1920 บรูโน เทาท์ (Bruno Taut):
โค่นล้มพวกจริงจังจนเกินเหตุ! (Down with seriousism!)
ในเดือนพฤศจิกายน ปี 1919 สภาแรงงานเพื่อศิลปะแห่งเบอร์ลิน (Arbeitsrat für Kunst) ได้ควบรวมเข้ากับกลุ่มพฤศจิกายน (November Group) ทว่าเทาท์และเบเนอยังคงเกาะกลุ่มเพื่อนๆ สถาปนิกของพวกเขาเอาไว้
ด้วยการผลักดันของพวกเขา จึงได้เกิดการแลกเปลี่ยนจดหมายเวียน ภาพร่าง และความเรียงในลักษณะของการประกาศเจตนารมณ์แห่งศรัทธา ซึ่งเป็นที่รู้จักกันในนาม Die Gläserne Kette (สายโซ่แก้ว / The Glass Chain)
ตั้งแต่เดือนมกราคม ปี 1920 เป็นต้นมา เทาท์มีกระบอกเสียงใหม่ ในทุกๆ ฉบับของวารสาร Stadtbaukunst alter und neuer Zeit (สถาปัตยกรรมเมืองยุคเก่าและยุคใหม่ / Urban Architecture Ancient and Modern) เขาได้รับพื้นที่สี่ถึงหกหน้าเพื่อทำอะไรก็ได้ตามใจชอบ
เทาท์เรียกส่วนผนวกนี้ว่า Frühlicht (แสงแรกแห่งอรุณรุ่ง / Daybreak) ข้อความที่นำมาถ่ายทอดด้านล่างนี้คือหน้าบทนำของซีรีส์
ฮ่อป! ฮ่อป! ฮ่อป! เจ้าม้าน้อยแสนรักของฉัน! ฮ่อป! ฮ่อป! ฮ่อป! เจ้าอยากจะไปไหนกัน? กระโดดข้ามกำแพงสูงโน่นหรือ?
แหม ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกัน!
ฮ่อป! ฮ่อป! ฮ่อป! เจ้าม้าน้อยแสนรักของฉัน!
ฮ่อป! ฮ่อป! ฮ่อป! เจ้า—อยาก—จะ—ไป—ไหนกัน?
(แชร์บาร์ท (Scheerbart), บทกวีแมว / Katerpoesie)
กวาดทิ้งพวกหน้าบึ้งหน้างอ พวกบ่นพึมพำร้องไห้กะพริบตา พวกจริงจังจนเครียดขรึม พวกคิ้วขมวด พวกจริงจังตลอดกาล พวกหน้าชื่นอกตรม และพวกทำตัวสำคัญตลอดเวลา!
'สำคัญ! สำคัญ!' ไอ้พฤติกรรมทำตัวสำคัญน่าแช่งชักหักกระดูกนี้! หน้าตาอาคารป้ายสุสานและป่าช้าที่ตั้งอยู่หน้าร้านขายของเก่าและร้านเสื้อผ้ามือสอง! จงทุบทำลายเสาโดริก ไอโอนิก และคอรินเทียนที่ทำจากปูนเปลือกหอย เสียให้สิ้นซาก จงพังทลายพวกหัวปักหมวดแข็งกระด้างเหล่านั้นเสีย!
โค่นล้ม 'ความน่าเคารพนับถือ' ของหินทรายและกระจกแผ่น หั่นขยะหินอ่อนและไม้เนื้อดีให้เป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย แล้วโยนกองขยะไปให้หมดกับของไร้สาระเหล่านั้น!
'โอ้ แนวคิดของเรา พื้นที่ บ้าน สไตล์!' อุบาทว์แท้ แนวคิดเหล่านี้กลิ่นเหม็นหึ่งขนาดไหน!
ทำลายมันเสีย ทำให้มันจบสิ้นลง! อย่าให้เหลือสิ่งใดไว้! ไล่พวกสำนักวิชาของพวกมันไป ทำให้วิกผมของพวกศาสตราจารย์ปลิวว่อน แล้วเราจะเล่นไล่จับวิกเหล่านั้นกัน
ระเบิดมันซะ ระเบิดมันซะ! ให้โลกแห่งแนวคิด อุดมการณ์ และระบบระเบียบที่ฝุ่นจับ พันกันยุ่งเหยิง เหนียวเหนอะหนะ ได้สัมผัสลมเหนืออันเย็นเยียบของเรา!
ความตายจงมีแก่พวกเหาแนวคิด! ความตายจงมีแก่ทุกสิ่งที่อุดอู้! ความตายจงมีแก่ทุกสิ่งที่เรียกว่า ยศถาบรรดาศักดิ์ เกียรติยศ และอำนาจ! โค่นล้มทุกสิ่งที่จริงจังจนเกินเหตุ!
โค่นล้มพวกอูฐทุกตัวที่ไม่ยอมลอดรูเข็ม โค่นล้มพวกบูชาแมมมอน (Mammon) และโมลอค (Moloch)! 'ผู้บูชาอำนาจจะต้องสยบยอมให้อำนาจ!' เราเอือมระอาเต็มทีกับการสูบเลือดสูบเนื้อของพวกมัน และการร้องครวญในแสงยามอรุณรุ่ง
ในที่อันไกลโพ้น วันพรุ่งนี้ของเรากำลังเปล่งแสงเจิดจ้า
ไชโย ไชโยสามหนให้กับอาณาจักรไร้อำนาจบังคับของเรา! ไชโยให้กับความโปร่งใส ความแจ่มแจ้ง! ไชโยให้กับความบริสุทธิ์! ไชโยให้กับผลึกแก้ว!
ไชโยและไชโยอีกครั้งให้กับความลื่นไหล ความอ่อนช้อย ความมีเหลี่ยมมุม ความเปล่งประกาย ความวูบวาบ และความเบา
ไชโยให้กับสถาปัตยกรรมอันนิรันดร์!
ที่มา: Programs and manifestoes on 20th-century architecture
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
