ตอนที่ 219: สิ่งที่เลือกวางไว้ข้างเดิม
เย็นวันนั้น ห้องสมุดค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นสีน้ำเงินเข้มโดยไม่มีใครสั่งให้มันเปลี่ยน
แสงสุดท้ายจากหน้าต่างบานสูงเลื่อนไปบนพื้นสีขาว
ผ่านขาเก้าอี้ของอีริน
ผ่านขอบโต๊ะเล็ก
แล้วจางลงตรงพื้นที่ว่างระหว่างโต๊ะกับทางเดิน
หน้าต่างยังเปิดแง้มเพียงนิดเดียว
ม่านขาวเคลื่อนช้าจนแทบดูเหมือนไม่ได้เคลื่อน
หยดน้ำบางบนกระจกเหลืออยู่ไม่กี่หยด
ไม่มีฝนตกอีกแล้ว
อีรินนั่งอยู่ข้างหน้าต่างตามเดิม
มือทั้งสองพักอยู่บนตัก
หนังสือสีเทายังปิดบนโต๊ะ
แก้วน้ำสองใบยังวางห่างกัน
กาน้ำสีขาว ขนนกผลึก และกระดาษเปล่ายังอยู่ตรงเดิม
ไม่มีสิ่งใดถูกเปิด
ไม่มีสิ่งใดถูกเก็บซ่อน
เด็กในผลึกนั่งอยู่บนเก้าอี้อีกฝั่งหนึ่งของห้อง
มือเงาถ่านพักบนเข่าข้างซ้าย
มือแสงทองพักบนเข่าข้างขวา
แสงอุ่นเล็ก ๆ อยู่เฉพาะในฝ่ามือของเขา
ไม่ส่องไปทางประตู
ไม่ส่องหาหนังสือ
และไม่พยายามทำให้ทั้งห้องสว่างขึ้น
“วันนี้ หนังสือยังอยู่ใกล้หน้าต่าง” เด็กในผลึกพูด
“ใช่” อีรินตอบ
“แล้วมันยังปิดอยู่”
“ใช่”
เด็กในผลึกเงียบไปครู่หนึ่ง
“ถ้าพรุ่งนี้ เจ้าย้ายมันไปอยู่ที่อื่นล่ะ?”
อีรินมองหนังสือสีเทา
“ข้าอาจย้าย หรืออาจไม่ย้าย” เขาตอบ
“แต่ถ้าข้าย้าย ข้าจะไม่ย้ายเพราะมันเป็นสิ่งที่ต้องถูกซ่อน”
“แล้วเจ้าจะย้ายเพราะอะไร?”
“เพราะบางครั้ง โต๊ะต้องใช้วางสิ่งอื่น” อีรินกล่าว
“หรือเพราะหนังสือควรอยู่ในที่ที่ปลอดภัยกว่า”
“หรือเพราะข้าอยากให้มันอยู่ใกล้มือในวันหนึ่ง”
เด็กในผลึกพยักหน้าช้า ๆ
“งั้นที่ของสิ่งหนึ่ง เปลี่ยนได้” เขาพูด
“โดยไม่ใช่การไล่มันออกไป”
“ใช่”
ในหน้ากระดาษภาพฝน ทางเดินหินยังชื้นเย็น
เด็กใต้ฝนนั่งอยู่บนพื้นหลังเก้าอี้ไม้ตัวเล็ก
เก้าอี้ยังหันไปทางกำแพงที่มีรอยฝน
ช่องว่างระหว่างเด็กกับเก้าอี้ยังว่างชัดเจน
ประตูไม้ซีดที่ปลายทางเดินยังปิดสนิท
เส้นด้ายสีอ่อนยังอยู่ใกล้รองเท้า
แต่ไม่แตะเชือกรองเท้า
น้ำไหลตามรอยแตก เลี้ยวรอบก้อนกรวด ผ่านเม็ดทราย และไปแตะขอบใบไม้
ปลายใบไม้ยังหันเข้าหาน้ำ
แต่ในเย็นวันนี้ เงาของใบไม้ยาวขึ้นบนพื้นเปียก
โดยที่ใบไม้เองไม่ได้ขยับ
เด็กผมขาวมองภาพนั้น
“เงาของมันเปลี่ยน” เขาพูด
“ใช่” เด็กหญิงผู้จดจำตอบ
“แต่ใบไม้ไม่ได้เปลี่ยนที่”
“ใช่”
“แล้วอะไรเปลี่ยน?”
ผู้เฝ้าคำถามตอบเบา ๆ
“แสงเปลี่ยน”
“และเมื่อแสงเปลี่ยน บางสิ่งอาจดูไม่เหมือนเดิม ทั้งที่มันยังอยู่ตรงเดิม”
เด็กผมขาวคิดอยู่ครู่หนึ่ง
“งั้นเราไม่ต้องรีบย้ายใบไม้ เพียงเพราะเงาของมันยาวขึ้น”
“ไม่ต้อง”
ช่วงหนึ่ง เสียงจากหลังประตูเปิดดังขึ้น
“อีริน”
“ข้าอยู่นี่”
“หนังสืออยู่ตรงเดิมใช่ไหม?”
“อยู่”
“ถ้ามันอยู่ตรงเดิมคืนนี้” เสียงนั้นถามช้า ๆ
“พรุ่งนี้ ข้าจะยังจำได้ว่ามันเคยอยู่ตรงนั้นไหม?”
อีรินมองขอบปกหนังสือที่สะท้อนแสงสีเงินอ่อน
“เจ้าอาจจำได้” เขาตอบ
“หรืออาจจำได้เพียงบางส่วน”
“แต่ถ้าเจ้าจำไม่ได้ทั้งหมด ก็ไม่ได้แปลว่าสิ่งที่เกิดขึ้นคืนนี้ไม่จริง”
ด้านในเงียบไป
“ข้าไม่ต้องจำทุกอย่างหรือ?”
“ไม่ต้อง”
“แล้วถ้าข้าจำแค่หนังสือปิดอยู่ข้างหน้าต่าง?”
“แค่นั้นก็เป็นสิ่งที่เจ้าจำได้” อีรินตอบ
“เราไม่จำเป็นต้องทำให้ความทรงจำใหญ่กว่าที่มันเป็น”
เด็กในผลึกมองหนังสือสีเทา
“เขาไม่ต้องจำว่ามีภาพอะไรข้างใน” เด็กในผลึกพูด
“เขาจำได้ว่ามันไม่ได้ถูกซ่อน”
“ใช่” อีรินตอบ
เรนาอยู่ที่โต๊ะของตนเองใกล้หน้าต่างอีกฝั่ง
ดอกไม้ป่าสีขาวยังอยู่ในแจกันใส
นางไม่ได้เปลี่ยนน้ำ
ไม่ได้ขยับดอกไม้
เพียงวางผ้าสีเทาที่พับเรียบร้อยไว้ใต้หนังสือของตน
เด็กในผลึกมองตาม
“เจ้าวางผ้าไว้ใต้หนังสือทำไม?” เขาถาม
“เพื่อกันความชื้นจากโต๊ะ” เรนาตอบ
“คืนนี้อากาศยังชื้นอยู่บ้าง”
“แล้วหนังสือยังอยู่เล่มเดิม?”
“อยู่”
“แต่มีผ้าอยู่ใต้มัน”
“ใช่”
เด็กในผลึกนิ่งไปครู่หนึ่ง
“เจ้าดูแลมัน” เขาพูด
“โดยไม่ต้องเอามันไปจากตรงนั้น”
“ใช่”
อาเรียอยู่ใกล้ชั้นหนังสือฝั่งตะวันตก
นางหยิบด้ายเงินที่วางหลวมบนโต๊ะขึ้นมาชั่วครู่
ไม่ได้ม้วนเก็บ
ไม่ได้ผูกมันเข้ากับสิ่งใด
นางเพียงเลื่อนปลายด้ายออกจากขอบโต๊ะ
แล้ววางกลับลงเป็นเส้นโค้งอ่อน ๆ
เด็กในผลึกเห็นพอดี
“เจ้าขยับมัน” เขาพูด
“ใช่”
“แต่มันยังไม่ถูกเก็บ”
“ใช่”
“และยังไม่ถูกผูก”
“ใช่”
อาเรียยิ้มบาง ๆ
“บางครั้ง เราเปลี่ยนตำแหน่งเล็กน้อย” นางกล่าว
“เพื่อไม่ให้สิ่งหนึ่งตกลงไป”
“โดยไม่จำเป็นต้องเปลี่ยนสิ่งนั้นให้เป็นอย่างอื่น”
เมื่อแสงนอกหน้าต่างกลายเป็นสีน้ำเงินเข้ม โคมไกล ๆ ในห้องสมุดค่อย ๆ สว่างขึ้น
แต่โคมอำพันเล็กในทางเดินยังคงดับ
ประตูไม้เก่ายังเปิด
พื้นระหว่างโคมกับธรณียังว่าง
ไม่มีใครเข้าใกล้
ไม่มีใครพยายามทำให้ทางเดินมีความหมายมากกว่าที่มันเป็น
อีรินลุกจากเก้าอี้
เขาไม่แตะหนังสือสีเทา
ไม่ย้ายมัน
ไม่เปิดมัน
เพียงมองมันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหันไปทางประตูเปิด
“ข้าจะไปช่วยอาเรียปิดหน้าต่างฝั่งตะวันตก” เขาพูด
“หลังจากนั้น ข้าจะกลับไปพัก”
ด้านในเงียบอยู่ครู่หนึ่ง
“หนังสือจะอยู่ข้างหน้าต่าง?” เสียงนั้นถาม
“คืนนี้ อยู่”
“ปิดอยู่?”
“ปิดอยู่”
“แล้วพรุ่งนี้ล่ะ?”
อีรินมองม่านขาวที่ไหวช้า ๆ
“พรุ่งนี้ เราจะดูอีกครั้ง” เขาตอบ
“คืนนี้ มันอยู่ตรงนี้ก็พอ”
เด็กในผลึกหลับตาลงช้า ๆ
“บางอย่างอยู่ข้างเดิม” เขาพูด
“ไม่ใช่เพราะมันถูกสั่งให้อยู่”
“แต่เพราะคืนนี้ ไม่มีเหตุให้ต้องย้าย”
“ใช่” อีรินตอบ
เขาเดินออกจากมุมหน้าต่าง
เก้าอี้ของเขาว่างลงอีกครั้ง
แต่หนังสือยังอยู่บนโต๊ะ
ปิดอยู่ใกล้หน้าต่าง
ไม่ถูกเปิด ไม่ถูกซ่อน และไม่ถูกเฝ้าตลอดเวลา
ในหน้ากระดาษภาพฝน
เงาของใบไม้ยังยาวขึ้นตามแสงที่ลดลง
แต่ใบไม้ยังอยู่ที่เดิม
และในคืนนั้น
ไม่มีใครจำเป็นต้องรู้ว่า
พรุ่งนี้สิ่งต่าง ๆ จะอยู่ตรงไหน
เพราะคืนนี้
สิ่งที่ควรอยู่ใกล้
ก็ได้อยู่ใกล้แล้ว
ดูเพิ่มเติมในซีรีส์
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
