อารมณ์ความคิด.เหมือนเสพของมึนเมา เป็นวงกลมเหนือศีรษะ มีมายาต่างๆมากมาย ที่ว่า ปรุงแต่งอารมณ์ .นึกคิดที่เกิดขึ้น จิตน้อยๆ อาศัยในกายรูปเป็นมนุษย์ มีขันธ์ห้าเปลี่ยนแปลงไปน่าอารมณ์ นึกคิด ก็ยึดถือ จมอยู่ในมายาความคิด เรื่องราวนั้นเรื่องนี้ ที่นึกคิดจิตณาการในมายา ก็เพลิดเพลิน หลงใหลในอารมณ์ ที่เป็นมายา เรื่องราวที่เรียกว่า ความยึดถือ ต่างๆ ที่ไม่เคย ทิ้งออกไป .มันมีแต่สิ่งที่ว่า ยึดถือ จิตยึดถือ ยากจะแก้ไข พอมันมากเข้า มันก็หนัก หนักทั่วสารพางค๋กาย แต่จิตที่อาศัยกาย.ในกายก็รับรู้ไม่ได้ มองไม่เห็น
พอไปดูคนที่เค้า ว่า ดูจิต .จิตน้อย มันอยู่ในกาย มันอยู่ใต้อารมณ์วงกลมโลภโกรธหลง มันคลุมจิต ปรุงแต่งตลอดเวลา ดูปไปดูมา มันก็หลงในอารมณ์ที่อุปโลกน์ รวมรวมให้เป็นหนึ่ง ยังไม้ได้ มันก็เอาอารมณ์ นั่นเป็นจิต เป็นมายา โอ้ย.ดีอย่างนั้นอย่างนี้ เค้าว่าดีก็ดีไปตามอารมณ์ที่อุปโลกน์ให้ ซอย่างนี้ เรีนกว่าหลงนันี่
เอ้า..ไปมองดูวิญญาณหก. ที่เหมือนท้องฟ้า .ยิ่งหลงไหล ไปกับอารมณ์ สนุกสนาน เพลิดเพลิน ที่ว่า กามาวจร เอ้าไปฟังเค้าบรรยาย เอาพรไตรปิฏกมาบรรยาย เป็นผู้รู้ดี แตก็ ไม่สามารถปฏิบัติธรรม .เดินตามรอยทั้งสี่ขององค์พระสัมมาสัมพุทธเจ้าได้ ไม่สามารถนำกิริยาท่าทางมาฝึกหัดได้ ..รอยพระสิทธัตถะ ไปนอนในป่าเอากิ่งไม้ใบไม้มาปูนอน แค่ขยับตัวเสียงใบไม้ก็ ดังก๊อบแก๊บ จะนอนได้มั้ยนี่
นอนที่นอนนุ่ม ห้องแอร์ เย็นสบาย มดไม่มี แมลงไม่รบกวนสบาย อ่านพระไตรปิฏกสบาย .ว่ารู้แล้ว ทำตนยิ่งกว่าพระพุทธเจ้า ..เอ้าม.คนไม่นิยม ไม่หลงใหล ก็เอา วัตถุอุปโลกน์ บอกว่า ศักดิ์สิทธิ์ ไปยึดถือ จะช่วยให้ร่ำรวย ยศศักดิ์ ลากยศ สาระพัดจะนึกได้
ความคิด ที่ปรุงแต่ง มันเป็นตัวยยึด ตัวทุกข์ .ที่ว่า ห้อมล้อมเป็นวงกลมเหนือศรีษะ ฒันเหมือนคนเสพของมึนเมา ของหนัก .ทับจิต .ไม่อยากใช้กายที่จิตมาอาศัย ไปทำ อะไร ..ทำนองเหมือนควายเป็นฝูงที่เค้่าเลี้ยงในคอก .พอถึงเวลา เค้าเปิดประตูให้ออกไปหากิน ..ควายตัวอื่นออกไปกันหมดแล้ว ไอ้ควายตัวสุดท้าย มันกว่าจะลุกขึ้นยืน กว่าจะเดิน มันยืดยาด ไม่มีความกระตือรือร้น กระฉับกระเฉง ร่างกายมันเหมือนถูกพันธนาการ เถาวัลย์รัดตัวไปหมด.. เค้าเรียกว่า ไอ้ตัวขี้เกียจ .
บางที่มันก็มาแกล้ง .แหม ถึงเวลาสวดมนต์ มันปวดหัวมึนงง เอ้า.ลงไปนอนพักสักหน่อย .เผลอหลับไป .ตื่นขึ้นมาอีกที .เอ้า .เลยเวลาเค้าสวดมนต์ .สิ่งที่จะช่วยได้. ต้องฝืนตัวเอง ให้สัจจะแก่ตัวเอง ถึงเวลา เช่น สวเมนต์ ก็ทิ้งอะไรให้หมด เดินไปนั่งหน้าพระ กรายพระสวดมนต์ ลงมือ สลัดไอ่ตัวขี้เกียจออกไป
บางที แหม..อุตส่าห์นั่งสมาธิ ชั่วโมงสองชั่วโมง สามชั่วโมง .นั่งคิดนั้นคิดนี่ ไปตลอดเพลิดเพลิน .สำคัญผิด อารมณ์มีชันอุปโลกน์ว่าดี ว่าเป็นวิปัสสนา . แหม .นั่งตั้งนาน .จิตมีแต่อารมณ์นึกคิดปรุงแต่ง สำคัญว่าตนเองทำได้ . ที่แท้เป็นขี้ข้าอารมณ์นึกคิด ขาดสติสัมปชัญญะตั่งแต่เริ่มต้น.ในการนั่งสมาธิ .
. หลายเรื่องราวในชีวิตประจำวันก็เหมือนกัน .ถึงเวลาจะทำอะไร ที่เป็นประโยชน์ .ก็ไม่ทำ .ไม่ลงมือทำ . มันก็ติดเป็นนิสัย .แก้ไขอะไีไม่ได้ .เหมือนว่า มัวแต่พึ่วคนอื่น พึ่งตัวเอง ช่วยเหลือจิตใจตัวเองไม่ได้ .ที่ว่า อารมณ์นึกคิด มันอยู่เหนือกายเหนือจิต .
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
