โกฮัง หัวใจโกโฮม เติบโต ก้าวข้าม และหลุดพ้น
ในที่สุด ฉันก็ดู โกฮัง หัวใจโกโฮม จบ
หลังจากทำใจให้เริ่มดูอยู่พักใหญ่...ไม่ใช่ไม่อยากดู อยากดูมาก แต่ก็หวั่นใจว่าจะเศร้า แต่ใจชื้นอยู่หน่อย ว่าน้องหมาไม่ตาย ตามที่มีคนสปอยล์มา
เป็นอย่างที่คิด ฉันร้องไห้ จนถึงตอนนี้ก็ยังน้ำตาซึม แต่ไม่ใช่เพราะเศร้า แต่ซึ้ง และเหมือนมีมวล มีน้ำหนักอะไรสักอย่างกดทับในหัวใจ และต่อมน้ำตา
ฉันทนอัดอั้นอยู่ในใจคนเดียวไม่ได้ จนต้องเขียนออกมา
มาถึงตอนนี้ ผู้คนคงดูหนังเรื่องนี้กันไปมากมายแล้ว ทั้งในโรงภาพยนตร์ และ Netflix จนการกล่าวถึงเนื้อเรื่องไม่นับเป็นการสปอยล์
โกฮัง บราวนี่ และหิมะ หมา 3 ชื่อ ได้รับการเลี้ยงดู และเติบใหญ่ จากเจ้าของ 3 + 1 คน
แต่ในทางกลับกัน 'นุด' เหล่านี้ ก็เติบโต ก้าวข้าม และหลุดพ้นเพราะเจ้าหมาสีขาวตัวนี้
คุณลุงฮิโระ วิศวกรชาวญี่ปุ่นวัยเลยเกษียณ มีชีวิตอยู่กับการทำงาน แกรู้จักชีวิตแค่แบบเดียว ผูกติดการมีชีวิตอยู่กับการทำงาน
ต่อสัญญา จนบริษัทต้องขอร้องว่าไปเถอะลุง ทุกคนยังรักลุงนะ แต่ลุงต้องพอได้แล้ว
ในเวลาที่ลุงต้องลาจากบริษัท ลุงก็มาเจอลูกหมาหน้า 7-11 ด้วยเหตุบังเอิญ แกก็เผลอรับมันเข้ามาในชีวิต และในเมื่อลุงพลาดตั้งชื่อให้มันว่า โกฮัง (ข้าว) ก็ไม่ใช่เรื่องง่ายที่ลุงจะทิ้งมันไป
แต่ลุงก็ต้องไป แน่ะ ลุงแกยังอุตส่าห์หางานที่ญี่ปุ่นได้ พอลุงจะกลับญี่ปุ่น ลุงก็ยังอุตส่าห์หาบ้านให้โกฮังก่อน
ฉันชอบการสื่อถึงความหมายของชีวิตลุงด้วยมือถือที่เมมเต็ม จะถ่ายรูป ถ่ายคลิปเพิ่ม ก็ต้องลบของเก่าออก
ลุงไม่ซื้อมือถือใหม่ ด้วยวัยนี้ ก็ไม่ได้ต้องการเปลี่ยนแปลงอะไรมากแล้ว
รูปเต็มมือถือ ล้วนเกี่ยวข้องกับงาน พอลุงเริ่มถ่ายรูปโกฮัง ลุงก็เริ่มลบรูปงาน จนในที่สุด ก็มีแต่รูปโกฮัง ไม่มีรูปงาน
กระทั่งวันที่ลาจากบริษัท คนทั้งบริษัทเลี้ยงส่งลุง บรรยากาศน่ารักมาก ลุงหยิบมือถือขึ้นมาจะถ่ายคลิป แต่สุดท้ายก็แค่ทำเป็นถ่าย เพราะทำใจลบรูปโกฮังไม่ได้
ในทึ่สุดลุงฮิโระก็เลือกโกฮัง ช่างแมร่ง ไม่กลับแล้วญี่ปุ่น ลุงหลุดพ้นจากความบ้างาน ก้าวข้ามชีวิตที่คุ้นเคย คุณค่าที่เคยยึดถือ มาสู่ชีวิตที่สนุกสนาน มีชีวิตชีวา กับเจ้าโกฮังตั้งแต่เป็นหมาน้อย จนเป็นหมาใหญ่
มันคงจะดีกับลุงฮิโระและโกฮัง ถ้าจะได้อยู่ด้วยกันตลอดไป
แต่ลุงก็ต้องหลับ...ตลอดไป ลุงได้หลับไปพร้อมกับกอดโกฮัง ลุงคงไม่เศร้านัก
แต่โกฮังนี่สิ...
โกฮังถูกจับไปเลี้ยง
คนใจคด นักบุญทุนคนอื่น ทำเป็นเลี้ยงหมาจร ด้วยความรัก แต่แท้จริงแล้ว เลี้ยงตามมีตามเกิด ทรมาน จนถึงฆ่าน้องๆ
ไอ้คนใจบาป เอาความน่ารัก น่าสงสารของโกฮังมาเรียกเงินบริจาค
โกฮังคงต้องอยู่ไปวันๆ ตายไปอย่างไร้อิสระ ถ้าไม่มีพี่สาวพม่า น้ำชา
โดยเนื้อแท้ เธอเป็นคนจิตใจดี ไม่คิดจะทำร้าย ทรมานสัตว์ แต่เธอก็ต้องจำใจทำงานนี้ เพื่อเงิน และโอกาสใหม่ในประเทศไทย
จนเธอเก็บเงินได้มากพอ เธอก็หนี และเปิดกรงให้หมาๆ ที่ถูกขังหนีด้วย
เธอทำได้แค่นี้ ใครๆ ก็รักชีวิต เป็นหมาจรมันไม่ง่าย แต่ก็ดีกว่าถูกขังไว้แบบอยู่ไม่สู้ตาย
โกฮังก็หนีนะ แต่หนีตามพี่น้ำชา
โกฮังไม่มีใครแล้ว ขอไปกับพี่น้ำชาก็แล้วกัน
หนีคนเดียวก็ลำบากแล้ว มีโกฮังหมาตัวทำเงินก็ยิ่งยาก แต่พี่น้ำชาก็จำใจพาโกฮังไปด้วย
พี่น้ำชา ตั้งชื่อให้โกฮังใหม่ว่าบราวนี่
หนึ่งคน หนึ่งหมา หนึการตามล่า
พี่สาวพม่ามารู้ใจตัวเองว่ารักโกฮังสุดหัวใจ ตอนที่โกฮังหายไป
มาเจอกันอีกครั้งพี่น้ำชา แสนจะดีใจ พาบราวนี่หนีต่อ
แต่ก็หนีไม่พ้น
พี่น้ำชามีทางเลือก
แค่ทิ้งบราวนี่ ก็จะได้ทั้งเงิน และใบสีชมพู โอกาสเริ่มชีวิตใหม่
แต่พี่น้ำชาไม่เลือกทางนี้
พี่น้ำชาบอกบราวนี่ว่าพี่ชื่อเอชิน พี่เอชินรักบราวนี่มาก
พี่เอชินส่งบราวนี่ขึ้นรถไฟให้หนีไป เขียนจดหมายน้อยห้อยคอบราวนี่ เผื่อใครจะเห็น ใครจะรับเลี้ยง ให้บ้านสุดท้ายกับบราวนี่
ส่วนตัวเอง พี่เอชินยอมถูกจับกลับพม่า แลกกลับการทีคนใจบาปหากินกับหมาก็ถูกจับ หมดทางหากิน
พี่เอชิน หลุดพ้นจากความรู้สึกผิดบาป แต่ในใจก็จะคิดถึงบราวนี่ตลอดไป
บราวนี่หนีไปได้ ลงรถไฟ หลังมหา'ลัยแห่งหนึ่ง
มันคงเป็นหมาจรไร้นาม ถ้าไม่มีหญิงสาวชื่อใจดี กับเพื่อนชายชื่อเปเล่ จะไม่ตั้งชื่อมันว่าหิมะ
หิมะก็อยู่ไปตามยถากรรม ไม่ได้เป็นหมาของใคร แต่ก็ไม่อด นักศึกษา ผู้คนแถวนั้นก็ใจดีกับหิมะ
ใจดีที่หลงรักเปเล่มาตั้งแต่อยู่ในวัยกระโปรงบานขาสั้น โบกมือลาเปเล่ ในเมื่อเป็นแค่คนคุย ไม่ใช่แฟน เปเล่ก็ไม่ว่าอะไร เป็นเพื่อนกันต่อไป
ผ่านไปหลายปี จากนักศึกษาน้องใหม่ เติบใหญ่เป็นพี่บัณฑิต
หิมะหมาหนุ่ม กลายเป็นลุงหิมะ
เพื่อนร่วมรุ่นเรียนจบ เหลือแค่เปเล่
เปเล่เรียนไม่จบ และเพิ่งคิดได้ว่ารักใจดึ
แต่มันสายไปแล้ว ใจดีคงจากเปเล่ไปทั้งอย่างนี้ ถ้าลุงหิมะจะไม่ถูกรถชน
หมาแก่ ตาฝ้าฟาง มีเวลาอีก 3 เดือน
เปเล่อาสาดูแลหิมะ ทั้งๆ ที่ก็ไม่ได้รัก ใจดีก็ไม่สามารถทิ้งหิมะไปได้
เปเล่ กับใจดีเลยช่วยกันดูแลลุงหิมะ
มันเป็นช่วงเวลาสั้นๆ ที่สวยงาม
หิมะมีบ้าน มีคนที่รักมันสุดหัวใจ
ใจดี ได้ใช้ชีวิตกับเปเล่ แบบแฟน
ใจดีหลุดพ้น ไม่มีอะไรค้างคาใจ ในช่วงเวลาสั้นๆ ได้ดูแลหิมะอย่างที่เคยอยากทำมาตลอด ได้เป็นแฟนกับเปเล่ อย่างทึ่เคยอยากเป็น
และมันก็พอแล้ว ต้องไปแล้ว ชีวิตต้องเดินต่อไป...กับคนอื่น
ส่วนเปเล่ ผู้ที่ไม่เคยรักหมามาก่อน ดูแลหิมะเพื่อเอาใจใจดี ก็เติบโตขึ้น รู้จักรับผิดชอบ ไม่ห่วยแตกเหมือนก่อน
เปเล่เสียใจที่สูญเสียใจดีไป วันที่เธอรัก เขาไม่รับรู้ วันที่เขารู้ เธอก็ไม่ได้รักเหมือนก่อนแล้ว
แต่ถึงอย่างนั้น เปเล่ก็ยังเหลือหิมะ
หมาแก่ที่ยังพยายามมีชีวิตอยู่
ในฝันของหิมะ มันคิดถึงเจ้าของทุกคน
ลุงฮิโระ พี่เอชิน ใจดึ และเปเล่ มันส่งทุกคนให้เติบโต ก้าวข้าม และหลุดพ้น ในรูปแบบที่ต่างกันไป
ส่วนฉัน...เขียนไป น้ำตาซึมไป จนเขียนจบเลยค่ะ
- 8
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
