Work life in บางกอก : Ep.4 ประสบการณ์ทดลองขายประกัน
เจอกันวันนี้ มีเรื่องมาเล่าอีกเช่นเคยค่ะ….เกี่ยวกับการทำงานแบบเจ็บๆ ขำๆ ตามแบบฉบับสาวกรุงเทพฯ…เหมือนเดิม 555555555
ตอนนั้นก็เป็นช่วงที่ จขบ. เพิ่งเรียนจบใหม่ๆ หมาดๆ อีกเช่นเคยค่ะ (ช่วงเวลานี้เรื่องเล่ามันเยอะซะเหลือเกิน) ถ้าใครได้อ่านกระทู้ก่อนหน้านี้ไปแล้วก็จะรู้ว่า จขบ. เคยผ่านช่วงเวลาที่ต้องตระเวนสมัครงาน และสัมภาษณ์งานมาแล้ว และหนึ่งในงานที่ได้สมัครไป คือตำแหน่งเจ้าหน้าที่การตลาดในบริษัทขายประกันเจ้าใหญ่แห่งหนึ่งค่ะ บอกเลยว่าไม่ใช่บริษัทเถื่อน เชื่อถือได้ในระดับหนึ่งเลยล่ะ (แต่ขอสงวนนามไว้นะคะ)
ในรายละเอียดงาน ทางบริษัทระบุว่าเป็นงานที่ต้องออกไปทำกิจกรรมนอกสถานที่เป็นส่วนมากค่ะ โดยคอยออกบูธตามห้างในเขตกรุงเทพฯ ประชาสัมพันธ์ดึงดูดคนให้มาเข้าบูธ แล้วก็ทำกิจกรรมส่งเสริมการขายต่อไป
ซึ่งพอเขาระบุมาแบบนี้ จขบ. ก็คิดว่างานนี้เราต้องวางแผนและหากิจกรรมมาให้ลูกค้าร่วมสนุกในบูธของเรา อาจมีการเล่นเกม แจกของขวัญ และแฝงการประชาสัมพันธ์ผลิตภัณฑ์และโปรโมชั่นให้ลูกค้าได้เห็นตามหลักการตลาดที่ได้ร่ำเรียนมาแน่ๆ เลย โอเค ฟังแล้วก็ดูสนุกดี และน่าจะได้ประสบการณ์เยอะ ก็เลยกดสมัครงานไป แล้วก็ถูกเรียกสัมภาษณ์ซะด้วย
แน่นอนว่า จขบ. ก็ผ่านการสัมภาษณ์งานค่ะ และเริ่มทดลองงานในวันรุ่งขึ้นได้เลย (เร็วมากกก) ความจริงมันก็ดีใจนะคะที่ได้มีงานทำสักที แต่อีกใจหนึ่งมันก็มีลางสังหรณ์ว่าไม่อยากทำงานนี้เอาซะเลย แต่ จขบ. เลือกที่จะไม่เชื่อในลางสังหรณ์นั้น เพราะไม่อยากเห็นตัวเองเป็นคนเหยาะแหยะ เลือกงานค่ะ
เช้าวันต่อมา จขบ. ก็กระตือรือล้นออกไปทำงานตั้งแต่เช้าค่ะ วันนี้มีออกบูธในห้างใหญ่แห่งหนึ่งในย่านห้วยขวาง จำได้ดีว่าทั้งตื่นเต้นและใจแป้วในเวลาเดียวกัน พอไปถึงหน้างาน ก็ได้ทักทายรุ่นพี่อีกหลายต่อหลายคนเลยล่ะ แล้วเมื่อถึงเวลาทำงานจริงๆ เขาก็ให้ จขบ. ไปลองเรียกคนเข้าบูธนั่นแหละ แต่ไม่ได้เรียกมาเพื่อทำกิจกรรมสนุกๆ เหมือนภาพในหัวที่คิดไว้นะคะ แต่เรียกลูกค้าเพื่อให้เข้ามาฟังการเสนอขายประกันมันดื้อๆ เลยต่างหาก!!
ถ้าคุณผู้อ่านนึกไม่ออก…สภาพ จขบ. ในตอนนั้นไม่ต่างจากคนขายคอร์สของคลินิคเสริมความงาม ที่มายืนหน้าคลีนิค และคอยพุ่งหาคนที่เดินผ่านไปมาเพื่อเสนอขายแพคเกจเสริมความงามเลยค่ะ บางรายต้องเดินตามตื๊อตั้งหลายเมตรก็มี เพราะพวกรุ่นพี่ในบูธต่างเชียร์ จขบ. ว่า…เข้าไปตื๊อได้เลย ลูกค้าไม่รำคาญหรอก แล้วก็หันไปคุยกันเองอย่างสนุกสนานว่าวันก่อนเพิ่งตามตื๊อลูกค้าไปจนเกือบๆ ถึงรถของเขาเลยล่ะ พูดจบ ก็หัวเราะกันอย่างสนุกสนาน…
ฟังแล้วก็ได้แต่สงสัย ว่าพวกเขาไม่เห็นอะไรแปลกๆ ในการกระทำของตัวเองกันเหรอวะ?
อันที่จริงแล้ว ไม่ว่าจะอยู่ในฐานะคนทำงาน หรือคนเดินห้างธรรมดาทั่วไป จขบ. ก็เกลียดการตามตื๊อเสนอขายโดยไม่คำนึงถึงความเกรงใจกันในรูปแบบนี้มากๆ เลย เพราะ จขบ. คิดว่าเวลามาเดินห้าง ใครๆ ก็อยากจะใช้เวลาไปกับสิ่งที่ตัวเองต้องการ และไม่อยากให้ใครมาเดินตามตื๊อแบบแนบชิดติดตัวเพื่อเสนอขายในสิ่งที่พวกเขาไม่ได้อยากจะซื้อมันหรอกค่ะ
ด้วยเหตุนี้ ในวันนั้นก็คอยล็อคเป้าหมาย และเข้าหาลูกค้าแบบกล้าๆ ปนอายๆ ค่ะ ใจนึงก็พยายามถือคติด้านได้อายอด แต่อีกใจหนึ่งก็อาย และเกรงใจคนที่เราเดินเข้าไปหาเขา แล้วความกระอักกระอ่วนใจมันก็มากขึ้นเรื่อยๆ จนท้ายที่สุด เมื่อเวลาล่วงพ้นมาจนถึงช่วงบ่ายแก่ๆ จขบ. ก็บอกพี่เลี้ยงไปตามตรงว่าไม่สามารถทำงานนี้ต่อได้จริงๆ ซึ่งยังถือว่าโชคดีค่ะ ที่พี่ๆ ในนั้นก็เข้าใจ แล้วยอมให้กลับบ้านแต่โดยดี ก่อนจะเดินทางกลับบ้าน เพื่อเตรียมร่อนเร่หางานใหม่ต่อไป
เหตุการณ์นี้ผ่านมาหลายปีแล้วค่ะ แต่ทุกครั้งที่เดินห้าง แล้วเดินผ่านบูธใดๆ ก็ตามแต่ จขบ. จะเดินเลี่ยงไปทางอื่นทันทีค่ะ พร้อมกับภาพ Flashback วันที่ไปตามตื๊อขายประกันในห้างที่ลอยเข้ามาในหัว พร้อมกับความคิดที่ว่า…โชคดีเหลือเกินที่วันนั้นเรากล้าปฏิเสธ และไม่ต้องมาทำอะไรแบบนี้อีก
ปล.1 เขาบอกว่าจะให้ทดลองทำ 3 วัน และจะให้เงินวันละ 500.- แต่ จขบ. ไปทำงานแค่วันเดียว แล้วก็ไม่ได้สักบาทค่ะ 55555
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
