ตอนที่ 218: สิ่งที่ไม่ต้องเปิดเพื่อจะอยู่ใกล้
เช้าวันนั้น อีรินมาถึงห้องสมุดก่อนแสงจะเต็มพื้น
นอกหน้าต่างยังเป็นสีฟ้าเงินอ่อน
หยดน้ำเส้นบางบนกระจกเหลืออยู่ประปราย
ช่องหน้าต่างเปิดแง้มเพียงเล็กน้อย
ม่านขาวจึงขยับช้า ๆ ราวกับยังไม่ตัดสินใจว่าจะปล่อยลมเข้ามามากแค่ไหน
เก้าอี้ของอีรินอยู่ตรงเดิม
หนังสือสีเทาบนโต๊ะยังปิด
กระดาษขาวยังว่าง
ขนนกผลึกสีน้ำเงินแซมทองยังนอนราบ
กาน้ำสีขาวอยู่ข้างแก้วน้ำสองใบที่วางห่างกันอย่างเดิม
โคมอำพันในทางเดินยังดับ
ประตูไม้เก่ายังเปิด
แต่ไม่มีใครอยู่ที่ธรณี
ไม่มีเงาเคลื่อนออกมาจากความมืด
และไม่มีใครเดินเข้าไปตรวจดูด้านใน
อีรินนั่งลง วางมือไว้บนตัก แล้วมองหนังสือสีเทาอยู่พักหนึ่ง
เด็กในผลึกนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม
มือเงาถ่านของเขาพักบนเข่าข้างหนึ่ง
มือแสงทองอีกข้างวางอยู่บนเข่าอีกข้าง
แสงนั้นนิ่ง เบา และอยู่ในขอบเขตของมันเอง
“วันนี้ หนังสือยังปิดอยู่” เด็กในผลึกพูด
“ใช่” อีรินตอบ
“เมื่อวาน เราไม่ได้เปิดมัน”
“ใช่”
“แล้ววันนี้ล่ะ?”
อีรินมองปกสีเทา
“วันนี้ เรายังไม่จำเป็นต้องตัดสินตอนนี้” เขาตอบ
“หนังสืออยู่ตรงนี้ก่อนก็ได้”
เด็กในผลึกเงียบไป
“ถ้ามันอยู่ตรงนี้” เขาถาม
“แต่เราไม่เปิด มันอยู่ใกล้เราหรืออยู่ไกล?”
อีรินคิดอยู่ครู่หนึ่ง
“มันอยู่ใกล้ในแบบของมัน” เขาตอบ
“เราเห็นปกของมัน เรารู้ว่ามันอยู่บนโต๊ะ”
“แต่เราไม่ต้องเข้าไปในทุกหน้าของมัน เพื่อให้มันอยู่ใกล้”
เด็กในผลึกก้มมองมือของตัวเอง
“เหมือนคนที่นั่งอยู่ในห้องเดียวกัน” เขาพูด
“แต่ไม่ได้ต้องพูดตลอดเวลา”
“คล้ายกัน” อีรินตอบ
“และถ้าใครอยากอยู่เงียบ ๆ ก็ไม่ได้แปลว่าเขาอยู่ไกล”
ในหน้ากระดาษภาพฝน ทางเดินหินยังชื้นเย็น
ประตูไม้ซีดที่ปลายทางเดินยังปิด
เก้าอี้ไม้เล็กยังหันเข้าหากำแพงที่มีรอยฝน
พื้นที่แห้งข้างเก้าอี้ยังคงว่าง
ร่มที่วาดไม่เสร็จยังพิงอยู่ใกล้ผนัง
เด็กใต้ฝนนั่งอยู่บนพื้นหลังเก้าอี้
ผมเปียกด้านหนึ่งเลื่อนออกจากแก้มเพียงเล็กน้อย
แนวคางเห็นได้ชัดกว่าเดิม
แต่ดวงตายังอยู่ใต้เงาผม
มือข้างหนึ่งพักอยู่บนเข่า
นิ้วโป้งอยู่ห่างจากนิ้วชี้
มืออีกข้างอยู่ใต้ชายผ้าคลุม
เห็นปลายนิ้วสองนิ้วและเงาเบาบางของนิ้วที่สาม
เส้นด้ายสีอ่อนยังอยู่ใกล้รองเท้า
แต่ช่องว่างระหว่างด้ายกับเชือกรองเท้ายังคงชัดเจน
น้ำเส้นบางไหลตามรอยแตก
เลี้ยวผ่านก้อนกรวด
ผ่านเม็ดทราย
แล้วแตะขอบใบไม้
ปลายใบไม้ยังหันเข้าหาน้ำ
วันนี้ แสงที่สะท้อนในแอ่งน้ำเลื่อนขึ้นไปถึงขอบรองเท้าของเด็กใต้ฝนเพียงเล็กน้อย
แล้วหยุดอยู่ตรงนั้น
เด็กผมขาวมองภาพนั้น
“แสงเปลี่ยนที่” เขาพูด
“ใช่” เด็กหญิงผู้จดจำตอบ
“แต่น้ำยังไหลทางเดิม”
“ใช่”
“แล้วใบไม้ยังไม่ลอย”
“ใช่”
ผู้เฝ้าคำถามกล่าวเบา ๆ
“หลายสิ่งอยู่ใกล้กันได้ โดยไม่ต้องทำสิ่งเดียวกัน”
เด็กผมขาวพยักหน้า
“น้ำไหล” เขาพูด
“ใบไม้อยู่นิ่ง”
“แสงเลื่อน”
“ใช่” เด็กหญิงผู้จดจำตอบ
“และไม่มีสิ่งใดต้องรีบเป็นเหมือนสิ่งอื่น”
ช่วงสาย เสียงจากหลังประตูดังขึ้น
“อีริน”
“ข้าอยู่นี่”
มีความเงียบเล็กน้อย ก่อนเสียงนั้นจะถาม
“วันนี้ หนังสืออยู่ใกล้หน้าต่างไหม?”
อีรินมองโต๊ะ
“อยู่ใกล้หน้าต่าง” เขาตอบ
“มันหันไปทางไหน?”
“ปกของมันหันขึ้น” อีรินกล่าว
“ขอบด้านหนึ่งหันเข้าหาหน้าต่าง และอีกด้านอยู่ใกล้กระดาษเปล่า”
“มันไม่ได้หันมาทางประตูใช่ไหม?”
“ไม่”
ด้านในเงียบลง
“ดี” เสียงนั้นพูดเบา ๆ
“ข้าไม่อยากให้มันหันมาทางนี้”
“ได้” อีรินตอบ
“วันนี้ มันไม่หันไปทางนั้น”
“แล้วเจ้าจะเปิดมันหรือ?”
อีรินมองปกสีเทาอีกครั้ง
“วันนี้ ข้ายังไม่อยากเปิด” เขาตอบ
“แต่ข้าจะไม่ย้ายมันไปซ่อน”
“ทำไมไม่ซ่อน?”
“เพราะมันไม่ได้ทำอะไรผิด” อีรินตอบ
“และเราไม่จำเป็นต้องซ่อนสิ่งที่ยังไม่อยากใช้”
เงียบไปพักหนึ่ง
“ถ้าไม่ซ่อน” เสียงนั้นกล่าว
“มันก็ยังอยู่ให้เลือกในวันอื่น”
“ใช่”
เด็กในผลึกหลับตาลงช้า ๆ
“ไม่เปิด ไม่ได้แปลว่าไม่ให้เลือก” เขาพูด
“ไม่”
“และไม่ซ่อน ไม่ได้แปลว่าต้องใช้”
“ใช่”
ตอนบ่าย เรนานั่งอยู่ที่โต๊ะของตนเองใกล้หน้าต่างฝั่งไกล
ดอกไม้ป่าสีขาวในแจกันใสยังอยู่ดอกเดิม
น้ำในแจกันนิ่ง
ผ้าสีเทายังพับอยู่ข้างแก้วน้ำครึ่งใบ
วันนี้ เรนาเพียงเลื่อนเก้าอี้ของตนให้พ้นแนวแสงที่ส่องตรงเกินไป
ไม่ได้ย้ายดอกไม้
ไม่ได้เปลี่ยนน้ำ
ไม่ได้จัดโต๊ะใหม่
เด็กในผลึกมองตาม
“วันนี้ เจ้าไม่แตะดอกไม้” เขาพูด
“ใช่” เรนาตอบ
“แต่เจ้าย้ายเก้าอี้ของเจ้า”
“ใช่”
“เพราะแสงสว่างเกินไป?”
“ใช่”
เด็กในผลึกคิดอยู่ครู่หนึ่ง
“เจ้าเปลี่ยนที่ของตัวเอง” เขาพูด
“โดยไม่ต้องเปลี่ยนทุกอย่างรอบตัว”
เรนายิ้มบาง ๆ
“ใช่”
อาเรียอยู่ใกล้ชั้นหนังสือฝั่งตะวันตก
นางกำลังเช็ดฝุ่นหนังสือเพียงเล่มเดียวด้วยผ้านุ่ม
ด้ายเงินบนโต๊ะข้างนางยังวางเป็นเส้นโค้งหลวม
ปลายด้ายด้านหนึ่งขยับตามลมเล็กน้อย
แต่ไม่ได้เลื่อนออกจากโต๊ะ
และไม่พันกับสิ่งใด
“ด้ายยังอยู่” เด็กในผลึกกล่าว
“อยู่” อาเรียตอบ
“เจ้าจะม้วนมันเก็บไหม?”
“ยังไม่วันนี้”
“เพราะอะไร?”
“เพราะวันนี้ มันไม่ได้ขวางอะไร” นางตอบ
“และข้ายังไม่อยากตัดสินว่ามันต้องอยู่แบบใดต่อ”
เด็กในผลึกพยักหน้า
“บางอย่างวางอยู่ได้” เขาพูด
“โดยไม่ต้องถูกเก็บทันที”
“ใช่”
เมื่อเย็นมาถึง แสงนอกหน้าต่างกลายเป็นสีน้ำเงินเข้ม
โคมอำพันดวงอื่นในห้องสมุดค่อย ๆ สว่างขึ้น
แต่โคมเล็กในทางเดินยังคงดับ
ประตูไม้เก่ายังเปิด
และพื้นว่างระหว่างโคมกับธรณียังสะท้อนแสงสีเย็นอย่างเงียบ ๆ
หนังสือสีเทายังปิดอยู่บนโต๊ะ
อีรินนั่งข้างหน้าต่าง
มือทั้งสองยังพักบนตัก
จากหลังประตู เด็กคนนั้นเรียกอีกครั้ง
“อีริน”
“ข้าอยู่นี่”
“คืนนี้ เจ้าจะกลับไปพักเมื่อไร?”
“อีกสักพัก” อีรินตอบ
“เมื่อข้าตรวจชั้นหนังสือกับอาเรียเสร็จ ข้าจะกลับไปพัก”
“แล้วหนังสือล่ะ?”
“มันจะอยู่บนโต๊ะ”
“ปิดอยู่?”
“ปิดอยู่”
“แล้วถ้าข้าจำภาพเรือไม่ได้ทั้งหมด?”
อีรินเงียบไปครู่หนึ่ง
“เจ้าจำเท่าที่เจ้าจำได้ก็พอ” เขาตอบ
“เจ้าไม่ต้องทำให้ความทรงจำสมบูรณ์คืนนี้”
“ข้าจำว่าเรือเล็ก”
“ใช่”
“เกาะอยู่ไกล”
“ใช่”
“แล้วมีหมอก”
“ใช่”
เสียงนั้นเงียบลง
“แค่นี้ก็พอหรือ?”
อีรินมองม่านขาวที่ไหวเพียงนิดเดียว
“แค่นี้ก็พอสำหรับคืนนี้”
เมื่อถึงเวลาจะไป อีรินลุกจากเก้าอี้
เขาไม่ได้แตะหนังสือ
ไม่ได้ย้ายแก้วน้ำ
ไม่ได้เก็บขนนก
ไม่ได้จุดโคมที่ดับอยู่
เขาหันไปทางประตูเปิด
“ข้าจะไปช่วยอาเรียตรวจชั้นหนังสือแล้ว” เขาพูด
“หลังจากนั้น ข้าจะกลับไปพัก”
ด้านในเงียบอยู่ชั่วครู่
“หนังสือยังอยู่ใกล้หน้าต่าง” เด็กคนนั้นกล่าว
“ใช่”
“และไม่หันมาทางประตู”
“ใช่”
“คืนนี้ ข้าจะไม่ขอให้เปิด”
“ได้”
อีรินพยักหน้า
“ราตรีสวัสดิ์ล่วงหน้า”
เสียงนั้นรออยู่พักหนึ่ง ก่อนตอบ
“ราตรีสวัสดิ์”
อีรินเดินออกจากมุมหน้าต่าง
เก้าอี้ของเขาว่างลง
หนังสือสีเทายังปิดอยู่
แต่ไม่ได้ถูกซ่อน
ดอกไม้ยังอยู่ในแจกัน
ด้ายยังวางหลวม
ประตูยังเปิด
โคมยังดับ
ในหน้ากระดาษภาพฝน
เด็กใต้ฝนยังนั่งอยู่หลังเก้าอี้ไม้
ประตูไกลยังปิด
เส้นด้ายยังไม่แตะรองเท้า
ใบไม้ยังอยู่ตรงเดิม
และแสงในแอ่งน้ำยังสะท้อนขึ้นมาตรงขอบรองเท้า
ไม่ใช่ทุกสิ่งที่อยู่ใกล้
ต้องถูกเปิดออก
บางสิ่งอยู่ใกล้ได้
เพียงเพราะเรายอมให้มันอยู่ตรงนั้น
ดูเพิ่มเติมในซีรีส์
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
