นิทานแห่งความหลงผิด
ในโลกใบนี้ กิเลสและความโลภของมนุษย์มักเดินทางคู่ไปกับความกล้าหน้าด้านเสมอ แต่น่าแปลกที่ในประวัติศาสตร์ กลับมีคนบางประเภทที่ไม่ได้เพียงแค่โลภ แต่ยังห่อหุ้มความโลภนั้นด้วย “ความหลงผิดอย่างกู้ไม่กลับ”
และเรื่องราวของชายสองคนจากคนละซีกโลกที่นำมาเสนอนี้ พิสูจน์ให้เห็นว่า “คนแบบนี้ไม่ได้มีแค่คนเดียวในโลก”
เฮนรี โจนส์ กับคดีฟ้องร้องที่ไม่เคยจบสิ้น
ณ เมืองใหญ่ฝั่งตะวันออกของอเมริกา ในยุคที่คฤหาสน์หรูหราเรียงรายสร้างขึ้นด้วยอิฐแดง และประดับประดาด้วยของมีค่า
เสียงกวาดขยะตามริมฟุตบาทถูกแทนที่ด้วยเสียงลากรองเท้าหนังฉีกขาดของชายร่างผอมเกร็งนามว่า เฮนรี โจนส์ (Henry Jones)
ในมือของโจนส์ไม่ได้ถือกระเป๋าเดินทางหรือสินค้า หากแต่เป็นม้วนกระดาษเก่าๆ ที่พันด้วยเชือกฟางปานจะขาด ดวงตาของเขาแดงขุ่น มองดูคฤหาสน์หลังใหญ่ของตระกูลขุนนางเก่าและเศรษฐีตระกูลเชอร์แมนด้วยสายตาของ “เจ้าของที่แท้จริง“
“คฤหาสน์หลังนั้น… ที่ดินตรงนั้น ทั้งหมดมันคือของข้า!” โจนส์พึมพำกับเสมียนศาลผู้มีสีหน้าเหน็ดหน่าย “พวกมันปลอมสูติบัตร!
เรื่องราวของโจนส์เริ่มขึ้นเมื่อเขาเกิดความคิดว่า เขาคือทายาทสายตรงที่หายสาบสูญไปของตระกูลมหาเศรษฐี เขาสร้างนิยายในหัวขึ้นมาเป็นฉากๆ ว่าตนถูกลักพาตัวไปตั้งแต่เด็ก และสิทธิ์ในทรัพย์สินมหาศาลต้องตกเป็นของเขาแต่เพียงผู้เดียว
เมื่อเขาเริ่มยื่นฟ้องต่อศาล ทนายฝ่ายจำเลย(ตระกูลเชอร์แมน)ได้นำหลักฐานมาแสดง อย่างชัดเจน เพื่อพิสูจน์ว่าโจนส์เป็นเพียงชายธรรมดาที่ไม่ได้มีความเกี่ยวข้องใดๆ ทางสายเลือดเลยแม้แต่น้อย แต่ทว่า… คำตัดสินของศาลกลับไม่เคยหยุดโจนส์ได้
“พวกแกถูกพวกมันซื้อตัวไปแล้ว! เอกสารพวกนั้นคือของปลอม!” โจนส์ตะโกนลั่นห้องพิจารณาคดี
เมื่อแพ้คดีในศาลแรก เขาก็ย้ายไปยื่นฟ้องที่ศาลเมืองถัดไป เมื่อไม่มีเงินจ้างทนาย เขาก็จับแท่งถ่านเขียนคำฟ้องลงบนกระดาษห่อขนมปัง ยื่นเรื่องซ้ำแล้วซ้ำเล่า เปลี่ยนชื่อคดี เปลี่ยนตัวจำเลย แต่จุดประสงค์ยังเหมือนเดิม คือ
การยึดเอาสมบัติของคนอื่นมาเป็นของตน
วันเวลาผ่านไปนับสิบปี โจนส์กลายเป็นตัวฮาและตัวประหลาดประจำเมือง เด็กๆ วิ่งไล่หลังเขาพลางหัวเราะร่า ผู้คนในตลาดเบือนหน้าหนีด้วยความขยะแขยง เพราะรู้ดีว่าหากปล่อยให้เขาเข้าใกล้ เขาจะเริ่มด่าทอและอ้างว่าเสื้อผ้าหรือกระเป๋าเงินของคนอื่นเป็นของเขา
สุดท้าย ศาลหมดความอดทนและตราหน้าเขาเป็น “ผู้ฟ้องร้องอันเป็นภัยสังคม” พร้อมสั่งห้ามไม่ให้เขายื่นฟ้องคดีใดๆ อีก
โจนส์ที่ไร้ซึ่งที่ยืนในสังคม ถูกนำตัวไปขังไว้ในสถานคุ้มครองผู้จิตวิกลจริตแห่งรัฐ เขาใช้ชีวิตอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมแคบๆ เล็บขูดขีดกำแพงเป็นข้อความฟ้องร้องที่ไม่มีวันได้รับการเปิดอ่าน จนกระทั่งลมหายใจสุดท้ายสิ้นสุดลง
พฤติกรรมหน้าด้าน รั้นที่จะเอาของคนอื่นด้วยข้ออ้างข้างๆ คูๆ และสร้างโลกจินตนาการขึ้นมาหลอกตัวเองจนเป็นที่รังเกียจ อาจฟังดูเหมือนโศกนาฏกรรมของชายบ้าคนหนึ่ง… แต่ทว่า คนแบบนี้ไม่ได้มีแค่คนเดียวในโลก!
ในอีกซีกโลกหนึ่ง ณ ประเทศอังกฤษ ยุควิกตอเรีย ชายอีกคนหนึ่งได้ลุกขึ้นมาทำสิ่งเดียวกัน แต่มาในรูปแบบที่ใหญ่โตและตลบแตลงยิ่งกว่า นั่นคือเรื่องราวของจอมแอบอ้างแห่งทศวรรษ…
อาร์เธอร์ ออร์ตัน กับละครโรงใหญ่แห่งตระกูลติชบอร์น
ณ ท่าเรืออันเนืองแน่นของลอนดอน ชายร่างท้วม สวมเสื้อผ้าปานกลาง แต่มียศตำแหน่งอ้างตนว่าเป็น “เซอร์โรเจอร์ ติชบอร์น” ทายาทมหาเศรษฐีผู้หายสาบสูญไปในเหตุการณ์เรืออับปางเมื่อหลายปีก่อน ได้เดินทางกลับมาเพื่อ “อ้างสิทธิ์ในทรัพย์สมบัติและมรดกทั้งหมด”
แต่แท้จริงแล้ว ชายผู้นี้คือ อาร์เธอร์ ออร์ตัน (Arthur Orton) ชายคนขายเนื้อจากออสเตรเลีย ผู้ซึ่งบังเอิญรู้เรื่องราวความทรมานของมารดาตระกูลติชบอร์นที่ยังคงหวังว่าลูกชายจะรอดชีวิต ออร์ตันจึงตัดสินใจเดินหน้าสวมรอยอย่างหน้าด้านๆ
“ข้าคือลูกชายของท่าน” ออร์ตันส่งจดหมายไปหาผู้เป็นแม่
“ข้าจำเรื่องราวในอดีตได้ไม่มากนักเพราะหัวกระทบกระแทก แต่ข้าคือทายาทตัวจริง”
ความน่าประหลาดใจและข้างๆ คูๆ ของออร์ตันมีอยู่เต็มไปหมด: เซอร์โรเจอร์ตัวจริง พูดภาษาฝรั่งเศสได้อย่างคล่องแคล่วและรูปร่างผอมบาง แต่ออร์ตัน พูดภาษาฝรั่งเศสไม่ได้เลยสักคำ แถมยังมีน้ำหนักตัวมากกว่าตัวจริงถึงสองเท่า!
เมื่อถูกซักถามในศาล ออร์ตันกลับอ้างข้างๆ คูๆ ว่า “สภาพอากาศและอาหารในต่างแดนทำให้ข้าลืมภาษาและอ้วนขึ้น“
เขาแต่งเรื่องราวโกหกต่างๆขึ้นมาตอบคำถาม แม้จะถูกจับโกหกได้นับครั้งไม่ถ้วน แต่เขาก็ไม่ยอมรับความจริง ยังคงปั้นหน้าหนายืนยันสิทธิ์ในสมบัติของคนอื่นต่อไป
คดีมรดกติชบอร์นกลายเป็นคดีที่ยืดเยื้อและยาวนานที่สุดคดีหนึ่งในประวัติศาสตร์อังกฤษ
ฝ่ายทายาทตัวจริงและทนายความต้องเสียเงินทองมหาศาลในการสู้คดีเพื่อปกป้องสมบัติจากจอมแอบอ้างผู้นี้ และเมื่อหลักฐานทางวิทยาศาสตร์และพยานบุคคลเริ่มแน่นหนาขึ้น ความจริงก็ผ่าลงกลางศาล
ศาลตัดสินว่าออร์ตันเป็น “จอมโกหกและผู้ให้การเท็จ” เขาถูกลงโทษจำคุกเป็นเวลา 14 ปี
แต่น่าเวทนาและน่าขยะแขยงยิ่งนัก…
แม้หลังจากพ้นโทษออกมาจากคุก ออร์ตันในวัยชราก็ยังคงเดินสายขึ้นพูดตามร้านเหล้า อ้างตนเองว่าเป็นทายาทตระกูลติชบอร์นเพื่อขอเศษเงินจากผู้คน เขาใช้ชีวิตที่เหลืออยู่อย่างสิ้นเนื้อประดาตัว ถูกสังคมประณามว่าเป็นโจรแอบอ้าง และตายไปในสภาพคนที่ไร้ซึ่งเกียรติยศและที่ยืนในสังคมอย่างแท้จริง
ทั้ง เฮนรี โจนส์ และ อาร์เธอร์ ออร์ตัน คือภาพสะท้อนของมนุษย์ที่ถูกความโลภและความหลงผิดกัดกินจนหมดสิ้นความเป็นคน ตั้งใจโกหกจนกู้ไม่กลับ ท้ายที่สุดก็มีจุดจบเดียวกันคือ “การตกเป็นตัวกักขฬะที่สังคมรังเกียจ”
เรื่องราวของพวกเขาส่งเสียงเตือนมาจากอดีตว่า
ทรัพย์สินของผู้อื่นที่ได้มาด้วยการแอบอ้าง การฟ้องร้องเท็จ หรือข้ออ้างข้างๆ คูๆ นั้น อาจสร้างความเดือดร้อนให้เจ้าของจริงได้ชั่วคราว… แต่สุดท้ายแล้ว มนุษย์ที่หากินบนความหน้าด้านและความเห็นแก่ได้ จะไม่เหลืออะไรเลย แม้กระทั่ง “ผืนดิน” ให้ตนเองยืนได้อย่างภาคภูมิในท้ายที่สุด
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
