วันที่ผมเริ่มหันกลับมามองชีวิตตัวเอง
”วันนี้ผมหยุดงาน
วันที่ 23 ตุลาคม
วันปิยมหาราช
ผมตั้งนาฬิกาปลุกไว้ตอนตีห้า
และตื่นขึ้นมาตามเวลาปกติ
แต่วันนี้ผมไม่อยากทำกิจวัตรอะไรเลย
ไม่อยากออกกำลังกาย
ไม่อยากอ่านหนังสือ
ไม่อยากพัฒนาตัวเอง
ไม่อยากทำอะไรให้สำเร็จ
ผมแค่อยากตื่นขึ้นมาเฉย ๆ
ไม่ได้อยากเป็นอะไร
ไม่ได้อยากไปถึงไหน
ผมไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม
ตอนบ่าย ผมนั่งอยู่กับกาแฟแก้วเดิม
ฝนตกอยู่ข้างนอก
แต่ข้างใน
กลับไม่มีใครรู้ว่าผมกำลังรู้สึกอะไร
หรือบางที
ผมเองก็อาจยังไม่รู้เหมือนกัน“
……..
ช่วงนี้ผมกับใครบางคนเริ่มเงียบใส่กัน
คนที่เคยทำให้ผมอยากทักไปถามว่าเป็นอย่างไรบ้าง
คนที่ผมเคยอยากส่งข้อความบอกฝันดีก่อนนอน
คนที่ทำให้เรื่องเล็ก ๆ ในแต่ละวันมีอะไรให้คิดถึงมากขึ้น
แต่เมื่อความเงียบค่อย ๆ เข้ามาแทนที่
ผมกลับเริ่มได้ยินเสียงบางอย่างในตัวเอง
เสียงที่ผมอาจไม่ได้ฟังมานานแล้ว
ผมเริ่มสงสัยว่า
หรือจริง ๆ แล้ว
ชีวิตผมอาจขาดอะไรบางอย่างมานาน
เพียงแต่ที่ผ่านมา
ผมไม่เคยหันกลับมามองมันอย่างจริงจัง
ผมอาจปล่อยชีวิตให้เดินไปตามวันเวลา
ตามหน้าที่
ตามสิ่งที่เกิดขึ้น
บางครั้งก็พยายามหลบสายตาของสังคม
หลบการแข่งขัน
หลบการเปรียบเทียบกับคนอื่น
ผมบอกตัวเองว่า
ไม่จำเป็นต้องแข่งขันกับใคร
ไม่จำเป็นต้องเปรียบเทียบกับใคร
แค่ดีกว่าเมื่อวานก็น่าจะเพียงพอแล้ว
ผมเคยคิดว่านั่นคือการยอมรับชีวิต
การไม่กดดันตัวเอง
การเลือกเดินในจังหวะของตัวเอง
แต่วันนี้ผมเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่า
ที่ผ่านมา
ผมกำลังยอมรับชีวิตจริง ๆ
หรือเพียงกำลังหา
คำพูดบางอย่าง
มาปลอบตัวเอง
เพื่อไม่ต้องเผชิญหน้า
กับสิ่งที่ยังไม่ได้ทำ
เพราะความจริงก็คือ
ผมยังอยากพึ่งพาตัวเอง
ให้ได้มากกว่านี้
ผมยังอยากมีความสามารถ
มีความมั่นคง
และเป็นคนที่คนข้างๆ
และคนรอบตัว
สามารถพึ่งพาได้
แต่เมื่อมองกลับไป
ผมก็ยังไปไม่ถึงจุด
ที่ตัวเองต้องการ
บางเรื่องยังไม่ได้เริ่ม
บางเรื่องเริ่มแล้วก็หยุดไป
บางเรื่องผัดวันประกันพรุ่งมานาน
จนผมเองก็ไม่รู้ว่าผ่านมา
นานเท่าไรแล้ว
ผมไม่ได้อยากแข่งขันเพื่อ
เอาชนะใคร
แต่ผมก็ปฏิเสธไม่ได้ว่า
ผมยังอยากสร้างชีวิตที่ดีกว่านี้
ให้ตัวเอง
และบางที
การไม่เปรียบเทียบตัวเอง
กับใคร
ก็ไม่ควรหมายถึง
การหยุดมองความจริง
ในชีวิตของตัวเอง
……..
เมื่อมีใครบางคนเดินเข้ามา
ผมกลับหันความสนใจไปที่
เขาอย่างรวดเร็ว
มีเรื่องให้คิดถึง
มีข้อความให้รอ
มีความเป็นไปของใครอีกคน
ให้สนใจ
ผมอาจไม่ได้ตั้งใจใช้เขา
เพื่อหลบหนีชีวิตตัวเอง
แต่เมื่อมองย้อนกลับไป
ผมก็อดสงสัยไม่ได้ว่า
หรือการมีเขาอยู่ในความคิด
ทำให้ผมไม่ต้องหันกลับมา
ถามตัวเอง
ในเรื่องที่ผม
ไม่อยากตอบ
ผมไม่ต้องคิดมากนักว่า
ชีวิตของตัวเอง
กำลังไปทางไหน
ไม่ต้องถามว่า
ทำไม
ผมยังไม่สามารถสร้าง
ความมั่นคงได้อย่าง
ที่ต้องการ
ไม่ต้องเผชิญหน้ากับ
ความรู้สึกว่า
ตัวเองยังทำอะไรได้
ไม่มากพอ
เพราะในแต่ละวัน
ผมมีเรื่องของใครบางคน
ให้คิดถึงอยู่แล้ว
ผมไม่รู้ว่าความคิดนี้ถูกต้องทั้งหมด
หรือไม่
และผมก็ไม่อยาก
โยนความผิดให้เขา
เพียงเพราะตอนนี้
เรากำลังเงียบใส่กัน
เขาอาจไม่ได้ทำให้
ชีวิตผมขาดอะไรไป
บางที
สิ่งเหล่านั้นอาจอยู่กับผม
มานานแล้ว
ก่อนที่เราจะได้รู้จักกันเสียอีก
เพียงแต่ที่ผ่านมา
ผมอาจมีเรื่องอื่น
ให้สนใจมากกว่า
จนกระทั่งวันนี้
เมื่อเรื่องราวระหว่างเรา
ไม่เหมือนเดิม
ผมจึงเริ่มหันกลับมา
มองตัวเองอีกครั้ง
……..
ผมยังไม่รู้ว่าตัวเองเป็นอะไร
ไม่รู้ว่าความว่างเปล่าในวันนี้
เกิดจากอะไร
ไม่รู้ว่าผมกำลังเหนื่อย
กำลังผิดหวัง
กำลังคิดถึงใครบางคน
หรือกำลังเผชิญหน้ากับ
ความจริงบางอย่าง
ที่หลบเลี่ยงมานาน
ผมยังตอบไม่ได้
แต่ผมเริ่มเห็นว่า
บางทีผมอาจใช้เวลามากมาย
ไปกับการพยายามทำให้
ตัวเองรู้สึกดีขึ้น
โดยยังไม่เคยถามให้ชัดเจนว่า
ชีวิตแบบไหนกันแน่
ที่ผมอยากมี
ผมอยากพึ่งพาตัวเองได้แค่ไหน
อยากมีความสามารถอะไร
อยากสร้างความมั่นคง
ให้ตัวเอง
และครอบครัวอย่างไร
และผมอยากใช้เวลาที่เหลืออยู่
ไปกับสิ่งใดบ้าง
คำถามเหล่านี้
ไม่ได้เพิ่งเกิดขึ้นในวันนี้
แต่วันนี้
ผมเริ่มยอมรับว่ามันมีอยู่
ผมยังไม่จำเป็นต้องตอบทุกข้อ
และคงไม่สามารถเปลี่ยนชีวิตทั้งหมด
ได้ภายในวันเดียว
ผมเพียงอยาก
หยุดหลบตัวเอง
สักครั้ง
ไม่ใช่เพื่อกล่าวโทษตัวเอง
ไม่ใช่เพื่อย้อนกลับไป
เสียดายเวลา
ที่ผ่านไป
แต่อยากมองให้เห็นว่า
ที่ผ่านมา
ผมใช้ชีวิตอย่างไร
อะไรที่ผมยังไม่ได้ทำ
อะไรที่ผมต้องการจริง ๆ
และอะไรที่ผมควรเริ่มรับผิดชอบ
นับจากวันนี้
……..
บ่ายวันนั้น
ผมยังนั่งอยู่กับกาแฟแก้วเดิม
ฝนยังตก
ผมยังไม่มีคำตอบว่า
ชีวิตกำลังขาดอะไร
แต่บางที
สิ่งที่ผมต้องทำในวันนี้
อาจไม่ใช่การรีบหาบางอย่างมาเติมเต็ม
ผมอาจต้องเริ่มจากการยอมรับก่อนว่า
มีบางเรื่องในชีวิตที่ผมยังไม่ได้ใส่ใจ
และมีบางเรื่อง
ที่ผมไม่สามารถปล่อยให้
เวลาผ่านไปเรื่อย ๆ
โดยหวังว่าสักวันมันจะดีขึ้นเอง
ผมไม่รู้ว่าจากนี้ไป
ผมจะเปลี่ยนแปลงตัวเอง
ได้มากแค่ไหน
ไม่รู้ว่าจะต้องใช้เวลา
อีกนานเท่าไร
แต่ผมอยากลองหันกลับมา
อยู่กับชีวิตของตัวเองอย่างจริงจัง
โดยไม่ต้องรีบพิสูจน์อะไรให้ใครเห็น
และไม่ต้องรอให้
ใครบางคนเดินเข้ามา
เพื่อทำให้ผมรู้สึกว่า
แต่ละวันของตัวเองมีความหมาย
วันนี้ผมยังไม่รู้ว่าต้อง
เริ่มจากตรงไหน
แต่ผมเริ่มรู้แล้วว่า
ผมไม่อยากปล่อยให้
ชีวิตของตัวเอง
ผ่านไป
โดยไม่เคยหันกลับมา
มองมันอีกต่อไป
บางที
นี่อาจยังไม่ใช่วันที่
ผมเปลี่ยนแปลงตัวเอง
แต่อาจเป็นวันที่ผม
เริ่มยอมรับว่า
ชีวิตของผม
เป็นสิ่งที่ผมต้องกลับมา
ดูแลด้วยตัวเอง 🌙
———
ผมยังไม่รู้ว่า
ชีวิตขาดอะไร
แต่วันนี้
ผมเริ่มรู้แล้วว่า
ผมไม่ควรปล่อยให้ตัวเอง
หายไปจาก
ชีวิตของตัวเองอีกต่อไป 🌙
———
บันทึก… จากความเงียบ
บางครั้ง
การที่ใครบางคนเงียบลง
อาจทำให้เรา
ได้ยินเสียงของ
ตัวเองชัดขึ้น
ไม่ใช่เพราะเขา
เป็นต้นเหตุ
ของทุกสิ่งที่ขาดหายไป
แต่อาจเป็นเพราะ
เมื่อเราไม่มีเรื่องของเขา
ให้หันไปสนใจเหมือนเดิม
เราจึงเริ่มมองเห็น
เรื่องราวบางอย่าง
ในชีวิตตัวเอง
ที่ถูกปล่อยทิ้งไว้มานาน
วันนี้ผมยังไม่มีคำตอบ
ผมเพียงอยากลองฟังตัวเอง
โดยไม่รีบปลอบ
ไม่รีบตัดสิน
และไม่รีบหันหนีไปทางอื่น
เพราะไม่ว่าความสัมพันธ์กับใคร
จะเดินทางต่อไปอย่างไร
ชีวิตที่ผมต้องกลับมาใช้
ในทุก ๆ วัน
ก็ยังเป็นชีวิตของผมเอง
🌙
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
