### ตอนที่ 3 : พี่น้องคนที่สี่
**แกร๊ก...**
ลูกบิดประตูหมุนช้า ๆ
มะลิถอยหลังหนึ่งก้าว
ต้นกล้ากระซิบ
“อย่าเพิ่งเปิด”
ปั้นพยักหน้ารัว ๆ
“เห็นด้วยที่สุด!”
แต่ก่อนที่ใครจะทันทำอะไร ประตูตรงหน้าก็เปิดออกเอง
**เอี๊ยดดด...**
ไม่มีใครอยู่หลังประตู
มีเพียงห้องเล็ก ๆ ที่มืดสนิท
มะลิส่องไฟฉายเข้าไป
บนผนังมีภาพวาดเด็กสี่คนจับมือกัน
เด็กชายสองคน
เด็กหญิงหนึ่งคน
และเด็กอีกคนหนึ่งที่ถูกวาดด้วยสีดำจนมองไม่เห็นใบหน้า
ใต้ภาพเขียนว่า
**“พวกเราจะอยู่ด้วยกันตลอดไป”**
ปั้นขยับเข้าไปใกล้
“ทำไมคนที่สี่ไม่มีหน้า?”
ไม่มีใครตอบ
เพราะมะลิกำลังมองสิ่งหนึ่งที่อยู่มุมห้อง
มันคือ **เก้าอี้ตัวเล็ก**
บนเก้าอี้มีตุ๊กตาหมีเก่า ๆ วางอยู่
ที่คอของมันมีป้ายชื่อเล็ก ๆ แขวนไว้
**“มิน”**
มะลิหยิบป้ายขึ้นมาดู
“มิน...”
ทันทีที่เธอพูดชื่อออกมา
ตุ๊กตาหมีก็ขยับหัว
**กึก**
ปั้นร้องเสียงหลง
“มันขยับ!”
ต้นกล้าคว้ามือปั้น
“เบา ๆ!”
ตุ๊กตาหมีค่อย ๆ หันหน้ามาทางมะลิ
แล้วเสียงเด็กผู้หญิงก็ดังขึ้นเบา ๆ
**“ในที่สุด...เธอก็มา”**
มะลิยืนนิ่ง
“เธอคือใคร?”
ไม่มีคำตอบ
มีเพียงเสียงหัวเราะเบา ๆ
ก่อนที่ไฟฉายของต้นกล้าจะดับลง
**พรึ่บ!**
ความมืดเข้าปกคลุมทั้งห้อง
ปั้นเริ่มตัวสั่น
“พี่...”
“จับมือพี่ไว้”
ต้นกล้าพยายามทำเสียงให้มั่นใจ
มะลิเองก็จับมือพี่ชายไว้แน่น
แต่แล้ว...
มืออีกข้างหนึ่งกลับมาจับมือเธอ
มันเป็นมือเล็ก ๆ
เย็นจัด
มะลิสะดุ้ง
“พี่ต้นกล้า...มือพี่อยู่ตรงนี้ใช่ไหม?”
“ใช่”
มะลิกลืนน้ำลาย
“แล้ว...มืออีกข้างที่จับฉันอยู่คือใคร?”
ต้นกล้าเงียบ
ปั้นเงียบ
ทั้งสามคนไม่กล้าขยับ
จากนั้นเสียงเด็กผู้หญิงก็ดังขึ้นตรงหน้ามะลิ
**“ฉันชื่อมิน”**
ไฟฉายกลับมาติดอีกครั้ง
มะลิรีบมองมือของตัวเอง
ไม่มีใครจับอยู่
มีเพียงรอยนิ้วมือเล็ก ๆ ที่เปียกชื้นบนข้อมือของเธอ
ต้นกล้าส่องไฟไปทั่วห้อง
ตุ๊กตาหมีหายไปแล้ว
“มันหายไปไหน?”
ปั้นชี้ไปที่ผนัง
“ตรงนั้น!”
ภาพเด็กสี่คนบนผนังเปลี่ยนไป
คราวนี้เด็กคนที่สี่มีใบหน้าแล้ว
และใบหน้านั้น...
เหมือนกับมะลิทุกอย่าง
มะลิยืนนิ่ง
“ทำไมเธอถึงหน้าเหมือนฉัน?”
ต้นกล้าไม่ตอบ
เขากลับหยิบรูปถ่ายเก่าที่เจอในห้องก่อนหน้านี้ออกมา
เมื่อเอารูปถ่ายเทียบกับภาพบนผนัง ทั้งสามคนก็พบความจริงที่น่าตกใจ
เด็กหญิงในรูปเก่า...
ไม่ใช่มะลิ
แต่เป็น **มิน**
มะลิเริ่มเข้าใจบางอย่าง
“ถ้าอย่างนั้น...มินเคยอยู่ที่บ้านนี้จริง ๆ”
ต้นกล้าพยักหน้า
“น่าจะใช่”
ปั้นถามทันที
“แล้วตอนนี้มินอยู่ที่ไหน?”
ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น
**ก๊อก...ก๊อก...ก๊อก**
ทั้งสามหันกลับไป
ประตูห้องเปิดออก
คราวนี้ไม่มีคุณยาย
แต่มี **คุณตา** ยืนอยู่ตรงนั้น
ใบหน้าของคุณตาดูซีดลงเล็กน้อย
เขามองภาพบนผนัง
จากนั้นมองมะลิ
“พวกหลานไม่ควรมาอยู่ที่นี่”
มะลิเดินเข้าไปหา
“คุณตาคะ...มินคือใคร?”
คุณตานิ่งไปนาน
ก่อนจะถอนหายใจ
“ตาคิดว่าสักวันหนึ่ง หลานจะต้องถามคำถามนี้”
ต้นกล้ากับปั้นรีบเข้ามาใกล้
คุณตานั่งลงบนเก้าอี้เก่า ๆ
“เมื่อหลายสิบปีก่อน บ้านหลังนี้ไม่ได้มีเด็กสามคน”
มะลิเบิกตา
“มีสี่คนเหรอคะ?”
คุณตาพยักหน้า
“ใช่...มีเด็กผู้หญิงคนหนึ่งชื่อมิน”
“แล้วเธอไปไหน?”
คุณตาไม่ตอบทันที
เขามองไปยังหน้าต่าง
สายฝนด้านนอกยังตกหนัก
“คืนหนึ่ง มินหายตัวไป”
ปั้นถามเสียงเบา
“หายไปไหน?”
คุณตาส่ายหน้า
“ไม่มีใครรู้”
“แล้วทำไมไม่มีใครพูดถึงเธอเลย?”
คุณตากำมือแน่น
“เพราะหลังจากคืนที่มินหายไป ทุกคนในบ้านก็เริ่มลืมเธอทีละคน”
มะลิรู้สึกหนาวขึ้นมาทันที
“ลืม...?”
“ใช่”
คุณตาหันมามองเธอ
“แต่มีอยู่คนหนึ่งที่ไม่เคยลืมมิน”
“ใครคะ?”
คุณตาเงียบ
แล้วชี้มาที่มะลิ
“หลาน”
มะลิชะงัก
“หนูเหรอคะ?”
คุณตาพยักหน้า
“ตั้งแต่หลานยังเล็ก หลานมักพูดถึงเพื่อนคนหนึ่ง ทั้งที่ไม่มีใครเคยเห็นเธอ”
ต้นกล้ากับปั้นมองหน้ากัน
มะลิเริ่มนึกย้อนกลับไป
ความทรงจำเล็ก ๆ บางอย่างค่อย ๆ ปรากฏขึ้น
เด็กผู้หญิงคนหนึ่ง
ผมยาว
ชุดสีขาว
ยืนอยู่ใต้ต้นมะลิหน้าบ้าน
และเธอมักพูดกับมะลิว่า...
**“สักวันหนึ่ง เราจะได้กลับมาอยู่ด้วยกันอีกครั้ง”**
มะลิยกมือแตะหน้าผาก
“หนูจำได้แล้ว...”
คุณตาเบิกตากว้าง
“หลานจำอะไรได้?”
“มินเคยบอกหนูว่า...”
มะลิหยุดพูด
เพราะเสียงกระซิบดังขึ้นข้างหู
**“อย่าบอกเขา...”**
มะลิหันกลับทันที
ไม่มีใครอยู่ข้างหลัง
แต่บนพื้นมีบางอย่างวางอยู่
มันคือ **กุญแจสีเงิน**
กุญแจดอกเดียวกับที่อยู่บนโต๊ะก่อนหน้านี้
ข้างกุญแจมีข้อความเขียนด้วยลายมือเด็ก
**“ถ้าอยากรู้ว่าฉันหายไปไหน ให้เปิดห้องหมายเลข 4”**
มะลิเงยหน้ามองคุณตา
“คุณตาคะ...บ้านเรามีห้องหมายเลข 4 ด้วยเหรอ?”
สีหน้าของคุณตาเปลี่ยนไปทันที
เขาลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว
“ไม่มี!”
เสียงของคุณตาดังจนเด็กทั้งสามตกใจ
“บ้านหลังนี้...มีห้องนั้นไม่ได้”
มะลิมองกุญแจในมือ
แล้วเสียงกระซิบของมินก็ดังขึ้นอีกครั้ง
**“แต่คืนนี้...มันจะมี”**
ทันใดนั้น...
เสียงดังมาจากชั้นบน
**ตึง!**
**ตึง!**
**ตึง!**
เหมือนมีใครกำลังเดินอยู่ในบ้าน
คุณตาหันไปมองบันได
สีหน้าของเขาซีดลง
“ทุกคน...ขึ้นไปข้างบนเดี๋ยวนี้”
ต้นกล้าถาม
“แล้วคุณตาล่ะ?”
คุณตาส่ายหน้า
“ตาจะอยู่ที่นี่”
“ทำไมครับ?”
คุณตามองไปที่ประตูห้องลับ
“เพราะถ้ามินกลับมาแล้ว...”
เขาหยุดพูด
ก่อนจะกระซิบประโยคสุดท้าย
**“คนที่ควรกลัวไม่ใช่มิน”**
เสียงฝีเท้าบนชั้นบนหยุดลงทันที
และจากความมืดของทางเดิน...
มีเสียงเด็กผู้หญิงหัวเราะเบา ๆ
**“คิก...คิก...”**
มะลิกำกุญแจสีเงินแน่น
เธอรู้แล้วว่า...
**ความลับของครอบครัวกำลังจะถูกเปิดเผย**
และคนที่กำลังกลับมา...
อาจไม่ใช่แค่มินคนเดียว
เขียนโดย ลินวลี
- 2
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
