ตอนที่ 217: สิ่งที่อยู่ต่อได้เมื่อไม่มีใครเฝ้า
เช้าวันต่อมา ห้องสมุดสว่างก่อนที่ใครจะพูดอะไร
แสงสีฟ้าเงินผ่านหน้าต่างบานสูงลงบนพื้นสีขาว
หยดน้ำบนกระจกเหลือเพียงไม่กี่หยด
ม่านสีขาวขยับช้า ๆ ตรงช่องหน้าต่างที่เปิดแง้มไว้
หนังสือสีเทาบนโต๊ะของอีรินยังปิดอยู่
แก้วน้ำสองใบยังห่างกัน
กาน้ำสีขาวยังอยู่ด้านข้าง
กระดาษเปล่ายังไม่มีรอยหมึก
ขนนกผลึกสีน้ำเงินแซมทองวางราบอยู่บนกระดาษ
เก้าอี้ข้างหน้าต่างว่างอยู่เช่นกัน
โคมอำพันในทางเดินยังดับ
ประตูไม้เก่ายังเปิด
ความมืดด้านในยังไม่ขยับออกมา
และไม่มีใครเดินไปยืนแทนที่ว่างตรงธรณี
เด็กในผลึกนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ฝั่งขวา
มือเงาถ่านพักบนเข่าข้างหนึ่ง
มือแสงทองพักอยู่บนอีกข้าง
แสงทองนั้นเบาและนิ่ง
ไม่พยายามทำให้ทางเดินสว่างขึ้น
ไม่พยายามเอื้อมไปถึงโต๊ะข้างหน้าต่าง
เด็กในผลึกมองหนังสือสีเทาอยู่พักหนึ่ง
“เมื่อคืน เขาปิดมันแล้ว” เขาพูด
“ใช่” อาเรียตอบจากชั้นหนังสือฝั่งตะวันตก
“แล้วตอนนี้มันยังปิดอยู่”
“ใช่”
“เราควรเปิดมันไหม?” เด็กในผลึกถาม
“เพื่อให้รู้ว่าภาพเรือยังอยู่”
อาเรียหยุดมือที่กำลังวางหนังสือเล่มหนึ่งลงบนชั้น
“เราไม่จำเป็นต้องเปิดทุกอย่าง” นางตอบ
“เพื่อพิสูจน์ว่ามันยังอยู่”
เด็กในผลึกมองปกหนังสือสีเทา
“แต่ถ้าเราไม่เห็น เราจะรู้ได้อย่างไร?”
“บางครั้ง เรารู้จากสิ่งที่เคยเห็น” อาเรียกล่าว
“บางครั้ง เรารู้จากการที่สิ่งนั้นยังอยู่ในที่ของมัน”
“และบางครั้ง เราแค่ยังไม่รู้ในตอนนี้”
“แล้วการยังไม่รู้…ปลอดภัยไหม?”
อาเรียนิ่งไปเล็กน้อย
“ไม่ใช่ทุกครั้ง” นางตอบอย่างตรงไปตรงมา
“แต่การรีบเปิดทุกอย่างเพราะกลัวว่าจะหาย ก็ไม่ได้ทำให้ปลอดภัยเสมอไป”
เด็กในผลึกก้มมองมือของตน
“งั้นบางครั้ง เราปล่อยให้สิ่งที่ปิดอยู่ ปิดอยู่ได้”
“ใช่”
ในหน้ากระดาษภาพฝน ทางเดินหินยังชื้นเย็น
ประตูไม้ซีดที่ปลายทางเดินยังปิด
เก้าอี้ไม้เล็กยังหันเข้าหากำแพงที่มีคราบฝน
พื้นที่แห้งข้างเก้าอี้ยังว่าง
และร่มที่วาดไม่เสร็จยังพิงอยู่ใกล้ผนัง
เด็กใต้ฝนนั่งอยู่บนพื้นหลังเก้าอี้
ผมเปียกด้านหนึ่งยังเลื่อนออกจากแก้มเล็กน้อย
แนวคางของเขาเห็นได้ชัดกว่าวันก่อน
แต่ดวงตายังอยู่ใต้เงาผม
มือข้างหนึ่งพักอยู่บนเข่า
นิ้วโป้งยังห่างจากนิ้วชี้
มืออีกข้างยังอยู่ใต้ชายผ้าคลุม
เห็นเพียงปลายนิ้วสองนิ้ว
กับเงาจาง ๆ ของนิ้วที่สาม
เส้นด้ายสีอ่อนยังอยู่ใกล้รองเท้า
แต่ช่องว่างระหว่างด้ายกับเชือกรองเท้ายังคงอยู่
น้ำเส้นเล็กไหลตามรอยแตก
เลี้ยวผ่านก้อนกรวด
ผ่านเม็ดทราย
แล้วแตะขอบใบไม้
ปลายใบไม้ยังหันเข้าหาน้ำ
แต่ในเช้าวันนี้ ใบไม้ไม่ขยับเลย
เด็กผมขาวมองภาพนั้นอยู่ครู่หนึ่ง
“วันนี้ ไม่มีอะไรเปลี่ยน” เขาพูด
เด็กหญิงผู้จดจำมองตาม
“บางอย่างเปลี่ยน” นางตอบ
“แสงในแอ่งน้ำสว่างขึ้นเล็กน้อย”
เด็กผมขาวหันไปมองแอ่งน้ำ
“แต่ใบไม้ยังอยู่ที่เดิม”
“ใช่”
“ประตูยังปิด”
“ใช่”
“เด็กใต้ฝนยังอยู่ตรงเดิม”
“ใช่”
ผู้เฝ้าคำถามกล่าวเบา ๆ
“สิ่งหนึ่งเปลี่ยนได้ โดยที่สิ่งอื่นไม่ต้องเปลี่ยนตาม”
เด็กผมขาวคิดอยู่ครู่หนึ่ง
“แล้วถ้าเราไม่เฝ้าดูทุกอย่าง” เขาถาม
“เราจะพลาดสิ่งที่เปลี่ยนหรือเปล่า?”
“อาจพลาดบ้าง” ผู้เฝ้าคำถามตอบ
“แต่เราไม่จำเป็นต้องเฝ้าทุกอย่าง จึงจะอยู่กับมันได้”
ช่วงสาย อีรินเดินเข้ามาจากทางเดินฝั่งตะวันออก
เขาถือผ้าสีเทาพับเล็ก ๆ มาผืนหนึ่ง
ไม่ใช่หนังสือ
ไม่ใช่ขนนก
ไม่ใช่สิ่งใหม่สำหรับโต๊ะข้างหน้าต่าง
เขาเดินมาถึงโต๊ะ แล้ววางผ้าไว้บนเก้าอี้ข้าง ๆ ชั่วครู่
“ข้ากลับมาแล้ว” เขาพูด
จากหลังประตู ไม่มีเสียงตอบทันที
อีรินไม่ได้ถามว่ามีใครฟังอยู่หรือไม่
เขาเพียงนั่งลงที่เก้าอี้เดิม
วางมือบนตัก
แล้วมองม่านสีขาวที่ขยับตามลม
เด็กในผลึกมองเขา
“วันนี้ เจ้าจะเปิดหนังสือไหม?”
อีรินมองหนังสือสีเทาที่ปิดอยู่
“ยังไม่รู้” เขาตอบ
“ตอนนี้ ข้าอยากนั่งเฉย ๆ ก่อน”
“แล้วถ้าไม่มีใครขอให้เปิด?”
“มันก็ยังปิดอยู่ได้”
“แล้วถ้ามีใครขอ?”
“เราค่อยฟังว่าเขาขออะไร” อีรินตอบ
“และข้าจะดูว่าข้าอยากเปิดหรือไม่”
เด็กในผลึกพยักหน้าอย่างช้า ๆ
“หนังสือไม่ได้เป็นของใครคนเดียว” เขาพูด
“ไม่”
“แต่มันก็ไม่ต้องเปิดเพราะทุกคนอยากให้เปิด”
“ใช่”
จากหลังประตู มีเสียงเบามากดังขึ้น
“อีริน”
“ข้าอยู่นี่”
“วันนี้ หนังสือปิดอยู่ใช่ไหม?”
“ใช่”
“ข้าไม่ได้อยากให้เปิด” เด็กคนนั้นพูด
“ข้าแค่อยากรู้ว่ามันยังอยู่”
อีรินมองปกสีเทาบนโต๊ะ
“มันยังอยู่” เขาตอบ
“และวันนี้มันยังปิดอยู่”
ความเงียบตามมา
“ถ้าอย่างนั้น…วันนี้ ข้าจะไม่ถามเรื่องเรือ”
“ได้”
“แต่ข้ายังจำเกาะได้”
“ได้”
“เกาะอยู่ไกลกว่าเรือ”
“ใช่”
“และหมอกอยู่ข้างหลังมัน”
“ใช่”
เสียงด้านในเงียบลง
คราวนี้ ความเงียบไม่ได้เหมือนคนกำลังรอคำตอบใหม่
มันเหมือนคนวางคำตอบเดิมไว้ใกล้ตัว
โดยไม่ต้องหยิบมันขึ้นมาดูอีกครั้ง
ตอนบ่าย เรนาเดินไปที่หน้าต่างฝั่งไกล
นางไม่ได้เปลี่ยนน้ำในแจกัน
ไม่ได้หมุนดอกไม้
เพียงเปิดม่านออกเพิ่มเล็กน้อย เพื่อให้แสงไปถึงโต๊ะของตน
ดอกไม้ป่าสีขาวยังอยู่ในแจกันใส
น้ำยังใส
แก้วน้ำครึ่งใบยังอยู่ข้างผ้าสีเทาพับ
เด็กในผลึกมองตาม
“วันนี้ เจ้าไม่ทำอะไรกับดอกไม้หรือ?” เขาถาม
เรนาส่ายหน้า
“วันนี้ มันไม่ต้องการอะไรจากข้าเท่าที่ข้าเห็น” นางตอบ
“แล้วถ้ามันกำลังต้องการ แต่เจ้าไม่รู้ล่ะ?”
“ข้าก็อาจไม่รู้” เรนากล่าว
“แต่ข้าไม่อยากจับมัน เปลี่ยนมัน หรือย้ายมันทุกครั้งเพียงเพราะกลัวว่าข้าจะพลาดบางอย่าง”
เด็กในผลึกเงียบไป
“การดูแล ไม่ใช่การแตะทุกเวลา”
“ไม่ใช่”
อาเรียกลับมาที่โต๊ะเล็กใกล้ชั้นหนังสือ
ด้ายเงินเส้นหลวมยังอยู่ตรงเดิม
ปลายด้านหนึ่งทอดเป็นเส้นโค้งเล็ก ๆ
อีกด้านหนึ่งอยู่ห่างจากขอบโต๊ะเพียงนิดเดียว
วันนี้ ลมทำให้ปลายด้ายขยับ
มันเลื่อนไปเล็กน้อย
หยุด
แล้วกลับมานิ่ง
เด็กในผลึกมองอยู่
“มันขยับแล้ว” เขาพูด
“ใช่” อาเรียตอบ
“เจ้าจะจัดมันไหม?”
“ไม่”
“ทำไม?”
“เพราะมันไม่ได้หล่น” นางตอบ
“และมันไม่ได้พันกับอะไร”
เด็กในผลึกมองเส้นด้ายต่อไป
“มันขยับได้” เขาพูด
“โดยไม่ต้องมีคนช่วย”
“ใช่”
เมื่อเย็นมาถึง แสงนอกหน้าต่างเปลี่ยนเป็นสีน้ำเงินเข้ม
โคมอำพันดวงอื่น ๆ ในห้องสมุดค่อย ๆ สว่างขึ้น
แต่โคมเล็กในทางเดินยังคงดับ
หนังสือสีเทายังปิดอยู่บนโต๊ะ
ขนนกผลึกยังไม่ถูกใช้
กระดาษเปล่ายังว่าง
แก้วน้ำสองใบยังห่างกัน
อีรินนั่งอยู่ข้างหน้าต่าง
มือยังพักบนตัก
จากหลังประตู เด็กคนนั้นเรียกขึ้นอีกครั้ง
“อีริน”
“ข้าอยู่นี่”
“วันนี้ เจ้าจะไปที่อื่นไหม?”
“อีกสักพัก ข้าจะไปช่วยอาเรียตรวจชั้นหนังสือด้านตะวันตก” เขาตอบ
“จากนั้น ข้าจะกลับไปพัก”
“แล้วหนังสือจะอยู่ตรงนี้?”
“อยู่”
“ปิดอยู่?”
“ปิดอยู่”
“ไม่มีใครเปิดมันตอนเจ้าไม่อยู่?”
อีรินคิดอยู่เล็กน้อย
“ข้าจะไม่ให้ใครเปิดแทนข้า” เขาตอบ
“แต่ถ้าอาเรียต้องย้ายโต๊ะเพราะมีน้ำรั่ว หรือมีเหตุจำเป็นอื่น นางอาจย้ายสิ่งต่าง ๆ เพื่อดูแลห้องสมุด”
“ไม่ใช่เพื่อเปลี่ยนสิ่งที่หนังสือเป็น”
จากด้านในเงียบไปครู่หนึ่ง
“ข้าเข้าใจไม่หมด” เด็กคนนั้นพูด
“ไม่เป็นไร” อีรินตอบ
“วันนี้ เจ้าไม่ต้องเข้าใจหมดก็ได้”
“แล้วพรุ่งนี้ล่ะ?”
“พรุ่งนี้ เราดูอีกครั้ง”
เด็กในผลึกหลับตาลงช้า ๆ
“ไม่เฝ้า” เขาพูด
“ไม่ได้แปลว่าทิ้ง”
“ไม่”
“ไม่เปิด” เขาพูดต่อ
“ไม่ได้แปลว่าเอาออกไป”
“ไม่”
“และไม่รู้ทุกอย่าง” เขากล่าว
“ไม่ได้แปลว่าไม่มีอะไรอยู่”
อีรินพยักหน้า
“ใช่”
ก่อนออกไป อีรินลุกจากเก้าอี้
เขาไม่ได้แตะหนังสือสีเทา
ไม่ได้ย้ายแก้วน้ำ
ไม่ได้ปิดหน้าต่าง
ไม่ได้จุดโคมในทางเดิน
เขาหันไปทางประตูเปิด
“ข้าจะไปช่วยอาเรียแล้ว” เขาพูด
“คืนนี้ ข้าจะกลับไปพักหลังจากนั้น”
ด้านในเงียบอยู่ครู่หนึ่ง
“หนังสือยังอยู่” เด็กคนนั้นกล่าว
“ใช่”
“และมันยังปิดอยู่”
“ใช่”
“ข้าจะไม่ถามให้เปิด”
“ได้”
อีรินยิ้มบาง ๆ
“ได้”
เขาเดินออกจากมุมหน้าต่าง
เก้าอี้ของเขาว่างลง
แต่ไม่เหมือนกำลังรอให้ใครมานั่งแทน
มันเพียงเป็นเก้าอี้
อยู่ข้างหน้าต่าง
ในห้องสมุดที่แสงยังเปลี่ยนไปตามเวลา
ในหน้ากระดาษภาพฝน
เด็กใต้ฝนยังนั่งอยู่หลังเก้าอี้ไม้
ประตูยังปิด
เส้นด้ายยังไม่แตะรองเท้า
ปลายใบไม้ยังหันเข้าหาน้ำ
และน้ำยังไหลผ่านรอยแตก
แม้ไม่มีใครนั่งเฝ้ามันตลอดเวลา
ดูเพิ่มเติมในซีรีส์
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
