ตอนที่ 220: สิ่งที่ย้ายได้โดยไม่ต้องจากลา
คืนนั้น หลังจากอีรินช่วยอาเรียปิดหน้าต่างฝั่งตะวันตกเสร็จ เขาไม่ได้กลับมาที่มุมเดิมทันที
เขาหยุดอยู่ตรงชั้นหนังสือกลางห้องสมุดก่อน
ตรงนั้นมีโต๊ะไม้เตี้ยตัวหนึ่งวางอยู่ใกล้ทางเดิน
บนโต๊ะมีหนังสือที่ต้องซ่อมสองเล่ม
ผ้าสีเทาพับหนึ่งผืน
และกล่องไม้เล็กสำหรับใส่ด้ายกับเข็ม
อาเรียกำลังเก็บของอย่างช้า ๆ
นางไม่ได้เก็บทุกอย่างเข้ากล่อง
ไม่ได้ทำให้โต๊ะโล่ง
เพียงหยิบหนังสือเล่มที่อยู่ใกล้ขอบโต๊ะเกินไป
แล้วขยับเข้ามาด้านในเล็กน้อย
“เล่มนั้นต้องย้ายที่หรือ?” อีรินถาม
“คืนนี้น่าจะมีลมผ่านทางเดินมากขึ้น” อาเรียตอบ
“ข้าไม่อยากให้มันตก”
“เจ้าจะเอาไปเก็บที่ชั้นหรือ?”
อาเรียส่ายหน้า
“ยังไม่” นางตอบ
“ข้าแค่เลื่อนมันออกจากขอบโต๊ะ”
อีรินมองหนังสือที่ย้ายเข้ามาเพียงนิดเดียว
“มันยังอยู่ที่เดิมเกือบทั้งหมด”
“ใช่”
“แต่ก็ปลอดภัยกว่าเดิมนิดหนึ่ง”
“ใช่”
อาเรียวางมือบนผ้าสีเทาพับ
“บางครั้งการย้าย ไม่ได้แปลว่าต้องพาอะไรไปไกล” นางกล่าว
“แค่ขยับจากขอบ ก็พอแล้ว”
เมื่ออีรินกลับมาถึงมุมหน้าต่าง แสงด้านนอกก็เป็นสีน้ำเงินเข้มเต็มที่แล้ว
หน้าต่างบานสูงยังเปิดแง้ม
ม่านขาวขยับน้อยกว่าตอนเย็น
หยดน้ำบนกระจกเหลือเพียงเส้นเล็ก ๆ ที่มองเห็นได้เมื่อแสงโคมไกลสะท้อนผ่าน
บนโต๊ะเล็ก หนังสือสีเทายังปิดอยู่
แก้วน้ำสองใบยังวางห่างกัน
กาน้ำสีขาวอยู่ตรงเดิม
กระดาษยังว่าง
ขนนกผลึกสีน้ำเงินแซมทองยังนอนราบอยู่ข้างขอบกระดาษ
อีรินนั่งลงบนเก้าอี้
เด็กในผลึกนั่งอยู่ฝั่งขวาของห้อง
มือเงาถ่านของเขาวางบนเข่าข้างหนึ่ง
มือแสงทองวางบนเข่าอีกข้าง
แสงอุ่นเล็ก ๆ ไม่ส่องไกลเกินฝ่ามือ
ไม่แตะหนังสือ
ไม่ส่องไปยังประตูทางเดิน
“วันนี้ เจ้าไปที่อื่นนานกว่าปกติ” เด็กในผลึกพูด
“ข้าไปช่วยอาเรียปิดหน้าต่าง” อีรินตอบ
“แล้วเจ้ากลับมา”
“ใช่”
เด็กในผลึกมองหนังสือสีเทา
“หนังสือยังอยู่ตรงเดิมไหม?”
อีรินมองโต๊ะ
“อยู่”
“แล้วถ้ามันอยู่ใกล้ขอบโต๊ะเกินไป เจ้าจะย้ายมันไหม?”
อีรินคิดอยู่ครู่หนึ่ง
“อาจย้าย” เขาตอบ
“ถ้ามันเสี่ยงจะตก หรือถ้าน้ำจากหน้าต่างจะถึงมัน”
“แล้วถ้าเจ้าย้าย ข้าจะคิดว่ามันถูกเอาไปหรือเปล่า?”
“เจ้าอาจคิดอย่างนั้นได้ในตอนแรก” อีรินกล่าว
“แต่ข้าบอกเจ้าได้ว่า ข้าย้ายเพื่อดูแลมัน ไม่ใช่เพื่อทำให้มันหาย”
เด็กในผลึกเงียบไป
“ถ้าบางอย่างย้ายจากที่เดิม” เขาพูดช้า ๆ
“มันยังเป็นสิ่งเดิมอยู่ไหม?”
“ยังเป็น”
“แม้เราจะมองไม่เห็นมันในมุมเดิม?”
“ใช่”
“แล้วเราต้องรีบหามันไหม?”
อีรินมองม่านขาวที่ไหวเพียงนิดเดียว
“ถ้าเราจำเป็นต้องใช้ เราค่อยหา” เขาตอบ
“แต่ถ้าเราแค่อยากรู้ว่ามันยังอยู่ ข้าบอกได้ก่อนว่า มันยังอยู่”
ในหน้ากระดาษภาพฝน ทางเดินหินยังเงียบอยู่ใต้แสงค่ำ
เด็กใต้ฝนนั่งอยู่บนพื้นหลังเก้าอี้ไม้ตัวเล็ก
ช่องว่างระหว่างเขากับเก้าอี้ยังชัดเจน
เก้าอี้ยังหันเข้าหากำแพงที่มีรอยฝน
ประตูไม้ซีดที่ปลายทางเดินยังปิดสนิท
น้ำเส้นบางไหลตามรอยแตก
ผ่านใต้เส้นด้ายสีอ่อนที่ไม่แตะเชือกรองเท้า
เลี้ยวรอบก้อนกรวด
ผ่านเม็ดทราย
แล้วแตะขอบใบไม้
คืนนี้ ปลายใบไม้ยังหันเข้าหาน้ำ
แต่ลมอ่อนผ่านเข้ามาจากช่องสูงของทางเดิน
ทำให้ใบไม้เลื่อนไปตามพื้นเปียกเพียงความกว้างของปลายก้าน
มันไม่ได้ลอยไปกับน้ำ
ไม่ได้พลิกกลับ
ไม่ได้เคลื่อนเข้าใกล้เส้นด้ายหรือรองเท้า
มันเพียงเลื่อนจากรอยเปื้อนสีเข้ม
ไปอยู่บนหินสีอ่อนกว่าเล็กน้อย
เด็กผมขาวมองภาพนั้น
“ใบไม้ย้ายแล้ว” เขาพูด
“ใช่” เด็กหญิงผู้จดจำตอบ
“มันไปไกลไหม?”
“ไม่ไกล”
“แล้วมันยังเป็นใบเดิมไหม?”
ผู้เฝ้าคำถามยิ้มบาง ๆ
“ยังเป็นใบเดิม” เขาตอบ
“มันเพียงไม่อยู่ในจุดเดิม”
เด็กผมขาวมองใบไม้ต่อ
“มันไม่ต้องบอกลารอยเดิมก่อนย้ายหรือ?”
“ไม่จำเป็น” เด็กหญิงผู้จดจำกล่าว
“บางครั้งลมพาสิ่งหนึ่งเลื่อนไปเล็กน้อย”
“และสิ่งนั้นก็ยังอยู่ในทางเดินเดิม”
ช่วงสายของคืน เสียงจากหลังประตูเปิดดังขึ้น
“อีริน”
“ข้าอยู่นี่”
“ข้าถามอะไรได้ไหม?”
“ได้”
“ถ้าวันหนึ่งเก้าอี้ของเจ้าต้องย้าย” เด็กคนนั้นถาม
“เจ้าจะยังนั่งใกล้หน้าต่างไหม?”
อีรินมองเก้าอี้ไม้ของตน
“อาจนั่งใกล้หน้าต่าง” เขาตอบ
“หรืออาจนั่งที่อื่น ถ้าต้องให้คนอื่นผ่าน หรือถ้าพื้นตรงนี้เปียกเกินไป”
“แล้วถ้าเจ้าไม่ได้นั่งตรงเดิม?”
“ข้าก็ยังเป็นข้า”
“แต่ตรงนั้นจะว่าง”
“ใช่”
“และถ้าข้าเห็นที่ว่าง ข้าจะคิดว่าเจ้าหายไปหรือเปล่า?”
อีรินนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง
“เจ้าคิดอย่างนั้นได้” เขาตอบอย่างอ่อนโยน
“แล้วเจ้าก็ถามได้”
“แต่ที่ว่างไม่ได้ตอบทุกอย่างแทนเราเสมอไป”
ด้านในเงียบไป
“แล้วเจ้าจะบอกก่อนย้ายไหม?”
“ถ้ามีเวลาบอก ข้าจะบอก” อีรินตอบ
“แต่บางครั้งสิ่งต่าง ๆ ต้องขยับก่อนที่เราจะอธิบายหมด”
“ในตอนนั้น ข้าจะพยายามกลับมาบอกเท่าที่บอกได้”
เด็กในผลึกก้มมองมือของตนเอง
“การบอก ไม่ใช่สัญญาว่าจะไม่มีอะไรเปลี่ยน”
“ไม่ใช่”
“มันคือการไม่ปล่อยให้คนอื่นเดาอยู่คนเดียว”
“ใช่”
เรนาอยู่ที่โต๊ะไกลออกไป
คืนนี้นางยกแจกันดอกไม้ป่าสีขาวออกจากใต้แนวลม
แล้ววางไว้ถัดจากเดิมเพียงฝ่ามือเดียว
น้ำในแจกันไม่กระเพื่อมมาก
ดอกไม้ไม่ได้หันไปหาใคร
ยังอยู่ไกลจากประตูเช่นเดิม
เด็กในผลึกมองตาม
“เจ้าย้ายดอกไม้” เขาพูด
“ใช่” เรนาตอบ
“เพราะมันอยู่ผิดที่หรือ?”
“ไม่” นางตอบ
“มันอยู่ดีอยู่แล้ว”
“แต่ตรงนั้นลมแรงขึ้นนิดหนึ่ง”
“แล้วตอนนี้มันอยู่ที่ใหม่”
“ใช่”
“เจ้าจะย้ายกลับไหม?”
“ถ้าพรุ่งนี้ลมเบาลง ข้าอาจย้ายกลับ” เรนากล่าว
“หรืออาจไม่ย้าย”
“คืนนี้ แค่ตรงนี้เหมาะกว่า”
เด็กในผลึกพยักหน้า
“ไม่ใช่ทุกการย้ายต้องเป็นตลอดไป”
“ใช่”
อาเรียเดินผ่านโต๊ะข้างหน้าต่างพร้อมกล่องไม้เล็กในมือ
ด้ายเงินของนางยังวางหลวมอยู่บนโต๊ะฝั่งตะวันตก
ปลายด้ายที่เคยใกล้ขอบโต๊ะถูกเลื่อนเข้ามาแล้ว
มันยังเป็นเส้นโค้งเปิด
ยังไม่พัน
ยังไม่ถูกม้วน
ยังไม่เชื่อมกับสิ่งใด
เด็กในผลึกมองตามนาง
“อาเรียย้ายปลายด้าย” เขาพูด
“ใช่” อีรินตอบ
“แต่ไม่ย้ายทั้งเส้น”
“ใช่”
“เพราะบางครั้ง แค่ปลายด้านหนึ่งก็พอ”
“ใช่”
เมื่อใกล้ถึงเวลาพัก อีรินลุกจากเก้าอี้
เขามองหนังสือสีเทา
จากนั้นมองขอบโต๊ะที่อยู่ห่างจากหนังสือพอสมควร
คืนนี้ หนังสือไม่เสี่ยงจะตก
ไม่มีน้ำใกล้เข้ามา
ลมที่หน้าต่างไม่แรงพอจะพามันเลื่อน
เขาจึงไม่ย้ายมัน
อีรินหันไปทางประตูเปิด
“ข้าจะกลับไปพักแล้ว” เขาพูด
“คืนนี้ หนังสือยังอยู่ตรงเดิม”
ด้านในเงียบอยู่พักหนึ่ง
“เพราะมันไม่ต้องย้ายหรือ?” เด็กคนนั้นถาม
“ใช่”
“ไม่ใช่เพราะมันถูกห้ามย้าย?”
“ไม่ใช่”
“แล้วถ้าพรุ่งนี้ต้องย้าย?”
“เราดูอีกครั้ง” อีรินตอบ
“ถ้าต้องย้าย เราก็ย้ายเท่าที่จำเป็น”
เด็กในผลึกหลับตาลงช้า ๆ
“ใบไม้เลื่อนไปนิดเดียว” เขาพูด
“หนังสืออยู่ที่เดิม”
“ดอกไม้ย้ายเพราะลม”
“และด้ายถูกเลื่อนจากขอบโต๊ะ”
“ใช่”
“ทุกอย่างไม่ได้ต้องทำเหมือนกัน”
“ไม่ต้อง”
อีรินเดินออกจากมุมหน้าต่าง
เก้าอี้ของเขาว่างลง
หนังสือสีเทายังปิดอยู่ใกล้หน้าต่าง
ดอกไม้ขาวอยู่ในตำแหน่งใหม่เพียงเล็กน้อย
ปลายด้ายเงินอยู่ห่างจากขอบโต๊ะ
และในหน้ากระดาษภาพฝน ใบไม้ยังอยู่ในทางเดินเดิม
มันเพียงอยู่บนหินคนละแผ่นกับเมื่อก่อน
คืนนี้
ไม่มีใครต้องกล่าวคำลาให้กับจุดเดิม
เพราะการขยับเพียงเล็กน้อย
ไม่ได้ทำให้สิ่งใด
ต้องจากไป
ดูเพิ่มเติมในซีรีส์
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
