ตอนที่ 216: สิ่งที่ปิดได้โดยไม่หายไป
เมื่ออีรินกลับจากช่วยอาเรียขนหนังสือสองเล่ม แสงนอกหน้าต่างก็กลายเป็นสีน้ำเงินเข้มแล้ว
ห้องสมุดเงียบลงกว่าเดิม
โคมอำพันดวงไกล ๆ ส่องแสงอุ่นอยู่เป็นหย่อมเล็ก ๆ บนพื้นสีขาว
แต่โคมเล็กในทางเดินยังคงดับสนิท
ประตูไม้เก่ายังคงเปิด
และพื้นที่ว่างระหว่างโคมกับธรณียังคงว่างอย่างเดิม
อีรินเดินกลับมาที่โต๊ะข้างหน้าต่าง
หนังสือสีเทายังเปิดอยู่
หน้าภาพทะเลรับแสงสุดท้ายที่เหลือจากภายนอก
เรือลำเล็กยังอยู่ใกล้เกาะที่จางอยู่หลังหมอก
ลมผ่านหน้าต่างเข้ามาเบา ๆ
มุมกระดาษยกตัวขึ้นนิดหนึ่ง แล้วตกลงกลับที่เดิม
มันยังไม่พลิกหน้า
อีรินไม่ได้รีบแตะหนังสือ
เขานั่งลงก่อน
วางมือทั้งสองบนตัก
แล้วมองหน้ากระดาษอยู่ครู่หนึ่ง
เด็กในผลึกนั่งอยู่บนเก้าอี้ฝั่งขวา
มือเงาถ่านของเขาวางอยู่บนเข่าข้างหนึ่ง
มือแสงทองอีกข้างพักอยู่บนเข่าอีกข้าง
แสงนั้นสม่ำเสมอและเบา
ไม่ส่องไปยังหนังสือ
ไม่ยื่นออกไปถึงประตู
“เจ้ากลับมาแล้ว” เด็กในผลึกพูด
“ใช่” อีรินตอบ
“หนังสือยังเปิดอยู่”
“ใช่”
“แล้วตอนนี้ เจ้าจะปิดมันหรือ?”
อีรินมองลมที่ทำให้ม่านขาวไหวเพียงเล็กน้อย
“ข้าคิดว่าจะปิด” เขาตอบ
“ก่อนที่ข้าจะไปพัก”
เด็กในผลึกเงียบไปครู่หนึ่ง
“ถ้าปิดแล้ว ภาพเรือจะหายไปไหม?”
“ไม่หาย” อีรินตอบ
“เราจะมองไม่เห็นมันในตอนที่หนังสือปิด”
“แต่หน้ากระดาษยังอยู่ในเล่มเดิม”
“แล้วถ้าพรุ่งนี้เปิดมา ไม่ใช่หน้าเดิมล่ะ?”
“เราก็เปิดหาได้” อีรินกล่าว
“หรืออาจเปิดเจอหน้าอื่นก่อน”
“แต่การหาไม่เจอทันที ไม่ได้แปลว่ามันหายไป”
เด็กในผลึกมองหนังสือ
“บางอย่างปิดได้” เขาพูด
“โดยไม่ถูกเอาออกไป”
“ใช่”
“และบางอย่างไม่อยู่ตรงหน้า”
“แต่ก็ยังอยู่”
“ใช่”
ในหน้ากระดาษภาพฝน ทางเดินหินยังเงียบ
ประตูไม้ซีดที่ปลายทางเดินยังปิดสนิท
เก้าอี้ไม้เล็กยังหันเข้าหากำแพงที่มีคราบฝน
พื้นที่แห้งข้างเก้าอี้ยังว่าง
ร่มที่วาดไม่เสร็จยังพิงอยู่ใกล้ผนัง
เด็กใต้ฝนนั่งอยู่หลังเก้าอี้ตัวเดิม
เส้นผมเปียกข้างหนึ่งเลื่อนออกจากแก้มเล็กน้อย
ทำให้เห็นแนวคางชัดขึ้นกว่าวันก่อน
แต่ดวงตายังอยู่ใต้เงาผม
ไม่มีใครเรียกร้องให้เขาเงยหน้ามากกว่านั้น
มือข้างหนึ่งของเขายังพักบนเข่า
นิ้วโป้งยังห่างจากนิ้วชี้
มืออีกข้างยังอยู่ใต้ชายผ้าคลุม
เห็นเพียงปลายนิ้วสองนิ้ว
กับเงาเบาบางของนิ้วที่สาม
เส้นด้ายสีอ่อนยังอยู่ใกล้รองเท้า
ช่องว่างระหว่างด้ายกับเชือกรองเท้ายังชัดเจน
น้ำเส้นเล็กไหลตามรอยแตกบนพื้น
เลี้ยวรอบก้อนกรวดสีเทา
ผ่านเม็ดทราย
แล้วแตะขอบใบไม้
ปลายใบไม้ยังหันเข้าหาน้ำ
แต่มันไม่หมุนต่อ
ไม่ลอยไป
และไม่ได้กลับไปอยู่ในท่าเดิม
เด็กผมขาวมองภาพนั้นเงียบ ๆ
“ใบไม้ยังอยู่ตรงเดิม” เขาพูด
“ใช่” เด็กหญิงผู้จดจำตอบ
“แต่ปลายมันไม่เหมือนเมื่อก่อน”
“ใช่”
“ถ้าเราไม่เห็นมันขยับต่อ” เด็กผมขาวถาม
“เราต้องทำให้มันกลับไปเหมือนเดิมไหม?”
ผู้เฝ้าคำถามส่ายหน้าเบา ๆ
“ไม่ต้อง” เขากล่าว
“สิ่งที่เคยขยับแล้ว อาจพักอยู่ในท่าใหม่ได้”
เด็กผมขาวพยักหน้า
“เหมือนหนังสือที่เปิดอยู่” เขาพูด
“แล้วกำลังจะปิด”
“คล้ายกัน” เด็กหญิงผู้จดจำตอบ
“แต่หนังสือเลือกไม่ได้”
“แล้วคนเลือกได้?”
“บางครั้งเลือกได้” นางกล่าว
“บางครั้งก็ยังเลือกไม่ไหว”
“แต่คืนนี้ อีรินกำลังเลือกปิดมัน”
ช่วงหนึ่ง ความเงียบจากหลังประตูยาวกว่าปกติ
อีรินไม่ได้ถามเข้าไปว่าเด็กข้างในยังฟังอยู่หรือไม่
ไม่ได้ขยับหนังสือไปทางประตู
ไม่ได้เรียกชื่อใคร
เขาเพียงนั่งอยู่ตรงเดิม
ในที่สุด เสียงเบาจากด้านในก็ดังขึ้น
“อีริน”
“ข้าอยู่นี่”
“ถ้าเจ้าปิดหนังสือ” เสียงนั้นถาม
“เจ้าจะปิดเร็วไหม?”
อีรินคิดอยู่ครู่หนึ่ง
“ไม่เร็ว” เขาตอบ
“ข้าจะค่อย ๆ ปิด”
“แต่ข้าจะไม่เปิดมันค้างไว้เพียงเพราะเรากลัวว่าภาพข้างในจะหาย”
ด้านในเงียบไป
“ข้ากลัวนิดหนึ่ง” เด็กคนนั้นพูด
“กลัวได้”
“แต่ถ้าเจ้าปิดแล้ว ข้าจะยังคิดถึงเรือได้ไหม?”
“ได้” อีรินตอบ
“เจ้าคิดถึงภาพที่ไม่ได้อยู่ตรงหน้าได้”
“และถ้าวันหนึ่งเจ้าไม่อยากคิดถึงมัน ก็ไม่เป็นไรเหมือนกัน”
“แล้วถ้าข้าอยากดูมันอีก?”
“เราค่อยเปิดอีกครั้งได้” อีรินกล่าว
“ถ้ามันเป็นวันที่เหมาะจะเปิด”
“แต่คืนนี้ เราไม่ต้องตัดสินแทนทุกวันหลังจากนี้”
เด็กในผลึกมองอีริน
“เขาไม่ได้ขอให้หนังสือเปิดตลอดคืน” เขาพูด
“ไม่”
“เขาแค่ต้องการรู้ว่า ภาพในหนังสือจะไม่ถูกทำลายเพราะเจ้าปิดมัน”
“ใช่”
เด็กในผลึกหลุบตามองมือของตน
“บางสิ่งต้องปิด เพื่ออยู่ได้ดีจนถึงวันถัดไป”
“ใช่”
อีรินยื่นมือไปที่หนังสือสีเทา
เขาไม่ได้ปิดทันที
ปลายนิ้วของเขาวางเบา ๆ บนขอบกระดาษ
รอให้ลมผ่านไปอีกครั้ง
รอจนมุมหน้าที่ยกขึ้นค่อย ๆ วางลง
จากนั้นเขาจึงค่อย ๆ พับปกหนังสือเข้าหากัน
เสียงกระดาษแตะกันเบามาก
หนังสือสีเทากลับมาปิดอยู่บนโต๊ะ
ไม่มีแสงดับลง
ไม่มีโคมสว่างขึ้น
ไม่มีใครเดินออกมาจากประตู
ไม่มีสิ่งใดเปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน
เพียงมีหนังสือเล่มหนึ่ง
ที่เคยเปิดอยู่ชั่วครู่
และตอนนี้ปิดอยู่แล้ว
จากหลังประตู ไม่มีเสียงทันที
อีรินจึงวางมือกลับบนตัก
“ปิดแล้ว” เขาพูดเบา ๆ
“พรุ่งนี้ ถ้าเราอยากเปิดหน้าเดิม เราค่อยดูอีกครั้ง”
ความเงียบผ่านไปนานพอให้ม่านขาวไหวหนึ่งครั้ง
แล้วเด็กคนนั้นจึงตอบ
“ข้าจำได้ว่าเรืออยู่ด้านซ้าย”
อีรินยิ้มบาง ๆ
“ใช่” เขาตอบ
“และเกาะอยู่ไกลออกไปทางขวา”
“หมอกอยู่ข้างหลังเกาะ”
“ใช่”
“ข้าไม่เห็นมันแล้ว” เสียงนั้นกล่าว
“แต่ข้ายังจำได้”
“ได้”
เด็กในผลึกมองหนังสือปิด
“ตอนนี้ หนังสืออยู่ใกล้เรา” เขาพูด
“แต่ไม่ได้ขออะไรจากเรา”
“ใช่”
“เหมือนสิ่งที่วางไว้ได้” เขาพูดต่อ
“ก่อนจะพร้อมใช้มันอีกครั้ง”
อีรินพยักหน้า
“ใช่”
เรนาอยู่ที่โต๊ะไกลออกไป
นางปิดหนังสือของตนเองแล้ววางไว้ข้างแจกันใส
ดอกไม้ป่าสีขาวยังอยู่ดอกเดิม
น้ำในแจกันสะท้อนแสงโคมเล็กน้อย
นางไม่ได้คลุมดอกไม้
ไม่ได้ย้ายแจกันไปไว้ในเงา
เพียงปิดหนังสือ
แล้วจัดเก้าอี้ให้ชิดโต๊ะเล็กน้อย
อาเรียหยุดรถเข็นหนังสือไว้ข้างชั้นฝั่งตะวันตก
หนังสือสองเล่มที่ต้องซ่อมยังอยู่บนรถเข็น
ผ้าสีเทาพับไว้ข้างกัน
นางไม่ได้รีบซ่อมในคืนนี้
ด้ายเงินบนโต๊ะยังทอดเป็นเส้นโค้งหลวม
ลมผ่านแล้วทำให้ปลายด้ายขยับนิดเดียว
แต่ไม่มีใครยื่นมือไปจัดมันให้เป็นรูปใด
เมื่อถึงเวลาพัก อีรินลุกจากเก้าอี้
เขามองหนังสือสีเทาที่ปิดอยู่
แก้วน้ำสองใบ
กระดาษเปล่า
และขนนกผลึกที่ยังไม่ได้ใช้
จากนั้นเขาหันไปทางประตูเปิด
“ข้าจะกลับไปพักแล้ว” เขาพูด
“คืนนี้ หนังสือจะอยู่ปิดบนโต๊ะ”
ด้านในเงียบอยู่ครู่หนึ่ง
“ได้” เด็กคนนั้นตอบ
“ถ้าพรุ่งนี้เจ้าอยากเรียกชื่อข้า ก็เรียกได้”
“แล้วถ้าข้าไม่เรียก?”
“ข้าก็จะมีเวลาของข้า” อีรินตอบ
“และเจ้าก็มีเวลาของเจ้า”
“แต่เรือยังอยู่ในหนังสือ”
“ใช่”
“แม้คืนนี้ไม่มีใครเปิดดู”
“ใช่”
เสียงข้างในเงียบลง
แต่ความเงียบนั้นไม่เหมือนกับการสูญหาย
มันเป็นเพียงความเงียบของห้องที่กำลังพัก
ของหนังสือที่ปิดอยู่
ของประตูที่ยังเปิด
ของโคมที่ยังดับ
และของสิ่งต่าง ๆ ที่ไม่ต้องถูกจับไว้ตลอดเวลา
เพื่อจะยังคงอยู่
อีรินเดินออกจากมุมหน้าต่าง
เก้าอี้ของเขาว่างลง
แต่ไม่ได้ดูเหมือนถูกทิ้ง
หนังสือสีเทายังอยู่บนโต๊ะ
ปิดสนิทและไม่ต้องถูกซ่อน
หน้าต่างยังเปิดแง้มอยู่
ลมยังผ่านเข้ามาเบา ๆ
และในหน้ากระดาษภาพฝน
ปลายใบไม้ยังหันเข้าหาน้ำ
ไม่จำเป็นต้องขยับต่อในคืนนี้
เพราะบางสิ่ง
อาจพักอยู่ในท่าที่เปลี่ยนไปแล้ว
โดยไม่ต้องรีบพิสูจน์ว่า
มันกำลังจะไปที่ใด
ดูเพิ่มเติมในซีรีส์
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
