ตอนแรกก็แค่คิดว่าเพื่อนเราดูแปลก ๆ นะ...
สมัยเรียนมหาวิทยาลัยซึ่งเป็นห้องเรียนแบบอินเตอร์ ฉันมีเพื่อนร่วมรุ่นคนหนึ่งชื่อเควินค่ะ
เควินเป็นคนไทยที่เคยไปเรียนที่ต่างประเทศ ภาษาอังกฤษดีมาก บ้านมีฐานะพอสมควร ขับ Toyota Altis และ... เอ่อ... ค่อนข้างมีความเป็นตัวของตัวเอง
เพื่อนคนไทยในรุ่นไม่ค่อยสนิทสนมกับเควินเท่าไหร่ เวลาทำงานกลุ่ม เควินเลยมักจะมาอยู่กับฉันและแดเนียล
แดเนียลเป็นนักศึกษาจากประเทศเพื่อนบ้านที่ได้ทุนมาเรียนที่นี่ เกรดเฉลี่ย 4.00 และเป็นมนุษย์ที่ดูเหมือนเกิดมาเพื่อใช้ประโยชน์จากระบบการศึกษาอย่างเต็มประสิทธิภาพ
ครั้งหนึ่งฉันเคยไปห้องแดเนียลแล้วเห็นพจนานุกรม English – English เล่มหนึ่ง สภาพผ่านการใช้งานมาอย่างโชกโชน
“ยูเปิดดิกหาศัพท์บ่อยเหรอ ไอว่ายูภาษาอังกฤษดีมากแล้วนะ” ฉันชวนคุย
“เปล่า ไออ่านมัน” แดเนียลตอบ
“อ่าน?”
“ใช่ รอบนี้อ่านถึงตัว M แล้ว”
...
อ๋อ
เพิ่งทราบ ณ บัดนี้เองค่ะ ว่าพจนานุกรมก็เป็นหนังสืออ่านเล่นได้เหมือนกัน
ฉันก็เป็นเด็กเรียนคนหนึ่งนะ เข้าเรียนเกือบทุกคาบ จดบันทึก อ่านหนังสือสอบ และยังทำเกรดเฉลี่ยได้ 3.9 ทั้งที่ต้องทำงานไปด้วย
แต่พอเจอคนที่อ่านพจนานุกรมเรียงตามตัวอักษรเป็นงานอดิเรก ก็รู้สึกขึ้นมาทันทีว่า...
อันดับสองนี่เป็นตำแหน่งที่เหมาะสมกับฉันมากแล้วค่ะ
คนเราไม่จำเป็นต้องเอาชนะคะคานกันไปทุกเรื่องหรอกเนอะ
ท่านผู้บริหาร
ฉัน แดเนียล และเควินทำงานกลุ่มด้วยกันบ่อย ๆ จนช่วงหลังเราเริ่มไปทำงานกันที่บ้านเควินแทน
และนั่นคือจุดเริ่มต้นของการค้นพบว่า ความแปลกของเควินอาจไม่ได้เกิดขึ้นโดยบังเอิญ
ขออนุญาตเริ่มที่คุณพ่อของเควิน
คุณพ่อเป็นผู้บริหารระดับสูงขององค์กรขนาดใหญ่แห่งหนึ่ง ช่วงแรก ๆ ฉันยังไม่เคยเจอท่าน เข้าใจว่าคงงานยุ่งมาก
ในหัวฉันจินตนาการไว้ว่าท่านคงเป็นผู้ใหญ่ที่มีบุคลิกภูมิฐาน เคร่งขรึม ตามประสาผู้บริหาร
จนวันหนึ่งฉันไปบ้านเควินแล้วเจอคุณพ่ออยู่บ้านพอดี
ท่านใส่เสื้อยืดตราห่านคู่สีขาวล้วน กางเกงขาสั้น รองเท้าแตะช้างดาว และกำลังวิ่งเล่นกับหมาอยู่ในสวนค่ะ
ดูมีความสุขกันมาก ทั้งคนทั้งหมา
ฉันกำลังลังเลอยู่ว่าจะเรียกท่านแล้วยกมือไหว้สวัสดีดีไหม หรือจะเป็นการขัดจังหวะความสุขของท่าน
ยังไม่ทันตัดสินใจเลยค่ะ
ท่านวิ่งชนต้นไม้เข้าไปเต็มแรง
ผลที่ได้คือท่านล้มก้นจ้ำเบ้าลงไปนั่งมึนอยู่บนสนามหญ้าและหัวแตกค่ะ
...
ฉันไม่ได้คาดหวังว่าผู้บริหารระดับสูงจะต้องนั่งอ่านรายงานประจำปีอยู่ที่โต๊ะทำงานตลอดเวลาหรอกนะ
คนเรามีสิทธิ์วิ่งเล่นกับหมาได้
แต่ใครจะไปคิดว่าภาพแรก ๆ ที่ได้เห็นท่านผู้บริหาร จะเป็นการวิ่งชนต้นไม้จนหัวแตกวะคะ
ภาพท่านผู้บริหารผู้ภูมิฐาน เคร่งขรึมในจินตนาการของฉันแตกสลายค่ะ
แตกไปพร้อมกับหัวของท่านผู้บริหารนั่นแหละ...
อุบัติเหตุในโรงรถ
นอกจากพ่อกับแม่แล้ว เควินมีพี่สาวหนึ่งคนค่ะ
วันหนึ่งพวกเราสามคนกำลังทำงานกลุ่มอยู่บนห้องเควิน จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงโครมใหญ่ดังมาจากข้างล่าง
พวกเรารีบวิ่งลงไปดู
ปรากฏว่าพี่สาวเควินถอยรถชนประตูรั้วอย่างแรงค่ะ
รถบุบ ประตูรั้วกระเด็นหลุดจากราง
คุณแม่วิ่งมาจากหลังบ้านด้วยความตกใจ
“เกิดอะไรขึ้นลูก?”
“อ๋อ หนูจะออกไปข้างนอก แต่ลืมเปิดประตูรั้วค่ะ” พี่สาวตอบด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ เหมือนเพิ่งนึกได้ว่าลืมปิดไฟห้องน้ำ
...
ค่ะ
เข้าใจได้ค่ะ คนเราลืมกันได้
ลืมกุญแจ ลืมกระเป๋า ลืมโทรศัพท์ อันนี้ปกติค่ะ
แต่ลืมเปิดประตูรั้ว แถมยังลืมมองกระจกหลังตอนถอยรถด้วยนี่ **มันได้เหรอวะคะ?!**
ไข่พะโล้ฝีมือแม่
คุณแม่เควินเป็นคนน่ารักค่ะ พูดจาอ่อนหวาน ดูแลบ้าน ดูแลลูก และดูแลเพื่อน ๆ ของลูกเป็นอย่างดี
ดีจนคาดไม่ถึงเลยเชียวละ
เย็นวันหนึ่ง ขณะที่พวกเราสามคนกำลังทำงานกลุ่ม คุณแม่ก็เรียกลงไปกินข้าว
“เด็ก ๆ มากินข้าวกันค่ะ วันนี้แม่ทำไข่พะโล้ กินกันให้หมดเลยนะคะ ถ้ากินไม่หมดแม่เสียใจนะ”
โห คุณแม่ทำกับข้าวให้กินด้วย น่ารักจัง
พวกเราเดินลงไปในครัวด้วยความหิวโหย
พอเดินเข้าครัวก็เห็นหม้อใบใหญ่ตั้งอยู่บนเตา กลิ่นเครื่องพะโล้หอมฟุ้งไปทั่ว
เปิดฝาหม้อออกมาก็เจอไข่ค่ะ
ซึ่งก็ดูเหมือนไม่มีอะไรผิดปกติ...
**ถ้าไข่ในหม้อไม่ได้มีอยู่ถึง 50 ฟอง!!**
ยังมีหมูที่ลอยเต็มหม้ออีกนะคะ!
แม่คะ...
พวกหนูมีกันสามคนค่ะ
สามคน!
ไข่ 50 ฟอง เฉลี่ยแล้วคนละเกือบ 17 ฟอง ยังไม่รวมหมูและข้าวสวยอีกนะคะ
นี่คุณแม่ทำกับข้าวเลี้ยงพวกหนูสามคนหรือเลี้ยงทั้งหมู่บ้านคะ?!
**หนูเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยค่ะ ไม่ใช่ชูชก!!!**
แล้วคุณแม่ยังย้ำด้วยว่าถ้ากินไม่หมดจะเสียใจ
อ่า.. ดูแล้วเราคงต้องปล่อยให้คุณแม่เสียใจตามอัธยาศัยแล้วล่ะ
สุดท้ายพวกเราก็กินกันไปตามกำลังความสามารถของมนุษย์ปกติ
แดเนียลเป็นคนหยิบจานสามใบมาส่งให้ฉัน ฉันก็ตักข้าวให้ทั้งสามคน ส่วนเควินก็นั่งรอกินเฉย ๆ ตามประสาคุณชาย
กินเสร็จพวกเราก็ขึ้นไปทำงานต่อ แล้วต่างคนต่างกลับบ้าน
ตอนนั้นฉันคิดว่าเรื่องไข่พะโล้คงจบลงแค่นี้
ปรากฏว่ายังค่ะ
ไข่พะโล้มื้อนี้ยังมีภาคต่อ และภาคต่อไม่ได้เกี่ยวกับไข่ด้วย
แต่เดี๋ยวค่อยเล่า..
เจ้าหญิงออโรร่า
มีอยู่วันหนึ่ง ฉันลงมาจากห้องเควินคนเดียว แล้วเห็นคุณแม่นั่งดูโทรทัศน์อยู่
สีหน้าแกจริงจังมาก
จากตรงที่ยืนอยู่ ฉันมองไม่เห็นหน้าจอทีวี ก็คิดว่าคงกำลังดูข่าวบ้านเมืองอะไรสักอย่าง
พอเดินผ่านหน้าจอเลยเหลือบมอง
อ๋อ
คุณแม่กำลังดูการ์ตูนเจ้าหญิงนิทราของ Disney ค่ะ
แล้วดูอย่างตั้งอกตั้งใจเสียด้วย
พอเห็นฉัน คุณแม่ก็เรียก
“เมย์ มาดูเจ้าหญิงนิทรากับแม่มั้ยลูก”
ก่อนจะเล่าต่ออย่างมีความสุขว่า
“แม่อยากเป็นเจ้าหญิงออโรร่านะ ที่แม่ทำผมลอนก็เพราะอยากมีผมสวยเหมือนเจ้าหญิงออโรร่านี่แหละ”
คุณแม่พูดด้วยสีหน้าจริงจัง พร้อมกับใช้นิ้วม้วนปอยผมของตัวเองไปด้วย
ฉันมองคุณแม่
มองโทรทัศน์
แล้วมองผมที่ม้วนเป็นลอนสวยงามของคุณแม่อีกที
อ๋อออ
ทรงผมนี้มีที่มาจาก Disney!
ก็ยังดีค่ะ ที่คุณแม่ไม่ได้ย้อมผมเป็นสีทองเหมือนออโรร่าด้วย
มันคือบัตรจอดรถ
กลับมาที่เควินเพื่อนของฉันกันบ้าง
ในกลุ่มเราสามคน แดเนียลเป็นนักเรียนทุนที่มาเรียนแค่ 4 ปี แน่ล่ะว่าเขาไม่มีรถ
ฉันขับรถกระบะแคปคันเก่า ๆ ที่ได้รับเป็นมรดกตกทอดมาจากพ่อ
ส่วนเควินขับ Toyota Altis
เพราะฉะนั้น เวลาไปไหนด้วยกันสามคน พวกเราก็มักจะใช้รถของเควิน
วันหนึ่งพวกเราไปเซ็นทรัลกัน
ตอนขับเข้าลานจอดรถ มีพนักงานรักษาความปลอดภัยผู้หญิงอยู่ที่ป้อมแจกบัตร
พอเควินลดกระจกลง พนักงานก็ยิ้ม ยื่นบัตรให้ แล้วพูดว่า
“สวัสดีค่ะ เชิญค่ะ”
เควินรับบัตรมา ปิดกระจกรถ ก่อนจะหันมายิ้มให้ฉันที่นั่งอยู่ข้าง ๆ
“เห็นป่ะ พนักงานเค้ายิ้มให้เราด้วย”
“อืม?”
“ผู้ชายมีรถ ผู้หญิงที่ไหนก็ชอบ”
...
ฮัลโหล เควินคะ
ใจเย็นก่อนค่ะ
เขาทำงานบริการค่ะ
วันหนึ่งมีรถผ่านป้อมตั้งกี่ร้อยคัน เขาก็ยิ้มให้ลูกค้าทุกคนนั่นแหละ!
**สิ่งที่คุณเพิ่งได้รับเมื่อสักครู่นี้คือบัตรจอดรถค่ะ ไม่ใช่จดหมายรัก!!**
แต่เควินดูมั่นใจในทฤษฎีของตัวเองมากค่ะ
ส่วนฉันก็ไม่ได้คิดจะขัดอะไร
เพราะดูแล้วคงไม่มีประโยชน์
หมาบ้านนี้กินดีกว่าฉันอีกค่ะ
บ้านเควินเลี้ยงหมาค่ะ
และหมาบ้านนี้กินดีอยู่ดีมาก หนึ่งในอาหารที่บ้านนี้ซื้อให้หมากินคือไก่เทอริยากิจากเซเว่น แบบที่เขาทำขายให้คนกินนั่นแหละค่ะ
วันหนึ่งฉันเห็นเควินกำลังเตรียมไก่ให้หมา ก็เลยแซวเล่น
“โห หมาบ้านเควิน กินหรูกว่าเราอีกอ่ะ แย่งหมากินได้ป่ะเนี่ย”
เควินหันมามองหน้าฉันแบบลำบากใจนิดหน่อย ก่อนจะตอบกลับด้วยท่าทางเกรงใจสุด ๆ ว่า
“ไม่ได้หรอก เดี๋ยวหมาเราไม่อิ่ม”
อ๋อ.. ค่ะ
มึงรู้จักคำว่าพูดเล่นมั้ยห๊ะ!!
ดูเหมือนน้ำเสียงหยอกเย้าของฉันจะเดินทางไปไม่ถึงเควินเลยแม้แต่นิดเดียว
แต่เอาเถอะค่ะ อย่างน้อยวันนี้ฉันก็ได้รู้ว่า ระหว่างเพื่อนที่กำลังเล่นมุกกับหมาที่กำลังรอกินไก่เทอริยากิ...
**เควินเลือกหมาค่ะ**
คำปฏิเสธที่ถูกมองข้าม
จำมื้อไข่พะโล้ 50 ฟองได้ไหมคะ
หลังจากวันนั้น พอฉันกลับถึงบ้าน เควินก็โทรมาหา
เราคุยเรื่องงานกันสักพัก อยู่ ๆ เควินก็ถามฉันด้วยน้ำเสียงมั่นอกมั่นใจว่า
“เธอชอบเราใช่ป่ะ?”
“ห๊ะ?”
“วันนี้เธอตักข้าวให้เราด้วย เธอชอบเราใช่ป่ะ?”
“เปล่านะ”
“อืม เราจะลองเดทกันดูก็ได้นะ”
...
เดี๋ยวนะคะ
ฉันตักข้าวให้เควิน
ฉันก็ตักข้าวให้แดเนียลด้วย!
แล้วแดเนียลยังเป็นคนหยิบจานมาให้ทั้งสามคนอีกต่างหาก
ทำไมไม่มีใครคิดว่าฉันชอบแดเนียล หรือแดเนียลชอบเควินบ้างล่ะคะ?!
แล้วที่สำคัญ ฉันเพิ่งตอบไปว่าไม่ได้ชอบ!
แต่เควินกลับบอกว่า “เราจะลองเดทกันดูก็ได้นะ”
พูดเหมือนฉันเพิ่งไปสารภาพรัก แล้วเขากำลังพิจารณารับฉันเป็นแฟนเลยค่ะ
ขอบคุณมากนะคะเควิน
แต่ฉันไม่ได้ยื่นใบสมัคร
ไม่ได้แนบเอกสาร
**แล้วใครให้เธออนุมัติมิทราบคะ?!**
หลังจากนั้นฉันก็พยายามหลีกเลี่ยงการไปไหนมาไหนสองต่อสองกับเควินโดยไม่จำเป็น
เพราะแค่ตักข้าวให้ยังคิดว่าฉันชอบ
ถ้าชวนไปหาหนังสือทำรายงานที่ห้องสมุดกันสองคน เขาจะไม่คิดว่าฉันชวนไปเลือกสถานที่จัดงานแต่งเหรอ?
ฉันไม่อยากเสี่ยงค่ะ
ดูหนังกันไหม?
วันหนึ่งเควินมาชวนฉันไปดูหนัง
ฉันเลยหันไปถามแดเนียล
“แดเนียล ยูไปมั้ย?”
“ไม่อะ ไม่ว่าง” แดเนียลตอบ
อืม
พจนานุกรมกำลังรออยู่สินะ
“เออ งั้นเอาไว้วันหลังเนาะ” ฉันบอกเควิน
เควินมองหน้าฉัน แล้วพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังมาก
“ได้ เดี๋ยวเราจะทำให้เธอดู ว่าไม่ได้มีแค่เธอหรอกที่อยากดูหนังกับเรา”
...
เดี๋ยวนะ
เมื่อกี้ฉันเพิ่งปฏิเสธไปไม่ใช่เหรอ?
แล้วฉันไปบอกตอนไหนว่าอยากดูหนังกับเขา?
คือถ้าเธอจะไปดูหนังกับคนอื่น ฉันก็ไม่ได้ห้ามนะ
จะซื้อเซ็ตป๊อปคอร์นชุดใหญ่เข้าไปกินด้วยก็ได้
แต่ทำไมต้องประกาศเหมือนกำลังจะเอาคืนแฟนเก่าที่เพิ่งบอกเลิกกันด้วยวะ?!
แต่เควินไม่ได้อยู่รอตอบคำถามค่ะ
เขาเดินไปลานจอดรถ ขึ้น Toyota Altis แล้วขับออกไปทางถนนด้านหลังมหาวิทยาลัย ซึ่งมีนักศึกษาเดินกันพลุกพล่าน
ฉันยังยืนอยู่ตรงนั้น
พอเควินขับผ่านนักศึกษาผู้หญิงคนหนึ่ง เขาก็ลดกระจกลงแล้วตะโกนถาม
“เธอ ๆ ไปดูหนังกันมั้ย?”
ขับต่อไปอีกหน่อย เจอผู้หญิงอีกคน
“เธอ ไปดูหนังกันมั้ย?”
แล้วก็อีกคน
แล้วก็อีกคน
...
เดี๋ยวก่อนนะเควิน
นี่คือการขอเดทแบบ drive-thru เหรอ?
คือฉันเข้าใจว่าเธออยากพิสูจน์อะไรบางอย่าง
แต่การขับรถตะโกนชวนผู้หญิงที่เดินผ่านไปมาดูหนังนี่ เป็นแผนที่คิดมาดีแล้วใช่ไหมคะ?
และทั้งหมดนี้เกิดขึ้นต่อหน้าฉันด้วยนะคะ
คนที่ไม่ได้อยากไปดูหนังกับเธอตั้งแต่แรก!
เขาทำแบบนั้นต่อไปเรื่อย ๆ จนรถลับสายตา
ส่วนแดเนียลไหวตัวทัน ชิ่งหนีไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้
เหลือฉันเพียงคนเดียวที่ยังยืนบื้ออยู่ตรงนั้น
...
อ๋อ
ตอนนี้เข้าใจแล้วค่ะ ว่าทำไมแดเนียลถึงได้เกรด 4.00 ส่วนฉันได้แค่ 3.9
ไม่ได้หึง
ไม่ได้เสียใจ
และไม่ได้เสียดายโอกาสไปดูหนังกับเควินเลยแม้แต่น้อย
สิ่งเดียวที่ฉันกำลังคิดอย่างจริงจังในเวลานั้นก็คือ...
**จะทำอย่างไรดี ไม่ให้ใครแถวนั้นรู้ว่ากูรู้จักกับผู้ชายใน Toyota Altis คันนั้น!!!**
- 1
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
