดอารมณ์จะเล่าแล้ว
ตอบว่า..ลืมแล้ว สบายใจดี
ไม่ต้องท้าวความ ไม่ต้องเล่า
หนูนั่งคีย์คอม ตาลาย มือเป็นระวิง
แต่โดนถามว่า...ทำอะไร ทำไมไม่เสดสักที สิบโมงแล้วนะ สายแล้วนะ
หมดอารมณ์เถียง....ตอบได้แค่ว่ามันเยอะ!! แค่นั้น
พอคุยกะใครบ้าง โดนสั่ง ห้ามคุย
จนทุกวันนี้ หนูก็ไม่ได้คุยกับใคร
ทำอะไรก็ไม่ได้
กระดิกตีวก็ไม่ได้
เหมือนหนูไม่มีความคิด ไม่มีจิตใจ
อยากทำอะไรกับหนูก็ได้
บ่นหนูเป็นวรรคเป็นเวร แต่ถามบ้างมั้ยว่าวันนี้เป็นอะไร ไปเจออะไรมาบ้าง
หนูเก่ง...หนูไม่เป็นอะไรกรอก
จนความคิดที่ว่า
ถ้าหากหนูหายไป ก็คงจะดี
หายไปครั้งนี้ จะไม่ใครเจอตัว
หายไปครั้งนี้ จะไม่ยอมกลับมาเจอใคร
แมื่อไหร่ จะถึงเวลาหายไป
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
