Multitasking
มีเรื่องหนึ่งที่ผมเคยคิดว่าเป็นข้อดีของตัวเองมาตลอดครับ…
“ผมทำหลายอย่างพร้อมกันได้” 😅
เรื่องหนึ่งยังไม่จบ เรื่องใหม่เข้ามา ก็สลับไปทำได้ ในหัวเหมือนเปิดไว้หลายแท็บ อันนี้ค้างไว้ก่อน ไปตอบอีกเรื่อง แล้วค่อยกลับมา
ทำแบบนี้มานานจนรู้สึกว่าเป็นเรื่องปกติ
และเอาจริงๆ มันก็ “ทำได้” ครับ
แต่พออายุมาถึงจุดหนึ่ง ผมเริ่มเห็นราคาที่ต้องจ่ายชัดขึ้น
งานอาจเดินหลายเรื่องพร้อมกัน แต่พอหมดวัน สมองกลับเหมือนปิดอะไรไม่ลงสักแท็บ เรื่องไหนที่ไม่ได้โฟกัสจริงๆ ก็เริ่มเอ๋อๆ หลุดๆ แล้วตัวเองก็ burn ง่ายกว่าเดิม
อีกเรื่องที่ผมเริ่มระวังมากขึ้นคือ “พอเราทำแบบนี้ได้ เราอาจเผลอคิดว่าคนอื่นก็ควรทำได้เหมือนเรา”
โดยเฉพาะเวลาเป็นหัวหน้าคน
เราอาจโยนหลายเรื่องให้ลูกน้องพร้อมกัน แล้วคิดว่าเดี๋ยวเขาก็สลับเอาเอง เพราะสำหรับเราเป็นเรื่องปกติ
แต่คนแต่ละคนไม่ได้เก่งในแบบเดียวกันครับ
บางคนเก่งมากเวลาได้ลงลึกกับเรื่องเดียว บางคนเป็น Specialist ที่ต้องใช้สมาธิกับรายละเอียด บางคนทำงานได้ดีที่สุดเมื่อเคลียร์เป็นเรื่องๆ ไปทีละขั้น
ถ้าเราเอาวิธีทำงานของตัวเองไปเป็นมาตรฐาน เราอาจเผลอมองว่าคนที่ไม่ได้ multitask แบบเรา “ช้า” ทั้งที่จริงๆ เขาอาจกำลังทำงานอีกแบบหนึ่ง และอาจทำได้ดีกว่าเราด้วยซ้ำ
ตรงนี้ทำให้ผมกลับมามองเรื่อง multitasking ใหม่เหมือนกัน
มันไม่ได้กินแค่ประสิทธิภาพในการทำงานของเรา แต่บางทีมันยังทำให้เราเผลอสร้างความ “ยุ่ง” แบบเดียวกันให้คนรอบตัวด้วย
หลังๆ ผมเลยพยายามเปลี่ยนจาก “ทำทุกอย่างที่เข้ามา” เป็นหยุดก่อน แล้วเลือกให้ชัดว่า ตอนนี้อะไรสำคัญที่สุด อะไรต้องทำก่อน และอะไรยังรอได้ ฯลฯ
To-do list สำหรับผมเลยไม่ใช่แค่รายการสิ่งที่ต้องทำให้ครบแล้วครับ
แต่มันคือการตัดสินใจว่า “อะไรสมควรได้เวลา สมอง และตัวเราเต็มๆ ในตอนนี้”
และถ้าเป็นเรื่องของทีม ก็ต้องระวังเหมือนกันว่า สิ่งที่เราทำได้ ไม่ได้แปลว่าทุกคนต้องทำงานแบบเดียวกับเรา
“บางทีการบริหารงานที่ดี ไม่ใช่ทำให้ทุกคนรับได้หลายเรื่องเหมือนเรา แต่คือรู้ว่าแต่ละคนจะทำงานได้ดีที่สุดเมื่อเราให้เขาโฟกัสกับอะไรครับ”
#วันละเรื่องสองเรื่อง
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
