ถ้าพูดถึงการทำงาน
สิ่งหนึ่งที่มีความสำคัญมากๆ
คือความรับผิดชอบ
อย่างไรก็ตาม
คนที่มีความรับผิดชอบในการทำงานสูงๆ
ก็มีโอกาสที่จะถูก “ฉกฉวยผลประโยชน์”
จากคนอื่นๆในโลกการทำงานได้เช่นกัน
ยกตัวอย่างเช่น
เราได้รับมอบหมายให้ทำงานชิ้นหนึ่ง
ซึ่งมี deadline ว่าต้องทำให้เสร็จภายใน 1 สัปดาห์
อย่างไรก็ตาม งานชิ้นนั้นมันมีขนาดใหญ่
เกินกว่าที่ตัวเราคนเดียวจะทำเสร็จทัน deadline ได้
แต่เนื่องจากเรามีความรับผิดชอบสูง
ในที่สุด เราก็ตัดสินใจว่า
เราจะยอมกลับบ้าน 4 ทุ่มทุกวัน
และใช้เวลาเสาร์-อาทิตย์ทั้งในการทำงานชิ้นนี้
เพราะนี่คือหนทางที่จะทำให้เราทำงานเสร็จทัน deadline ได้
เป็นต้น
ตัวอย่างข้างบนนี้คือสิ่งที่พบได้บ่อยๆ
ในคนทำงานที่มีความรับผิดชอบสูงๆ
พวกเขามักจะ “เสียสละตัวเอง” เพื่อทำงานให้เสร็จ
มันทำให้พวกเขาได้รับการยอมรับ
และคำชื่นชมจากคนในที่ทำงาน
(เพราะพวกเขาสามารถทำสิ่งที่
“เป็นไปไม่ได้” ให้ “เป็นไปได้” ได้)
…ซึ่งก็ยิ่งทำให้พวกเขามีแนวโน้มที่จะ
“เสียสละตัวเอง” ในอนาคตมากขึ้นไปอีก
หากมองในมุมหนึ่ง
พวกเขาเหล่านี้คือคนที่มี “น้ำใจ”
แต่หากมองในอีกมุมหนึ่ง
“น้ำใจ” ที่มาในรูปแบบของ
การ “เสียสละตัวเอง” เช่นนี้
มันก็ไม่ยุติธรรมกับพวกเขาเท่าไหร่นัก
…โดยเฉพาะในกรณีที่พวกเขาได้รับ
workload ที่ “ไม่สมเหตุสมผล”
เพราะในกรณีเหล่านี้ พวกเขาควรที่จะ
ได้รับ support ในการทำงานมากขึ้น
(เช่น ควรมีคนมาช่วยทำงาน ไม่ใช่ปล่อยให้
แบกรับ workload ทั้งหมดแต่เพียงผู้เดียว)
ชาวพุทธหลายคนคงจะคุ้นเคยกับสุภาษิตที่ว่า
“หว่านเมล็ดอย่างไรก็ได้รับผลเช่นนั้น”
แต่ในกรณีที่เรากำลังพูดถึงนี้
องค์กร “ไม่ได้รับผลตามที่หว่านเมล็ด”
เพราะถ้าจะ “ได้รับผลตามที่หว่านเมล็ด” จริงๆ
การโยน workload ที่ “ไม่สมเหตุสมผล”
ให้กับคนเพียงหนึ่งคน มันควรจะนำมาสู่
“งานเสร็จไม่ทันเวลา” หรือไม่ก็ “งานเสร็จอย่างไม่มีคุณภาพ”
แต่เนื่องจากคนที่ได้รับ workload
ที่ “ไม่สมเหตุสมผล” นั้นคือ
คนที่มีความรับผิดชอบสูง
…พวกเขาจึง “เสียสละตัวเอง” และป้องกัน
ไม่ให้องค์กร “ได้รับผลตามที่หว่านเมล็ด”
และเนื่องจากองค์กร “ไม่ได้รับผลตามที่หว่านเมล็ด”
องค์กรก็มีแนวโน้มที่จะไม่เกิดการเปลี่ยนแปลง
องค์กรมีแนวโน้มที่จะโยน workload
ที่ “ไม่สมเหตุสมผล” ให้กับคนที่มี
ความรับผิดชอบสูงแบกรับต่อไปเรื่อยๆ
…ส่งผลให้พวกเขาตกอยู่ในจุดที่ต้องเลือก
ระหว่าง “เสียสละตัวเอง” กับ
“ไม่รับผิดชอบ” ต่อไปเรื่อยๆเช่นกัน
คนที่มีความรับผิดชอบสูงเหล่านี้เขา “ทำดี” ก็จริง
แต่ในสถานการณ์เช่นนี้ พวกเขากลับ “ไม่ได้ดี”
พวกเขากลับตกอยู่ใน “นรก” แทน
ฉะนั้น
แม้ว่าการมี “น้ำใจ” และการรับผิดชอบ
ในการทำงานจะเป็นเรื่องที่ดี
แต่ถ้าจะดีให้ “สุด” เราต้อง
อย่าเพียงแค่ดีอย่างเดียว
…เราควรจะดีให้ “ถูกที่” ด้วยครับ
.
หากคุณกำลังรู้สึกเหนื่อยล้ากับการ "เสียสละตัวเอง" อย่างไม่สมเหตุสมผลในที่ทำงาน... คุณสามารถทัก Inbox เพื่อพูดคุยปรึกษาเชิงจิตวิทยา (Counseling) กับผมได้นะครับ
.
อ้างอิง
Cavanaugh, M. A., Boswell, W. R., Roehling, M. V., & Boudreau, J. W. (2000). An empirical examination of self-reported work stress among U.S. managers. Journal of Applied Psychology, 85(1), 65–74.
Hobfoll, S. E. (1989). Conservation of resources: A new attempt at conceptualizing stress. American Psychologist, 44(3), 513–524.
Bakker, A. B., & Demerouti, E. (2007). The Job Demands-Resources model: State of the art. Journal of Managerial Psychology, 22(3), 309–328.
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
