ภาคที่ 1 : เวลาแห่งการเริ่มต้น
บทที่ 9 : วันที่ผมเริ่มรู้จักคำว่า “รอ”
“ตอนเด็ก
ผมยังไม่รู้จักคำว่าเวลา
แต่ผมรู้จักการรอ
รอใครบางคนกลับบ้าน
รอวันที่จะมาถึง
และรอให้ช่วงเวลาตรงหน้า
ผ่านไปเสียที“
———
วันที่ผมเริ่มรู้จักคำว่า “รอ”
ตอนเด็ก
ผมจำได้ว่าตัวเองเคยรอหลายอย่าง
รอให้ถึงเวลาเล่น
รอให้วันหยุดมาถึง
รอของเล่นที่อยากได้
รอวันที่จะได้ไปเที่ยว
และบางวัน
ผมก็รอเพียงให้ใครบางคนกลับบ้าน
ตอนนั้นผมไม่ได้คิดว่า
การรอเป็นเรื่องสำคัญอะไร
ผมเพียงรู้สึกว่า
ทำไมสิ่งที่อยากให้เกิดขึ้น
ถึงยังไม่เกิดขึ้นเสียที
บางครั้ง
ผมถามซ้ำ ๆ ว่า
อีกนานไหม
เมื่อไรจะถึง
อีกกี่วัน
หรือเมื่อไรคนที่ผมรอจะกลับมา
คำตอบที่ได้รับ
มักเป็นคำง่าย ๆ
เดี๋ยวก็มา
อีกไม่นาน
หรือรอก่อนนะ
แต่สำหรับเด็กคนหนึ่ง
คำว่าไม่นาน
อาจยาวนานกว่าที่ผู้ใหญ่คิด
ผมเคยรอวันหยุด
ด้วยความรู้สึกว่า
วันจันทร์ถึงวันศุกร์ช่างยาวเหลือเกิน
ผมเคยรอวันเกิด
เพราะอยากรู้ว่าจะได้รับอะไร
และเคยรอช่วงเวลาหนึ่งของวัน
เพียงเพราะรู้ว่า
เมื่อถึงเวลานั้น
ผมจะได้ทำสิ่งที่อยากทำ
การรอในวัยเด็ก
จึงไม่ได้มีเพียงความอดทน
แต่มันมีความรู้สึกบางอย่างซ่อนอยู่
ความตื่นเต้น
ความหวัง
ความอยากรู้
และบางครั้ง
ก็เป็นความผิดหวัง
เมื่อสิ่งที่รอ
ไม่ได้เกิดขึ้นอย่างที่คิด
ผมเริ่มรู้จักการรอ
ก่อนจะเข้าใจความหมายของมันเสียอีก
เมื่อโตขึ้น
ผมจึงค่อย ๆ พบว่า
การรอไม่ได้มีหน้าตาเหมือนตอนเด็กอีกต่อไป
เราไม่ได้รอเพียงวันหยุด
หรือวันที่จะได้เล่นของเล่นชิ้นใหม่
เรารอเงินเดือน
รอข่าวจากใครบางคน
รอคำตอบ
รอโอกาส
รอให้ชีวิตดีขึ้น
และบางครั้ง
เราก็รอให้ตัวเอง
พร้อมสำหรับการเปลี่ยนแปลงบางอย่าง
โดยไม่รู้ว่าต้องรออีกนานแค่ไหน
เมื่อก่อน
ผมเคยคิดว่า
การรอคือช่วงเวลาที่ต้องผ่านไป
เพื่อให้เราไปถึงสิ่งที่ต้องการ
แต่วันนี้
ผมเริ่มมองเห็นว่า
ระหว่างที่เรารอ
ชีวิตไม่ได้หยุดอยู่ตรงนั้น
เช้าวันหนึ่งยังผ่านไป
ผู้คนยังเดินทาง
ต้นไม้ยังเติบโต
คนในบ้านยังมีเรื่องราวของตัวเอง
และตัวเราเอง
ก็กำลังเปลี่ยนแปลงไปทีละน้อย
แม้สิ่งที่เรารอ
จะยังมาไม่ถึงก็ตาม
บางครั้ง
ผมก็อดถามตัวเองไม่ได้ว่า
ในช่วงเวลาที่ผมมัวแต่รอ
ผมได้มองเห็นอะไรระหว่างทางบ้าง
ผมจำได้ไหมว่า
วันนั้นอากาศเป็นอย่างไร
ใครอยู่ข้าง ๆ
หรือมีเรื่องเล็ก ๆ อะไรเกิดขึ้น
ในวันที่ผมคิดเพียงว่า
อยากให้วันพรุ่งนี้มาถึงเร็ว ๆ
ผมไม่ได้มีคำตอบสำหรับทุกครั้ง
เพราะมีหลายช่วงเวลา
ที่ผมใช้มันไปกับการรอจริง ๆ
รอให้บางอย่างเปลี่ยน
รอให้บางคนเข้าใจ
หรือรอให้ชีวิตเดินทางมาถึงจุดที่ผมคิดว่า
ทุกอย่างคงจะดีขึ้น
แล้วผมค่อยเริ่มใช้ชีวิต
แต่เมื่อมองย้อนกลับไป
ผมพบว่าระหว่างการรอเหล่านั้น
มีชีวิตอีกส่วนหนึ่งเกิดขึ้นอยู่เสมอ
บางคนที่ผมเคยรอ
ได้กลับมาแล้วก็จากไป
บางสิ่งที่ผมเคยรอ
เมื่อได้มาอยู่ตรงหน้า
กลับไม่ได้มีความหมายอย่างที่เคยคิด
และบางเรื่อง
ผมรออยู่นาน
จนลืมไปว่า
ตัวเองเคยอยากได้มันเพราะอะไร
ผมไม่ได้คิดว่าการรอเป็นเรื่องไม่ดี
บางสิ่งต้องใช้เวลา
บางคำตอบยังมาไม่ถึง
และบางการเดินทาง
ก็ไม่มีทางลัดให้เราไปถึงก่อนกำหนด
ผมเพียงเริ่มรู้สึกว่า
เราอาจไม่จำเป็นต้องหยุดชีวิตทั้งหมดไว้
เพียงเพราะมีบางสิ่ง
ที่ยังมาไม่ถึง
เรายังสามารถทำงาน
พูดคุยกับคนที่อยู่ตรงหน้า
กลับบ้าน
กินข้าว
นั่งมองท้องฟ้า
และใช้ชีวิตในวันธรรมดา
ไปพร้อมกับการรอคอยได้
ผมยังเป็นคนที่รออะไรหลายอย่าง
ยังอยากเห็นบางเรื่องเกิดขึ้น
ยังมีความหวังบางอย่าง
ที่ไม่รู้ว่าจะเป็นจริงหรือไม่
แต่ผมเริ่มเข้าใจว่า
การรอไม่จำเป็นต้องหมายถึง
การยืนอยู่ที่เดิม
บางที
เราอาจเดินต่อไปได้
โดยไม่ต้องรู้แน่ชัดว่า
สิ่งที่รออยู่ข้างหน้า
จะมาถึงเมื่อไร
และในระหว่างที่ยังไม่ถึงวันนั้น
วันนี้
ก็ยังเป็นวันหนึ่งของชีวิตเรา
วันที่ไม่จำเป็นต้องพิเศษ
ไม่จำเป็นต้องมีคำตอบ
และไม่จำเป็นต้องทำให้ทุกอย่างสำเร็จ
ขอเพียงเมื่อวันนั้นผ่านไป
เรายังพอจำได้ว่า
เราเคยอยู่ตรงนั้น
และได้ใช้เวลาของตัวเอง
ไปกับบางสิ่ง
ที่มีความหมายต่อเรา
แม้จะเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยก็ตาม 🌙
———
ผมยังมีหลายสิ่งที่กำลังรอ
แต่วันนี้
ผมเริ่มมองเห็นว่า
ระหว่างที่สิ่งเหล่านั้นยังมาไม่ถึง
ชีวิตของผม
ก็ยังคงเดินต่อไป 🌙
———
บันทึก… จากความเงียบ
บางครั้ง
ผมสงสัยว่า
ในชีวิตที่ผ่านมา
ผมใช้เวลาไปกับการรอมากแค่ไหน
รอให้ถึงวันสำคัญ
รอให้บางอย่างดีขึ้น
รอให้ตัวเองพร้อม
และรอให้วันหนึ่ง
ชีวิตเป็นอย่างที่คิดไว้
ผมไม่รู้ว่าการรอทั้งหมดนั้น
นานเพียงใด
แต่เมื่อหันกลับไปมอง
ผมเริ่มเห็นว่า
ระหว่างวันที่ผมรอ
มีวันธรรมดาอีกมากมาย
ผ่านเข้ามาแล้วก็ผ่านไป
บางวันผมจำได้
บางวันผมลืมไปแล้ว
และบางวัน
ผมอาจไม่เคยสังเกตมันเลยด้วยซ้ำ
วันนี้ผมยังรอเหมือนเดิม
เพียงแต่เริ่มสงสัยว่า
ในระหว่างที่รอวันข้างหน้า
ผมกำลังปล่อยให้วันนี้
ผ่านไปอย่างไรบ้าง
🌙
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
