ห้าห่วง (五輪)
ตอนที่ 1: หยดเลือดแรกบนทุ่งเซกิงาฮาระ
กลิ่นคาวเลือดชวนสะอิดสะเอียนปะปนกับไอฝนยามรุ่งสาง
นั่นคือสิ่งแรกที่ปลุกทาเคโซให้คืนสติขึ้นมาจากความมืดมิด
ผืนแผ่นดินเซกิงาฮาระอันกว้างใหญ่ไพศาลในยามนี้ มิต่างอันใดกับแดนชำระบาปบนโลกมนุษย์ ซากศพของเหล่านักรบและม้าศึกนอนเกลื่อนกลาดทับถม ราวกับใบไม้ร่วงในฤดูสารท เสียงร้องครางโหยหวนดังแว่วมาตามสายลม หนาวเย็น เสียบแทรกถึงกระดูกดำ
ท่ามกลางมหากาพย์แห่งความพินาศ ร่างของเด็กหนุ่มวัยสิบเจ็ดปีนอนคว่ำหน้าอยู่ใต้กองซากศพ
ทาเคโซขยับนิ้วมือที่แข็งเกร็ง ความเจ็บปวดแล่นไปทั่วสรรพางค์กายราวกับไฟแผดเผา บาดแผลฉกรรจ์ที่สีข้างส่งผลให้ลมหายใจของเขาสั้นกระชั้นและขัดข้อง ทุกครั้งที่สูดอากาศเข้าปอด รสชาติขมคาวของโลหิตในช่องปากก็ทำให้เขาต้องสำลักออกมาอย่างทุรนทุราย
“เรา… ยังไม่ตาย?”
ดวงตาของเขาแห้งผาก สมรภูมิอันยิ่งใหญ่ที่ตัดสินชะตากรรมของแผ่นดินเมื่อวานนี้ ได้บดขยี้ความฝันและความฮึกเหิมของเหล่านักรบจนป่นปี้ กองทัพของตระกูลโทโยโตมิที่เขาเข้าร่วมรบพ่ายแพ้อย่างย่อยยับ เพื่อนพ้องร่วมหมู่บ้านต่างล้มหายตายจากไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงเขารอดชีวิตมาได้ด้วยสัญชาตญาณดิบของสัตว์ป่า
ทาเคโซกัดฟันกรอด ผลักร่างไร้วิญญาณของทหารนายหนึ่งออกไปอย่างยากลำบาก ร่างกายอันบอบช้ำเซถลาล้มลงไปกระแทกกับโคลนตมหนาทึบ
ท้องฟ้าสีเทาหม่น หมอกหนาปกคลุมไปทั่วทุ่งสังหาร ธรรมชาติคล้ายกำลังพยายามกลบเกลื่อนความรุนแรงที่มนุษย์กระทำต่อกัน
ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักหน่วงของม้าศึกพร้อมเสียงพูดคุยก็ดังแว่วมาจากสายหมอก
“ตรวจสอบดูให้ดี! พวกที่ยังไม่ตายจัดการให้หมด อย่าให้เหลือเสี้ยนหนาม!”
เสียงตะโกนสั่งการอันฮึกเหิมของแม่ทัพฝ่ายตระกูลโทคุกาวะดังใกล้เข้ามาทุกที
สัญชาตญาณการเอาตัวรอดกรีดร้องเตือนภัยในหัว ความกลัว ความแค้น และความกระหายที่จะมีชีวิตหลอมรวมเป็นความดุร้าย ทาเคโซก้มลงคว้าดาบคาตานะขึ้นสนิมเขรอะเล่มหนึ่งที่ตกอยู่ข้างกาย มือที่สั่นเทากำด้ามดาบแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาว
คนเราอาจเลือกวิธีเกิดไม่ได้ แต่เลือกวิธีตายได้ ทว่าทาเคโซในยามนี้… ยังไม่อยากตาย!
เขาทรุดกายลงซ่อนตัวอยู่หลังซากม้าศึกตัวใหญ่ อาศัยเงาดำและความหนาทึบของหมอกอำพรางกาย สายตาดุดั่งหมาป่าจับจ้องไปที่เงาร่างของทหารศัตรูสองนายที่กำลังเดินถือหอกยาวตรงเข้ามา… ทีละก้าว… ทีละก้าว…
เสียงหัวใจเต้นโครมครามดังสะท้อนอยู่ในหู มันดังยิ่งกว่าเสียงฝีเท้าของศัตรู
เมื่อร่างของทหารนายแรกก้าวเข้าสู่ระยะสังหาร ทาเคโซไม่รอช้า เขาระเบิดพลังทั้งหมดพุ่งทะยานออกไปดั่งเสือดาวตะครุบเหยื่อ ดาบขึ้นสนิมในมือตวัดฟันฉับเข้าที่ลำคอของทหารนายนั้นอย่างเหี้ยมทาน!
ประกายดาบวาบขึ้น! โลหิตฉีดกระฉูด!
เลือดสีสดพุ่งกระจายรดใบหน้าเปรอะโคลนของเด็กหนุ่ม ทหารผู้เคราะห์ร้ายล้มลงสิ้นใจทันทีโดยไร้โอกาสร้อง ทหารอีกนายหันขวับด้วยความตกใจ เงื้อหอกหมายแทงสวน แต่ทาเคโซพุ่งประชิดตัวในเสี้ยววินาที ถอนดาบแล้วตวัดแทงเข้าที่ลำตัวของศัตรูคนที่สองอย่างไร้ปรานี
พฤติการณ์รวดเร็ว ดุดัน และเถื่อนดิบ!
เสียงร้องโหยหวนขาดหายไปในลำคอ ร่างของทหารคนที่สองทรุดฮวบลงจมกองเลือดตามกันไป
ทาเคโซยืนหอบหายใจโยนตัว ใบหน้าเปรอะเปื้อนคราบเลือดและดินโคลน ดวงตาเบิกโพรงจ้องมองผลงานในมือตนเอง นี่คือหยดเลือดแรกที่เขาปลิดชีพศัตรูด้วยมือตนเองบนทุ่งสังหารแห่งนี้
ทว่าเขายังไม่มีเวลาครุ่นคิด เสียงฝีเท้าของกองกำลังกลุ่มใหญ่กำลังดังใกล้เข้ามา ทาเคโซกำดาบแน่น รีบฉวยเอาเสบียงและน้ำพกติดตัวจากศพ ก่อนจะหันหลังวิ่งหนีฝ่าม่านหมอกออกไปจากทุ่งเซกิงาฮาระอย่างไม่คิดชีวิต
เขาวิ่งโซซัดโซเซผ่านผืนป่าทึบและภูเขาสูงชัน บาดแผลปริแตกส่งผลให้เลือดไหลซึมออกมาอีกครั้ง ทุกก้าวที่เขาก้าวผ่านคือการต่อสู้ระหว่างชีวิตและความตาย ท่ามกลางราตรีที่เริ่มคืบคลานเข้ามาปกคลุม
เวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าใดสุดรู้ เรี่ยวแรงสุดท้ายของทาเคโซดับสูญ ร่างกายอันบอบช้ำล้มฟุบลงกับพื้นดินหน้าซุ้มประตูวัดไม้เก่าแก่แห่งหนึ่ง บรรยากาศเงียบสงบ มีเพียงเสียงลมหายใจรวยรินและสายฝนที่เริ่มโปรยปราย
ในความสลัวรางผ่านม่านน้ำตาและหยาดเหงื่อ สายตาอันพร่ามัวของทาเคโซเหลือบเห็นเงาร่างของชายผู้หนึ่งยืนสงบนิ่งอยู่ใต้ชายคาประตูวัด สวมชุดนักบวชสีเข้ม มือถือไม้เท้าไม้ไผ่ จ้องมองมาที่เขาด้วยแววตานิ่งสงบราวกับดวงตะวันยามเช้า
ทาเคโซพยายามจะยกดาบขึ้นป้องกันตัว แต่มือไม้กลับไร้ความรู้สึก สติสัมปชัญญะค่อยๆ ดับวูบลงในความมืดมิด
ก่อนที่ทุกอย่างจะดับสูญ สิ่งสุดท้ายที่เขาเห็นคือรอยยิ้มอันลึกลับของนักบวชรูปนั้น และเสียงกระซิบแผ่วเบาที่ลอยมาตามสายลม…
“ความตายในสมรภูมิสอนให้รู้ว่า ลมหายใจที่เหลืออยู่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ”
(โปรดติดตามตอนต่อไป)
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
