PHASE 4 — มองลึกขึ้น
บทที่ 16 วันที่โลกเงียบกว่าที่คิด
“บางครั้ง
โลกก็ไม่ได้เงียบลง
เราเพียงแค่
หยุดฟังเสียงอื่น
ที่ดังอยู่ในใจตัวเอง”
———
เย็นวันหนึ่ง
ผมเดินกลับบ้านตามเส้นทางเดิม
ถนนยังคงมีรถวิ่งผ่าน
ร้านค้าสองข้างทางยังเปิดอยู่
ผู้คนยังเดินสวนกันไปมา
ทุกอย่างดูเหมือนเย็นวันอื่น ๆ
ผมเดินผ่านร้านอาหารแห่งหนึ่ง
ได้ยินเสียงจานกระทบกัน
เสียงคนเรียกพนักงาน
และเสียงหัวเราะจากโต๊ะด้านใน
ถัดไปไม่ไกล
มีรถจักรยานยนต์จอดรอสัญญาณไฟ
คนขับก้มมองโทรศัพท์
ส่วนคนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ
กำลังคุยกับใครบางคนผ่านหูฟัง
ผมเดินต่อไป
โดยไม่ได้คิดอะไรเป็นพิเศษ
จนกระทั่งมาถึงทางเดินเล็ก ๆ
ใต้ต้นไม้ริมถนน
ตรงนั้นมีม้านั่งอยู่ตัวหนึ่ง
ผมหยุดนั่งพัก
เสียงรถยังดังอยู่ไม่ไกล
แต่เมื่อไม่มีอะไรให้ต้องรีบไปทำ
ผมกลับเริ่มได้ยินเสียงอื่น
เสียงใบไม้เสียดสีกันเบา ๆ
เสียงนกจากต้นไม้ฝั่งตรงข้าม
เสียงลมหายใจของตัวเอง
ผมนั่งอยู่ตรงนั้นสักพัก
มองผู้คนที่เดินผ่านไป
บางคนคุยโทรศัพท์
บางคนเดินก้มหน้า
บางคนหิ้วถุงอาหารกลับบ้าน
ไม่มีใครหยุดมองม้านั่งตัวนี้เป็นพิเศษ
ผมเองก็คงไม่ต่างกัน
หากไม่ได้ตัดสินใจนั่งลง
เมื่อก่อน
ผมอาจเดินผ่านตรงนี้ไป
โดยไม่ทันสังเกตว่า
มีต้นไม้อยู่กี่ต้น
มีเสียงนกอยู่ใกล้แค่ไหน
หรือแสงสุดท้ายของวัน
กำลังค่อย ๆ หายไปจากปลายถนน
ผมนั่งต่ออีกเล็กน้อย
ก่อนจะลุกขึ้นเดินกลับบ้าน
ถนนยังเป็นถนนเส้นเดิม
รถยังวิ่งผ่านไปมา
ผู้คนยังคงเดินทาง
ไม่มีอะไรเปลี่ยนไปมากนัก
นอกจากผม
ที่เดินช้าลงกว่าเมื่อครู่
หรือผมอาจคิดไปเอง 🌙
———
บางครั้ง
เราอาจไม่จำเป็นต้องเดินไปให้ไกลกว่าเดิม
เพียงหยุดอยู่กับที่สักครู่
ก็อาจมองเห็นบางอย่าง
ที่เดินผ่านมานานแล้ว 🌙
———
บันทึก… จากความเงียบ
เย็นวันนั้น
ผมนั่งอยู่บนม้านั่งตัวหนึ่ง
ริมถนนที่คุ้นเคย
รถยังวิ่งผ่านไปมา
ผู้คนยังเดินสวนกัน
มีใบไม้ไหวอยู่เหนือศีรษะ
และเสียงนกดังมาจากที่ไหนสักแห่ง
ผมนั่งฟังอยู่เงียบ ๆ
จนเสียงหนึ่งดังขึ้นจากโทรศัพท์ในกระเป๋า
ผมหยิบมันขึ้นมาดู
แล้วก็เก็บกลับไป
เมื่อเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง
นกตัวนั้น
ยังส่งเสียงอยู่ที่เดิม
ผมไม่รู้ว่ามันร้องมานานแค่ไหน
รู้เพียงว่า
ก่อนหน้านี้
ผมไม่เคยได้ยินมันเลย
🌙
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
