ตอนที่ 215: สิ่งที่วางไว้ได้ก่อนจะใช้
เช้าวันนั้น อีรินกลับมาที่มุมหน้าต่างตามเวลาของเขา
แสงสีฟ้าเงินยังอ่อนอยู่บนพื้นห้องสมุด
หน้าต่างบานสูงมีหยดน้ำเหลืออยู่เพียงไม่กี่หยด
ม่านสีขาวไหวเบา ๆ ตรงช่องหน้าต่างที่เปิดแง้มไว้
เก้าอี้ของอีรินยังอยู่ตรงเดิม
โต๊ะเล็กก็ยังอยู่ตรงเดิม
แก้วน้ำสองใบวางห่างกัน
กาน้ำสีขาวอยู่ด้านข้าง
กระดาษเปล่ายังไม่มีรอยหมึก
ขนนกผลึกสีน้ำเงินแซมทองยังนอนราบอยู่บนกระดาษ
หนังสือสีเทายังปิดอยู่
โคมอำพันในทางเดินยังดับ
ประตูไม้เก่ายังเปิด
และพื้นระหว่างโคมกับธรณีก็ยังว่าง
อีรินนั่งลงข้างหน้าต่าง
วางมือบนตัก
มองแสงเช้าที่ค่อย ๆ เคลื่อนผ่านขอบโต๊ะ
เด็กในผลึกนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม
มือเงาถ่านพักอยู่บนเข่าข้างหนึ่ง
มือแสงทองพักอยู่บนอีกข้าง
แสงสีทองอ่อนและนิ่ง
ไม่ส่องไปถึงประตู
ไม่พยายามดึงสิ่งใดเข้ามาใกล้
“เมื่อคืน เจ้าบอกว่าจะกลับไปพัก” เด็กในผลึกพูด
“ใช่”
“แล้วเจ้าก็ไปพัก”
“ใช่”
“แต่เช้านี้ เจ้ากลับมา”
“ใช่”
เด็กในผลึกมองหนังสือสีเทาบนโต๊ะ
“ทุกวัน หนังสืออยู่ตรงนั้น” เขาพูด
“แต่ไม่ได้ถูกเปิด”
“ใช่”
“มันเหมือนกำลังรออยู่หรือ?”
อีรินมองหนังสือปิด
“มันอาจอยู่ตรงนั้นโดยไม่ต้องรออะไร” เขาตอบ
“มันเป็นหนังสือ”
“มันไม่จำเป็นต้องรู้ว่าเราจะเปิดเมื่อไร”
“แต่คนเราอาจมองมัน แล้วคิดถึงตอนที่เคยอ่าน”
“อาจคิดถึงได้”
“แล้วถ้ายังไม่อยากอ่านต่อ?”
“เราก็ยังวางมันไว้ตรงนั้นได้” อีรินกล่าว
“โดยไม่ต้องทำให้มันหายไป”
“และโดยไม่ต้องบังคับให้มันกลับมาเป็นสิ่งที่ต้องใช้”
เด็กในผลึกเงียบไป
“บางอย่างอยู่ใกล้เราได้” เขาพูดช้า ๆ
“โดยที่เราไม่ต้องพร้อมใช้มัน”
“ใช่”
กระดาษสองแผ่นยังลอยอยู่เหนือพื้นห้องสมุด
แผ่นหนึ่งสูงกว่าอีกแผ่นเล็กน้อย
ช่องว่างระหว่างขอบกระดาษยังชัดเจน
ลมอ่อน ๆ ผ่านระหว่างนั้น
แต่ไม่มีแผ่นใดถูกผลักให้แตะอีกแผ่น
ในหน้ากระดาษภาพฝน ทางเดินหินยังชื้นเย็น
ประตูไม้ซีดที่ปลายทางเดินยังปิด
เก้าอี้ไม้เล็กยังหันเข้าหากำแพงที่มีคราบฝน
พื้นที่แห้งข้างเก้าอี้ยังว่าง
และร่มที่วาดไม่เสร็จยังพิงอยู่ริมผนัง
เด็กใต้ฝนนั่งอยู่บนพื้นหลังเก้าอี้ตัวเดิม
ผมเปียกด้านหนึ่งเลื่อนออกจากแก้มเพียงเล็กน้อย
แนวคางมองเห็นชัดขึ้น
แต่ดวงตายังคงอยู่ใต้เงาผม
มือข้างหนึ่งพักอยู่บนเข่า
นิ้วโป้งยังห่างจากนิ้วชี้
มืออีกข้างซ่อนอยู่ใต้ชายผ้าคลุม
เห็นเพียงปลายนิ้วสองนิ้ว
กับเงาจาง ๆ ของนิ้วที่สาม
เส้นด้ายสีอ่อนยังอยู่ใกล้รองเท้า
แต่ไม่แตะกัน
น้ำเส้นบางไหลตามรอยแตก
เลี้ยวผ่านก้อนกรวด
ผ่านเม็ดทราย
และแตะขอบใบไม้
วันนี้ ปลายใบไม้ยังหันเข้าหาน้ำ
แต่มันไม่หมุนต่อ
ไม่ลอยไป
ไม่ถูกพาออกจากที่เดิม
เด็กผมขาวมองภาพนั้น
“เมื่อวาน ปลายใบไม้ขยับ” เขาพูด
“ใช่” เด็กหญิงผู้จดจำตอบ
“วันนี้ มันยังอยู่ในท่านั้น”
“ใช่”
“แปลว่ามันไม่ต้องขยับทุกวัน”
“ไม่ต้อง”
ผู้เฝ้าคำถามกล่าวเบา ๆ
“บางครั้ง สิ่งที่เปลี่ยนแล้วก็พักอยู่ในท่าที่เปลี่ยนไปได้”
“โดยไม่ต้องรีบเปลี่ยนต่อ”
ช่วงสาย เสียงจากหลังประตูดังขึ้น
“อีริน”
อีรินหันไปทางทางเดินเพียงเล็กน้อย
“ข้าอยู่นี่”
มีความเงียบตามมา
จากนั้น เด็กคนนั้นจึงพูดขึ้น
“หนังสือยังอยู่หรือ?”
“อยู่”
“วันนี้…เจ้าเปิดมันได้ไหม?”
อีรินไม่ได้ยื่นมือไปหาหนังสือทันที
“เจ้าอยากให้ข้าอ่านหรือ?” เขาถาม
“ไม่”
“เจ้าอยากให้ข้าเปิดหน้าไหน?”
ด้านในเงียบอยู่ครู่หนึ่ง
“หน้าที่มีเรืออยู่ใกล้เกาะ” เด็กคนนั้นตอบ
“แต่ไม่ต้องอ่าน”
อีรินมองหนังสือสีเทา
“ได้” เขาพูด
“ข้าจะเปิดไปหน้านั้น แล้ววางไว้บนโต๊ะ”
“ข้าจะไม่อ่านออกเสียง”
“และจะไม่ถามว่าเจ้ากำลังมองอยู่หรือไม่”
“อย่าวางใกล้ประตู”
“ข้าจะวางตรงโต๊ะข้างหน้าต่าง”
“แล้วอย่าหันหนังสือไปทางประตู”
“ได้”
“ให้มันหันไปทางหน้าต่าง”
อีรินคิดอยู่ครู่หนึ่ง
“ได้” เขาตอบ
“หน้าหนังสือจะหันไปทางหน้าต่าง”
“แล้ว…ถ้าลมทำให้หน้ากระดาษพลิกล่ะ?”
“ข้าจะไม่จับมันกลับทันที” อีรินกล่าว
“ถ้าลมพลิกหน้า เราจะปล่อยให้มันอยู่หน้าที่ลมพาไปก่อน”
“เว้นแต่เจ้าจะบอกว่าอยากให้ข้าช่วยเปิดกลับ”
ด้านในเงียบลง
“ได้” เด็กคนนั้นตอบ
“ให้ลมเลือกได้บ้าง”
อีรินเปิดหนังสืออย่างช้า ๆ
หน้าที่เขาเปิดมีภาพทะเลจาง ๆ
เรือลำเล็กจอดอยู่ใกล้เกาะซึ่งอยู่หลังม่านหมอกบาง
ไม่มีตัวอักษรบนหน้า
ไม่มีเรื่องราวใดถูกอ่านออกมา
อีรินหมุนหนังสือให้หน้ากระดาษหันไปทางหน้าต่าง
แล้ววางมันไว้บนโต๊ะ
จากนั้นเขาก็กลับไปวางมือบนตัก
เด็กในผลึกมองหนังสือเปิด
“ตอนนี้ มันไม่ใช่หนังสือปิดแล้ว” เขาพูด
“ไม่ใช่”
“แต่ก็ยังไม่ใช่เรื่องที่กำลังถูกอ่าน”
“ใช่”
“มันอยู่ระหว่างสองอย่างนั้นได้”
“ได้”
ตอนบ่าย เรนาเดินมาที่โต๊ะของตนเอง
ดอกไม้ป่าสีขาวในแจกันใสยังอยู่ดอกเดิม
น้ำในแจกันใสกว่าเมื่อเช้า
แต่ไม่มีใครพูดว่าดอกไม้ดูใหม่กว่าเดิม
เรนาเพียงหมุนแจกันเล็กน้อย
เพื่อให้ด้านที่รับแสงน้อยกว่าได้หันเข้าหาหน้าต่างบ้าง
เด็กในผลึกมองอยู่
“เจ้าหมุนมันเพราะดอกไม้ต้องการไหม?” เขาถาม
เรนาคิดอยู่ครู่หนึ่ง
“ข้าไม่รู้ว่ามันต้องการหรือไม่” นางตอบ
“แต่ข้าเห็นว่าด้านหนึ่งอยู่ในเงามานานแล้ว”
“ข้าจึงลองให้มันได้อยู่ในแสงบ้าง”
“แล้วถ้ามันไม่ชอบ?”
“เราก็ไม่จำเป็นต้องรู้ทุกอย่างทันที” เรนาตอบ
“พรุ่งนี้ ข้าดูอีกครั้งได้”
เด็กในผลึกพยักหน้า
“ดูอีกครั้ง” เขาพูด
“ไม่ใช่ตัดสินครั้งเดียว”
“ใช่”
อาเรียอยู่ใกล้ชั้นหนังสือฝั่งตะวันตก
นางจัดหนังสือที่ต้องนำไปซ่อมไว้บนรถเข็นไม้
มีเพียงสองเล่ม
และมีผ้าสีเทาพับอยู่ข้างกันเพื่อกันฝุ่น
ด้ายเงินบนโต๊ะใกล้นางยังเป็นเส้นโค้งหลวม
มันไม่เป็นวง
ไม่เป็นเส้นตรง
และไม่เชื่อมกับสิ่งใด
เด็กในผลึกมองมัน
“มันยังไม่กลับเป็นแบบเดิม” เขาพูด
“ใช่” อาเรียตอบ
“เจ้าจะปล่อยไว้อย่างนั้นหรือ?”
“วันนี้ ข้าจะปล่อยไว้อย่างนั้น”
“แล้วพรุ่งนี้?”
“พรุ่งนี้ ข้าจะดูอีกครั้ง”
เด็กในผลึกมองปลายด้ายที่ไหวเล็กน้อยตามลม
“ทุกอย่างไม่ต้องมีคำตอบเดียว” เขาพูด
“ไม่ต้อง”
เมื่อเย็นมาถึง แสงนอกหน้าต่างเริ่มเปลี่ยนเป็นสีฟ้าเงินเข้ม
โคมอำพันดวงอื่นในห้องสมุดถูกจุดขึ้นทีละดวง
แต่โคมเล็กในทางเดินยังคงดับ
หนังสือสีเทาบนโต๊ะยังเปิดอยู่หน้าเดิม
หน้าภาพเรือและเกาะรับแสงสุดท้ายจากหน้าต่าง
ลมผ่านเข้ามาเบา ๆ
มุมกระดาษของหน้าหนังสือยกขึ้น
สั่นอยู่ครู่หนึ่ง
แต่ยังไม่พลิก
อีรินไม่ได้เอื้อมมือไปกดมันไว้
จากหลังประตู เสียงเด็กคนนั้นดังขึ้น
“อีริน”
“ข้าอยู่นี่”
“หน้าหนังสือยังอยู่หน้าเดิมไหม?”
“ยังอยู่”
“เจ้าต้องคอยจับมันไว้หรือเปล่า?”
“ไม่ต้อง” อีรินตอบ
“มันยังอยู่เอง”
“แล้วถ้ามันพลิก?”
“มันก็พลิกได้”
“แล้วภาพเรือจะหายไปไหม?”
“มันจะไม่อยู่ในหน้าที่เราเห็นตอนนั้น” อีรินกล่าว
“แต่ภาพเรือยังอยู่ในหนังสือ”
เงียบไปพักหนึ่ง
“งั้นเรากลับไปดูหน้าเดิมได้ไหม?”
“ได้ ถ้าเราต้องการ” อีรินตอบ
“แต่เราไม่จำเป็นต้องเฝ้าหน้ากระดาษทุกขณะ เพื่อกันไม่ให้มันเปลี่ยน”
เด็กในผลึกหลับตาลงช้า ๆ
“เขาอยากให้หน้าเดิมอยู่” เด็กในผลึกพูด
“อาจใช่” อีรินตอบ
“แต่เขาก็ยอมให้ลมมีที่ของมัน”
เมื่อค่ำลงอีกเล็กน้อย อีรินลุกจากเก้าอี้
เขามองหนังสือที่ยังเปิดอยู่บนโต๊ะ
ลมยังไม่พาหน้ากระดาษไปไหน
จากนั้นเขาหันไปทางประตูเปิด
“ข้าจะไปช่วยอาเรียขนหนังสือสองเล่ม” เขาพูด
“แล้วข้าจะกลับไปพัก”
ด้านในเงียบอยู่ชั่วครู่
“หนังสือจะอยู่เปิดไว้หรือ?”
อีรินมองหน้าภาพเรืออีกครั้ง
“ถ้าเจ้าอยากให้เปิดไว้ มันจะเปิดไว้จนกว่าข้าจะกลับจากช่วยอาเรีย” เขาตอบ
“หลังจากนั้น ข้าจะปิดมันก่อนพัก”
“ทำไมต้องปิด?”
“เพราะคืนนี้ อาจมีลมมากขึ้น” อีรินกล่าว
“และข้าไม่อยากให้หน้ากระดาษพับหรือฉีก”
“แต่พรุ่งนี้ เราเปิดหน้าเดิมได้อีก ถ้าเจ้าหรือข้าอยากเปิด”
ด้านในเงียบไป
“ได้” เด็กคนนั้นตอบในที่สุด
“เปิดไว้ตอนนี้ก็พอ”
“ได้”
อีรินเดินออกจากมุมหน้าต่าง
หนังสือยังเปิดอยู่บนโต๊ะ
ภาพเรือยังอยู่ใกล้เกาะ
โคมในทางเดินยังดับ
ประตูยังเปิด
และลมอ่อนยังผ่านเข้ามาโดยไม่บังคับให้สิ่งใดเปลี่ยนทันที
ในหน้ากระดาษภาพฝน เด็กใต้ฝนยังอยู่หลังเก้าอี้ไม้
ปลายใบไม้ยังหันเข้าหาน้ำ
ประตูไกลยังปิด
เส้นด้ายยังห่างจากรองเท้า
และน้ำยังไหลตามรอยแตก
ไม่มีใครรู้ว่าใบไม้จะลอยเมื่อไร
แต่ในคืนนี้
มันไม่จำเป็นต้องลอย
เพื่อให้ทุกคนเห็นว่า
น้ำยังคงอยู่ตรงนั้น
ดูเพิ่มเติมในซีรีส์
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
