✨ข้อมูลเตรียมเข้า Book Club แบบ Online แนะนำหนังสือ “มดไม่ขึ้นโรงน้ำตาล”🐜
ข้อมูลนี้วินดารวบรวมไว้เป็นข้อมูลที่จะนำไปเล่าใน Book Club แบบ Online อยากเก็บไว้เป็นเรื่องราวดีดีค่ะ
สวัสดีค่ะ ชื่อวินดา เป็นชื่อที่เรียกกันใน Blockdit จนมาถึงใน IG ค่ะ
ขอบคุณที่ชวนมาร่วมกิจกรรม Book Blub วันนี้ ดีใจและตื่นเต้นมากเลยค่ะ
วันนี้ขอมาแชร์หนังสือ “มดไม่ขึ้นโรงน้ำตาล” ผู้เขียน คุณจิก ประภาส ชลศรานนท์ จากสำนักพิมพ์ อิ่มคำ
เรื่องราวในเล่มเหมือนพาเราไปท่องเที่ยว สำรวจ วัฒนธรรม สังคม เพลง ปรัชญา อาหาร ศิลปะ อารยธรรม และหยั่งลึกไปยังจิตใจคน ชวนเรามองโลกในมุมใหม่ที่เราไม่เคยมอง
ซึ่งเรื่องพวกนี้มันขยายมาจากชื่อปกหนังสือ มดไม่ขึ้นโรงน้ำตาล ก็เหมือนถ้าพูดถึงโรงน้ำตาลถ้าเราคิดเผิญๆจะคิดว่าต้องมีมดเต็มไปหมดเลยแน่ๆ แต่จริงๆแล้วด้วยสภาพแวดล้อมในโรงน้ำตาลที่มีกระบวนการผลิตที่ใช้ความร้อนสูงตลอดเวลา และในโกดังเก็บน้ำตาลก็มีความชื้นต่ำมากเพื่อรักษาคุณภาพ เพราะฉะนั้นมดไม่เหมาะจะอยู่ในโรงงานน้ำตาล
เปรียบเทียบเหมือนเราเห็นคนเล่นหุ้นแล้วรวย เราก็คิดว่าเราเล่นบ้างจะได้รวยเหมือนเขา หรือพอแก่ตัวไปหรือเกษียณจะไปใช้ชีวิตอยู่ที่ต่างจังหวัด ทำไร่ ทำสวน อยู่กับธรรมชาติ อากาศดีน่าจะมีความสุข แต่ความจริงแล้วไม่ใช่จะเป็นแบบนั้นเสมอไปมันมีปัจจัยต่างๆมากมายที่จะเป็นเหตุผลว่าใช่หรือไม่
มันทำให้เราเห็นว่ามีหลายสิ่งไม่ได้เป็นอย่างที่เราคิด หรือสรุปเอาเองจากภาพที่มองไม่เห็น อารยธรรมก็เป็นแบบนั้น
สัญญาณแรกที่สะท้อนถึงความเป็นอารยธรรมของสังคมมนุษย์ คือกระดูกต้นขาที่มีรอยแตกหักและได้รับการเยียวยา เพราะไม่เคยมีสัตว์ตัวไหนที่ขาหักจนเดินไม่ได้แล้วมีชีวิตรอดมาจนกระดูกขากลับมาเชื่อมกันสนิทเหมือนมนุษย์
กว่ากระดูกต้นขาจะเชื่อมกันสนิทก็ต้องใช้เวลาประมาณ 6 สัปดาห์ การที่เดินไม่ได้ ขยับไปหาอาหาร กินน้ำไม่ได้นั้นไม่มีชีวิตรอดแน่นอนและจะกลายเป็นอาหารให้สัตว์ต่อไป แต่จากฟอสซิสกระดูกต้นขาที่เชื่อมกันสนิทจนกลับมาเดินได้ ต้องมีคนที่คอยช่วยเหลืออยู่ข้างๆแบกหามไปไหนมาไหน หาอาหารให้ ดูแลให้อยู่รอดปลอดภัยจากสัตว์ต่างๆแน่นอน นั่นคือสัญญาณสำคัญที่บอกว่า อารยธรรมมนุษย์ได้เริ่มขึ้นแล้ว
อาหารญี่ปุ่น เรามองว่ามันเป็นศิลปะ แต่ลึกๆมันมีความหมายมากกว่านั้น เพราะญี่ปุ่นเชื่อว่า “ความงามอยู่ในความไม่สมบูรณ์” (วะบิ-ซะบิ) ชามซุปมิโซะที่ไม่ได้ตกแต่งอะไร จานซาซิมิที่มีปลาอยู่2-3ชิ้น แต่มันสวย เพราะมัน “จริง” เหมือนศิลปะเซน ยิ่งน้อยยิ่งเห็น ยื่งเงียบยิ่งได้ยิน และยิ่งไม่ปรุงยิ่งได้รส
ส่วนอาหารไทยของเราเด่นดังเพราะแผ่นดินเราเป็นอู่วัฒนธรรมมานาน และอารยธรรมของเราคือ “การต้อนรับ”
ที่ไอน์สไตน์บอกว่า จินตนาการสำคัญกว่าความรู้ แต่ถ้าจินตนาการหรือความเห็นนั้นไม่มีความรู้เลยก็ไม่น่าจะใช่ความคิดสร้างสรรค์ ไม่ใช่จินตนาการอะไรก็ได้โดยไม่มีความรู้เรื่องนั้นเลย
เรื่องช่างตัดผมคนอินเดียในรัฐหนึ่งบอกกับลูกค้าว่า “ถ้านายอ่านหนังสือนะ ฉันจะลดราคาค่าตัดผมให้” เพราะเขาอยากให้คนในหมู่บ้านรักการอ่าน และเขาจะพิสูจน์ด้วยการชวนคุยเล่มที่ลูกค้าหยิบมาอ่าน จากคนที่หยิบมาเปิดๆดูๆแต่ไม่อ่านก็เกิดความละอายใจต้องอ่านเพราะอยากได้ลดราคา ต่อมาร้านตัดผมแห่งนี้เหมือนจะกลายเป็นห้องสมุดของหมู่บ้านไปเลย เพราะบางคนก็มานั่งอ่านทั้งๆที่ผมยังไม่ยาวเลย
การเข่นฆ่ากันของชาวรวันดาสู่การนั่งล้อมวงที่สนามหญ้าเพื่อฟังเรื่องราวและหาทางยุติปัญหา
บางทีอารยธรรมอาจไม่ได้หมายถึงการมีอดีตที่รุ่งเรืองเสมอไป อารยธรรมอาจหมายถึง ความสามารถของมนุษย์ในการลุกขึ้นยืนหลังจากจมอยู่กับความมืดมน และตัดสินใจว่าจะสร้างอนาคตที่ต่างจากอดีตอย่างไร
ยุคนี้ไม่ใช่ยุคที่ขาดข้อมูล แต่เป็นยุคที่ขาดความถ่อมตนทางปัญญา ปัญหาของการสนทนาไม่ใช่เด็กหรือผู้ใหญ่ แต่คือโลกที่ให้รางวัลกับความมั่นใจที่ส่งเสียงดัง มากกว่าจะให้รางวัลกับความสงสัยอย่างซื่อสัตย์
คนที่มั่นใจมากเกินไปในสิ่งที่ตัวเองรู้ เมื่อเรามั่นใจว่าเราถูกต้อง 100% เราจะเริ่มมองคนที่เห็นต่างไม่ใช่แค่คิดผิด แต่อาจมองเป็นศัตรูเลยก็ได้
ในเล่มยังมีเรื่องของ Generation, ปรัชญาญี่ปุ่น, ภาษา, เกมกีฬา และอื่นๆให้ได้อ่าน ได้คิด ได้มุมมองใหม่ๆอีก
ถามว่าได้อะไรจากเล่มนี้ สำหรับวินดาได้ความรู้ใหม่ ได้มุมมองใหม่ ได้ความคิดที่การสงสัยจะพาเราตั้งคำถาม และเราจะได้คำตอบในมุมมองใหม่ๆ และอย่าคิดอะไรง่ายๆแล้วด่วนสรุป
💻📖วินดาลง Reels ตอนเตรียมตัวสั้นๆใน
IG : windasharing ไว้ด้วยค่ะ☺️
___
🦋winda
IG : windasharing
IG : winda_read_and_share หนังสือมือสองอ่านเอง
ดูเพิ่มเติมในซีรีส์
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
